Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| 105mm Howitzer Motor Carriage M7 Priest |
|
 Samobieżna haubica M7 w muzeum Beyt ha-Totchan w Izraelu |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Typ pojazdu | samobieżna haubica |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 7 |
| Historia | |
| Prototypy | 1942 |
| Produkcja | 1942-1945 |
| Wycofanie | 1945 |
| Egzemplarze | 3500 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 1 silnik gaźnikowy, 9-cylindrowy Continental R975 C1 o mocy 375 KM |
| Transmisja | mechaniczna |
| Poj. zb. paliwa | 662 l |
| Pancerz | grubość: 12 – 62 mm |
| Długość | 6,02 m |
| Szerokość | 2,88 m |
| Wysokość | 2,95 m |
| Prześwit | 0,43 m |
| Masa | 22 900 kg (bojowa) |
| Osiągi | |
| Prędkość | 40 – 42 km/h (po drodze) 24 km/h (w terenie) |
| Zasięg | 130 – 200 km (po drodze) |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | 1,00 m |
| Rowy (szer.) | 2,30 m |
| Kąt podjazdu | 30º |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 haubica M1A2 kal. 105 mm (zapas amunicji – 69 szt.) 1 wielkokalibrowy karabin maszynowy Browning M2HB kal. 12,7 mm (zapas amunicji – 300 szt.) |
|
| Użytkownicy | |
| Stany Zjednoczone, Wielka Brytania | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Howitzer Motor Carriage M7 – amerykańska haubica samobieżna zaprojektowana i używana w okresie II wojny światowej. Przez żołnierzy brytyjskich nazywana była "Priest" (ksiądz) ze względu na przypominające ambonę stanowisko strzelca.
Spis treści |
Po wybuchu II wojny światowej amerykańscy obserwatorzy zdali sobie sprawę z potrzeby posiadania samobieżnego pojazdu artyleryjskiego z odpowiednio dużym działem nadającym się do wspomagania operacji piechoty. Wcześniejsze doświadczenia z T19 pokazały, że taki pojazd musi być opancerzony i mieć podwozie gąsienicowe. Do produkcji nowego pojazdu zdecydowano się użyć podwozia z czołgu średniego M3 Lee. Pojazd otrzymał tymczasowe oznaczenie T32. Został on uzbrojony w haubicę M1A2 kalibru 105 mm i wielkokalibrowy karabin maszynowy kalibru 12,7 mm. Po próbach polowych, został przyjęty do uzbrojenia w lutym 1942 pod oznaczeniem M7. Produkcja seryjna ruszyła miesiąc później.
Nowe działo stało się podstawowym uzbrojeniem amerykańskich oddziałów artylerii samobieżnej. Było przez nie używane na wszystkich frontach wojny. Od 1945 roku były zastępowane w uzbrojeniu przez działa samobieżne M37.
Działa M7 powstały wkrótce dołączone do programu Lend-Lease. 90 egzemplarzy zostało wysłanych do brytyjskiej 8 Armii stacjonującej w Afryce Północnej, gdzie wzięły one udział w II bitwie pod El Alamein. Po pierwszych bardzo dobrych doświadczeniach Brytyjczycy zamówili 5500 M7, zamówienie to nie zostało w pełni zrealizowane do końca wojny.
Z punktu widzenia Brytyjczyków głównym problemem związanym z M7 był fakt, że uzbrojony on był w haubicę produkcji amerykańskiej, która używała innej amunicji niż brytyjski standard. Oznaczało to dodatkowe utrudnienia logistyczne, związane z zaopatrywaniem oddziałów uzbrojonych w działa M7. Pomimo tego armia brytyjska kontynuowała używanie M7 w kampaniach w Afryce Północnej, we Włoszech i w początkowym okresie walk w Normandii. Po rozpoczęciu budowy działa samobieżnego Sexton, większość M7 zostało przerobionych na transportery opancerzone nazywane "Kangaroo" ("kangur").
Łącznie zbudowano prawie 3500 egzemplarzy. M7 były niezawodną bronią i kontynuowały służbę, w wielu armiach świata, na długo po zakończeniu II wojny światowej.
Pierwsza produkcyjna wersja M7 bazowana ma czołgu M3 Lee. W celu zachowania niskiej sylwetki pojazdu ograniczono pionową elewację haubicy do 35°. W maju 1942 po zaledwie miesiącu produkcji zmieniono nieco konstrukcję pojazdu zwiększając ilość amunicji przewożonej przez M7 z 24 do 69 naboi. Inne zmiany były związane z nową konstrukcją podwozia i zawieszenia które upodobniły się do rozwiązań zastosowanych w M4 Sherman. W służbie brytyjskiej niektóre M7 miały zamontowane radio na miejsce 24 sztuk amunicji.
W tej wersji zaczęto używać standardowego podwozia Shermana w wersji M4A3.
Wersja budowana w czasie wojny koreańskiej, zwiększono w niej kąt podniesienia lufy haubicy do 65° i zmodyfikowano położenia karabinu maszynowego aby mógł on strzelać w łuku 360°.
Brytyjska konwersja M7. Transporter opancerzony. Kangaroo mógł przewozić 20 żołnierzy i miał dwuosobową załogę. Pomiędzy październikiem 1944, a kwietniem 1945 przebudowano tak 102 pojazdy.
|
|||||||||||||||||||||||
