Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| M26 Pershing | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Typ pojazdu | czołg średni/ciężki |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 5 osób (dowódca, kierowca, pomocnik kierowcy, ładowniczy, celowniczy) |
| Historia | |
| Prototypy | 1943 |
| Produkcja | 1944-1945 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 1 silnik gaźnikowy rzędowy, 8-cylindrowy Ford GAF V8 o mocy 500 KM (375 kW) |
| Transmisja | mechaniczna |
| Pancerz | 13 – 102 mm |
| Długość | 8,79 m |
| Szerokość | 3,51 m |
| Wysokość | 2,78 m |
| Prześwit | 0,43 m |
| Masa | bojowa: 41 900 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość | 32 km/h w terenie: 12 km/h |
| Zasięg | 150 |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Rowy (szer.) | 2,40 m |
| Ściany (wys.) | 1,20 m |
| Kąt podjazdu | 60 |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 armata M3 kal. 90 mm 2 karabiny maszynowe M1919A kal. 7,62 mm |
|
| Użytkownicy | |
| Stany Zjednoczone | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
M26 "Pershing" – amerykański czołg ciężki[1] z okresu II wojny światowej i wojny koreańskiej.
Spis treści |
We wrześniu 1942 roku, Departament Uzbrojenia zaproponował budowę nowego typu czołgu średniego, uzbrojonego w armatę kal. 90 mm wywodzącą się z działa przeciwlotniczego o tym samym kalibrze. Stało się to po sukcesach w zwalczaniu czołgów alianckich, odniesionych przez niemieckie działa przeciwlotnicze kalibru 88 mm. W marcu 1943 roku, armata takiego kalibru została zabudowana w prototypowym czołgu T23. Z tego wozu wywodzą się prototypy czołgów T25 i T26. Ostatecznie prace konstrukcyjne skoncentrowano na T26. W czerwcu 1944 roku, zmieniono oznaczenie czołgu z T26 na M26. Równocześnie zmieniono klasyfikację wozu. Został on zaklasyfikowany jako czołg ciężki, a nazwa upamiętniać miała gen. Johna J. Pershinga, dowódcy Amerykańskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Europie podczas I wojny światowej.
Konstrukcja czołgu M26 była rozwijana. W 1949 roku powstał czołg M46 Patton, dał on początek całej rodzinie czołgów Patton. Znajdują się one do dzisiaj w uzbrojeniu wielu państw świata.
W ostatnich miesiącach wojny czołgi M26 brały udział w walkach w Europie. Zostały tam skierowane głównie do 3. Armii, dowodzonej przez gen. George'a Pattona. Belton Y. Cooper, oficer służący w 3. amerykańskiej dywizji pancernej napisał, że M26 był najbliższym odpowiednikiem Pantery, jaki mieli Amerykanie. Oba te czołgi miały zbliżone parametry techniczne i wartość bojową.
W czasie pierwszego starcia z wrogiem, jednemu M26 udało się zniszczyć dwa Tygrysy i jeden PzKpfw IV z odległości około 1000 m, strzelając do nich z boku. Według Coopera, armata M26 miałaby poważne trudności ze zniszczeniem pojazdów nieprzyjaciela, gdyby te były zwrócone do niego przodem, według niego niszczyciel czołgów M36 Jackson uzbrojony w tę samą armatę miał poważne trudności z przebiciem czołowego pancerza Pantery.
Czołg M26 walnie przyczynił się również do zdobycia mostu w Remagen. Dzięki współdziałaniu plutonu czołgów M26 z kompanii "A" 14. batalionu z 9. DPanc i 27. batalionu piechoty zmechanizowanej, w dniu 7 marca 1945 roku zdobyto most na Renie. Niemcy zdołali go uszkodzić, ale stan mostu umożliwił przeprawę piechocie, która szybko umocniła przyczółek po drugiej stronie rzeki. Czołgi M26 musiały jednak czekać na przeprawę promową aż do 12 marca, ponieważ obawiano się zawalenia uszkodzonego mostu pod ich ciężarem.
Oprócz Europy czołgi M26 zostały wysłane na Okinawę. W dniach 30 lipca i 4 sierpnia 1945 roku zostało dostarczonych w sumie 12 Pershingów, które jednak, ze względu na konieczność przeszkolenia załóg, osiągnęły gotowość bojową dopiero 15 sierpnia 1945 roku. W tym dniu zostało ogłoszone zawieszenie broni z Japonią, zakończone kapitulacją Cesarstwa 2 września 1945 roku, więc M26 nie miał okazji brać udziału w walkach z Japończykami.
Pod koniec wojny pojawiła się bardzo krótka, niemal eksperymentalna seria super ciężkiego czołgu T26E4-1 Super Pershing, cięższa o 7 ton od zwykłego Pershinga, uzbrojona w nową, długolufową wersję armaty 90 mm T15E1. W założeniu, nowa konstrukcja miała być zdolna zniszczyć każdy napotkany niemiecki czołg. Podczas testów pociski z tej armaty przebijały pancerz o grubości 215 mm nachylony pod kątem 30° z odległości ponad 900 m (1000 jardów, a z 90 m (100 jardów) penetrowały nawet 300 mm pancerza. Specjalnie dla tej armaty zaprojektowano nowy typ amunicji z prędkością wylotową pocisku prawie 1200 m/s, gdy pociski armaty 88 mm używanej w "Tygrysie Królewskim" miały prędkość wylotową około 1130 m/s.
W jedynym znanym starciu "Super Pershinga" z PzKpfw VI Tiger II, amerykański czołg zniszczył niemieckiego przeciwnika strzelając do niego z około 500 metrów[2].
M26 były także używane w czasie wojny koreańskiej. Początkowo wysłano tam nieliczne jednostki pancerne, ponieważ wtedy w tym rejonie świata Amerykanie nie mieli dużych ilości czołgów, zwłaszcza tak nowoczesnych jak M26. Głównym uzbrojeniem pancernym Amerykańskiej Armii Okupacyjnej w Japonii były lekkie M24 Chaffee, które mniej niszczyły japońskie drogi oraz nieliczne średnie M4 Sherman. Zostały one, w trybie alarmowym, wysłane do Korei.
Po ataku komunistów, służby kwatermistrzowskie sięgnęły po wszelkie dostępne rezerwy czołgów M26. Według oficjalnej historii armii amerykańskiej, do Korei wysłano nawet kilka czołgów, które stały jako pomniki w Forcie Knox. M26 był jedynym czołgiem amerykańskim, który mógł stawić czoła używanym tam przez wojska północnokoreańskie czołgom T-34/85. Z tego powodu, wspólnie z M46 Patton, wyparły niemal zupełnie z uzbrojenia wojsk amerykańskich inne typy czołgów.
|
|||||||||||||||||||||||
