Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Małgorzata Niezabitowska | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 25 listopada 1948 Warszawa |
| Rzecznik prasowy Rządu RP | |
| Okres urzędowania | od 15 września 1989[1] do 7 stycznia 1991 |
| Poprzednik | Zbysław Rykowski |
| Następca | Andrzej Zarębski |
| Odznaczenia | |
  |
|
Małgorzata Niezabitowska (ur. 25 listopada 1948 w Warszawie) – polska dziennikarka, rzecznik prasowy rządu Tadeusza Mazowieckiego (1989–1991), żona fotografa Tomasza Tomaszewskiego[2].
Spis treści |
W 1970 ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego[2]. Kształciła się również na Podyplomowym Studium Dziennikarskim na macierzystej uczelni (1970–1972) oraz na Uniwersytecie Harvarda (1986–1987). W latach 70. zatrudniona w pismach "Zwierciadło" i "Kultura", była autorką scenariusza serialu telewizyjnego "Punkt widzenia". W 1981 współpracowała z redakcją "Tygodnika Solidarność". Po jego delegalizacji pisała m.in. dla "Stern", "Paris Match" i "La Repubblica". Wspólnie z mężem była autorką wystaw i albumów fotograficznych, m.in. z podróży po USA. W 1989 na krótki okres powróciła do współpracy z "Tygodnikiem Solidarność". Od 15 września 1989 do 7 stycznia 1991 pełniła funkcję rzecznika prasowego rządu Tadeusza Mazowieckiego[2]. W okresie 1993–1999 była prezesem fundacji Animals. Pod koniec 1999 oraz w 2000 jej artykuły ukazały się w polskim wydaniu "National Geographic". W 1994 zaangażowała się na rzecz wysłania polskich żołnierzy – uczestników bitwy pod Monte Cassino na oficjalne uroczystości do Włoch. W 2001 wraz z Waldemarem Kuczyńskim doprowadziła do wydania księgi "Dziesięciolecie Polski Niepodległej", poświęconej okresowi 1989–1999. Działała na rzecz samorządności w regionie podwarszawskim, była m.in. współzałożycielem i prezesem Stowarzyszenia Obywateli Konstancina-Jeziorny.
W 2001 została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Za pomoc dla polskich kombatantów we Włoszech uhonorowana Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino[potrzebne źródło].
18 grudnia 2004 w opublikowanym w "Rzeczpospolitej" artykule Prawdy jak chleba[3] Niezabitowska sama ogłosiła, że w Instytucie Pamięci Narodowej znajdują się – jej zdaniem sfałszowane – materiały, świadczące o tym, iż była tajnym współpracownikiem SB o pseudonimie "Nowak". Wkrótce po tym została publicznie oskarżona o współpracę z SB przez Krzysztofa Wyszkowskiego.
IPN odmówił jej statusu osoby pokrzywdzonej. Po toczącym się od maja 2005 na wniosek Niezabitowskiej postępowaniu lustracyjnym w jej sprawie 11 czerwca 2006 sąd lustracyjny uznał, iż Niezabitowska nie była tajnym współpracownikiem SB. Kolejny uniewinniający wyrok w tej sprawie zapadł 11 stycznia 2007. Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku uznał m.in., że "Małgorzata Niezabitowska została zarejestrowana bez swojej wiedzy jako tajny współpracownik. Mimo że odmawiała spotkań z SB, prowadzący ją funkcjonariusz pisał raporty z tych spotkań. Znalazły się w nich informacje m.in. z podsłuchów założonych w jej mieszkaniu"[4]. Po apelacji wniesionej przez IPN sprawa lustracji M. Niezabitowskiej wróciła do sądu pierwszej instancji i była ponownie rozpatrywana[5][4]. W 2010 Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w związku z wycofaniem się Niezabitowskiej z procesu autolustracji[6].
