Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Ludwik Solski | |
 Irena i Ludwik Solscy przed Teatrem Słowackiego, 1916 |
|
| Prawdziwe imię i nazwisko | Ludwik Napoleon Sosnowski |
| Data i miejsce urodzenia | 20 stycznia 1855 Gdów |
| Data i miejsce śmierci | 19 grudnia 1954 Kraków |
| Zawód | aktor, reżyser |
| Odznaczenia | |
      |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Ludwik Solski, właściwie Ludwik Napoleon Sosnowski (ur. 20 stycznia 1855 w Gdowie, zm. 19 grudnia 1954 w Krakowie) – polski aktor, reżyser, dyrektor teatru. Mąż Ireny Solskiej.
Spis treści |
Debiutował w Krakowie w 1876, następne lata spędził w teatrzykach wędrownych. Do Krakowa powrócił w 1883 i pozostał do 1900. Przez kolejne 4 lata występował w Teatrze Wielkim we Lwowie. W latach 1905-1913 był dyrektorem Teatru Miejskiego w Krakowie (który od 1909 nosi imię Juliusza Słowackiego). Lata 1918-1939 to praca (w tym reżyseria) w różnych teatrach Polski. Od 1944 znowu był w Krakowie.
Ludwik Solski był jednym z pionierów w realizacji repertuaru rosyjskiego na polskich scenach: Tołstoja, Czechowa, Gorkiego oraz adaptacji z Dostojewskiego[1].
Publiczność zapamiętała go szczególnie jako Starego Wiarusa w Warszawiance Stanisława Wyspiańskiego.
Honorowy dyrektor Teatru Miejskiego w Łodzi. Tytuł ten został Mu nadany przez władze Łodzi w styczniu 1937 roku[2].
W marcu 1954 został uhonorowany doktoratem honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Na scenie występował do końca – ostatni raz 5 czerwca 1954 jako Dyndalski w Zemście Aleksandra Fredry. Został pochowany na Skałce. Pośmiertnie, w 1955 i 1956 opublikowano dwa tomy jego Wspomnień.
Jego imię otrzymały Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna w Krakowie oraz Tarnowski Teatr.
