Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Lukáš Dlouhý | |
 |
|
| Państwo |  Czechy |
| Miejsce zamieszkania | Monte Carlo, Monako |
| Data i miejsce urodzenia | 9 kwietnia 1983 Písek, Czechy |
| Wzrost | 185 cm |
| Masa ciała | 88 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 2001 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | Martin Stepanek |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 0 |
| Najwyżej w rankingu | 73 (3 kwietnia 2006) |
| Australian Open | 2R (2007) |
| Roland Garros | 3R (2006) |
| Wimbledon | 2R (2006) |
| US Open | 1R (2006) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 10 |
| Najwyżej w rankingu | 5 (22 czerwca 2009) |
| Australian Open | SF (2009) |
| Roland Garros | W (2009) |
| Wimbledon | SF (2008) |
| US Open | W (2009) |
Lukáš Dlouhý (ur. 9 kwietnia 1983 w Písku) - tenisista czeski, specjalista gry podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa, mistrz wielkoszlemowego French Open i US Open w deblu.
Lukáš Dlouhý jest zawodnikiem praworęcznym. Treningi tenisowe rozpoczął w wieku 5 lat, jeszcze jako nastolatek łącząc je z hokejowymi. W 2001 przyjął status zawodowy.
W rozgrywkach singlowych pierwszy sukces odniósł w roku 2002 wygrywając turniej rangi Futures w Czechach (Futures F6). Tegoż samego roku zwyciężył w imprezie również z cyklu futuresów (F9) w Czechach. W sezonie 2004 triumfował w czterech imprezach futuresowych, najpierw we Włoszech (F4), a później w Czechach (F1), (F2) i (F3). Pierwsze singlowe zwycięstwo w rozgrywkach z serii challengerów odniósł w roku 2005 w Ostrawie, a drugie w Trani. Kolejną challengerową wygraną odniósł we Wrocławiu w roku 2006, a czwarte i zarazem ostatnie w 2008 w Bronx.
W grze podwójnej pierwsze zwycięstwo turniejowe zanotował podczas rywalizacji futuresowej w Czechach (F5) w roku 2001. Partnerem deblowym Dlouhego był David Miketa. Łącznie w rozgrywkach z tego cyklu wygrał pięć turniejów, natomiast pierwszy challengerowy tytuł w deblu wywalczył w Pradze w roku 2001 (z Davidem Miketą). W kolejnych latach wygrał łącznie osiem challengerów grając w parze z różnymi tenisistami. Pierwszy finał turnieju rangi ATP Tour osiągnął w sezonie 2006 w Walencji (razem z Pavelem Víznerem), natomiast swoje pierwsze zwycięstwo odniósł tegoż samego roku w Costa do Sauipe, a drugie w Estoril (oba turnieje rozegrał z Víznerem). Kolejny sezon, 2007 przyniósł Czechowi dwa deblowe tytuły, w Costa do Sauipe (z Víznerem) i Umag (z Michalem Mertiňákiem). Ponadto grał w trzech finałach, w tym w dwóch wielkoszlemowych, French Open i US Open (oba z Víznerem). W 2008 zaczął regularnie grać z Leanderem Paesem i razem odnieśli zwycięstwo w Bangkoku. Grali również w finałach rozgrywek w Halle, US Open oraz Tokio. Podczas sezonu 2009 wygrał dwa turnieje, będące rangi wielkoszlemowej, French Open i US Open oraz był w finale imprezy w Rotterdamie. W roku 2010 osiągnął na początku sezonu dwa finały, najpierw w Brisbane, a potem w Dubaju. W marcu tegoż roku wygrał razem z Paesem rozgrywki Masters Series w Miami. Na początku czerwca osiągnął z Paesem finał French Open, jednak pojedynek finałowy przegrał z deblem Daniel Nestor-Nenad Zimonjić. Piąty w sezonie finał zaliczył w czerwcu na trawiastych kortach w 's-Hertogenbosch. Razem z Paesem przegrał jednak w finale z parą nr 4. turnieju Robert Lindstedt-Horia Tecău. Dziewiąty deblowy tytuł Dlouhý wywalczył w styczniu 2011 w Brisbane w parze z Paulem Hanleyem, po zwycięstwie w finale nad Lindstedtem i Tecău. Tydzień później zwyciężyli w Sydney, pokonując w finale liderów światowego rankingu, parę Bob Bryan-Mike Bryan. We wrześniu 2011 Czech osiągnął w parze z Marcelo Melo finał w Metz.
Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był w kwietniu 2006 na 73. miejscu, a w zestawieniu deblistów w czerwcu 2009 zajmował 5. pozycję.
W grze mieszanej w roku 2010 doszedł razem z Jekatieriną Makarową do finału Australian Open. Mecz o zwycięstwo w turnieju przegrał 5:7, 3:6 z parą Cara Black-Leander Paes.
W 2006 zadebiutował w reprezentacji Czech w Pucharze Davisa. W tym samym roku przyczynił się do awansu zespołu do tzw. "Grupy światowej" w której gra 16. najlepszych męskich reprezentacji. Największym sukcesem Czecha jest awans z zespołem do finału rozgrywek z 2009, gdzie w finale reprezentacja Czech zmierzyła się z Hiszpanią. Rezultat konfrontacji to 0:5 dla Hiszpanów, którzy po raz drugi z rzędu wywalczyli trofeum. Dlouhý rozegrał singlowy mecz z Davidem Ferrerem zakończony wynikiem 4:6, 2:6 dla Hiszpana.
Spis treści |
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| ATP 500 Series |
| ATP 250 Series |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2006 |  Costa do Sauipe |
Ceglana | Pavel Vízner |
 Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski |
6:1, 4:6, 10-3 |
| 2. | 2006 |  Estoril |
Ceglana | Pavel Vízner |
 Lucas Arnold Ker Leoš Friedl |
6:3, 6:1 |
| 3. | 2007 | Costa do Sauipe |
Ceglana | Pavel Vízner |
 Albert Montañés Rubén Ramírez Hidalgo |
6:2, 7:6 |
| 4. | 2007 |  Umag |
Ceglana |  Michal Mertiňák |
Jaroslav Levinský David Škoch |
6:1, 6:1 |
| 5. | 2008 |  Bangkok |
Twarda |  Leander Paes |
 Scott Lipsky David Martin |
6:4, 7:6 |
| 6. | 2009 |  French Open |
Ceglana | Leander Paes |
 Wesley Moodie Dick Norman |
3:6, 6:3, 6:2 |
| 7. | 2009 | US Open |
Twarda | Leander Paes |
Mahesh Bhupathi Mark Knowles |
3:6, 6:3, 6:2 |
| 8. | 2010 | Miami |
Twarda | Leander Paes |
Mahesh Bhupathi Maks Mirnyj |
6:2, 7:5 |
| 9. | 2011 |  Brisbane |
Twarda | Paul Hanley |
 Robert Lindstedt Horia Tecău |
6:4, krecz |
| 10. | 2011 | Sydney |
Twarda | Paul Hanley |
Bob Bryan Mike Bryan |
6:7(6), 6:3, 10-5 |
