| Ludwik Gintel | ||
| Imię i nazwisko | Ludwik Gintel | |
| Data i miejsce urodzenia |
26 września 1899 |
|
| Data i miejsce śmierci |
11 lipca 1973 |
|
| Pozycja | obrońca, napastnik | |
| Wzrost | 178 cm | |
| Masa ciała | 76 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1911–1916 1916–1930 |
Jutrzenka Kraków Cracovia |
15+30 (7+30) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1921–1925 | 12 (0) | |
Ludwik Gintel (ur. 26 września 1899 w Krakowie, zm. 11 lipca 1973 w Tel Awiw-Jafaie) – polski piłkarz narodowości żydowskiej[1], reprezentant Polski, działacz piłkarski.
Całą seniorską karierę poświęcił grze w jednym klubie, Cracovii, w latach 1916–1930. Krótko występował jako napastnik. Jego dużym sukcesem było sięgnięcie po tytuł króla strzelców polskiej ligi w 1928, strzelając 28 goli. W barwach swojego klubu zaliczył 325 występów w pierwszym zespole. Później grał już jako obrońca.
12 razy reprezentował Polskę w meczach międzypaństwowych. Brał udział w wyjeździe na Igrzyska Olimpijskie w Paryżu w 1924 roku.
Strzelił też pierwszą w historii reprezentacji bramkę samobójczą, która padła w meczu z Węgrami w maju 1922 roku na stadionie Cracovii. Był to pierwszy mecz reprezentacji rozegrany w kraju. Polacy przegrali wówczas 0:3[2].
|
|||||||