Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Ludwik Bałos | |
 pułkownik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 9 lutego 1897 Grzechynia |
| Data śmierci | 17 lipca 1990 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | Cesarska i Królewska Armia Wojsko Polskie II RP Ludowe Wojsko Polskie |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
   |
|
Ludwik Bałos (ur. 9 lutego 1897 w Grzechyni, zm. 17 lipca 1990) – polski wojskowy, oficer piechoty, uczestnik obu wojen światowych oraz wojny polsko-bolszewickiej, odznaczony Orderem Virtuti Militari za udział w kampanii wrześniowej.
Ludwik Bałos ukończył Gimnazjum im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do Legionów Polskich, został jednak wcielony do armii austriackiej. Walczył na frontach rosyjskim i włoskim. 21 listopada 1918 roku wstąpił jako ochotnik do 12. pułku piechoty, w stopniu kaprala. Awansowany do stopnia plutonowego w marcu 1919 roku, został dowódcą kompanii. 15 stycznia 1920 roku przeniesiono go do 81. Pułku Strzelców Grodzieńskich im. Króla Stefana Batorego, 1 kwietnia tegoż roku otrzymał promocję do stopnia podporucznika. Wziął udział w bitwie warszawskiej, za męstwo został odznaczony Krzyżem Walecznych.
W piechocie II RP służył do 1931 roku. 12 kwietnia 1927 roku został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 134. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Następnie na dwa lata przeszedł do Korpusu Ochrony Pogranicza, a w latach 1933–1934 odbywał kursy w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1939 roku pełnił funkcję komendanta kursów podchorążych rezerwy w 6. Dywizji Piechoty, w stopniu majora, tuż przed agresją niemiecką objął dowodzenie I batalionu 20. Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej.
1 i 2 września 1939 roku uczestniczył w walkach pod Pszczyną i Ćwiklicami, organizując odwrót rozbitego 20. pułku i jego przeprawę przez Przemszę 3 września. W dniach 7 i 8 września uczestniczył w bitwie w obronie przeprawy przez Dunajec w Biskupicach Radłowskich. Po wydostaniu się z okrążenia uczestniczył w dalszych walkach aż do kapitulacji 21 września. Dostał się do niewoli niemieckiej, wojną spędzając w oflagach XI B Braunschweig oraz II C Woldenberg. Za swoje zasługi w kampanii wrześniowej został w 1948 roku odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po zakończeniu wojny powrócił do Polski i wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego. Był wykładowcą w szkole oficerskiej w Krakowie oraz dowódcą brygady WOP. Przeszedł w stan spoczynku w stopniu podpułkownika. Na emeryturze zaangażował się w działalność kombatancką, odtwarzając dziennik bojowy 20. pułku oraz publikując artykuły upowszechniające wiedzę na temat działań pułku w kampanii wrześniowej, między innymi w „Dzienniku Polskim”. W 1976 roku przekazał swoją szablę oficerską w miejsce skradzionej z Wieńca Wojska Polskiego przy sarkofagu Józefa Piłsudskiego w krypcie pod Wieżą Srebrnych Dzwonów. W 1979 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i awansowany do stopnia pułkownika w stanie spoczynku. Zmarł w 1990 roku.
