Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Maciej Szczęsny | ||
 |
||
| Imię i nazwisko | Maciej Wawrzyniec Szczęsny | |
| Data i miejsce urodzenia |
28 czerwca 1965 Warszawa, Polska |
|
| Pozycja | bramkarz | |
| Wzrost | 191 cm | |
| Masa ciała | 88 kg | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Korona Kielce (trener bramkarzy) | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1983–1987 1987–1996 1996–1998 1998–2000 2001–2002 |
Gwardia Warszawa Legia Warszawa Widzew Łódź Polonia Warszawa Wisła Kraków |
140 (0) 31 (0) 53 (0) 12 (0) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1991–1996 |  Polska |
7 (0) |
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 2011 2011– |
Znicz Pruszków (trener bramkarzy) Korona Kielce (trener bramkarzy) |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
||
 Maciej Szczęsny w Wikicytatach |
||
Maciej Wawrzyniec Szczęsny (ur. 28 czerwca 1965 w Warszawie) – polski piłkarz grający na pozycji bramkarza. Jedyny zawodnik, który zdobył mistrzostwo Polski z czterema różnymi klubami. Po zakończeniu kariery sportowej komentator oraz trener. Ojciec Jana oraz Wojciecha Szczęsnego.
Początkowo zawodnik drugoligowej Gwardii Warszawa (1983–1987), następnie gracz Legii Warszawa. W jej barwach 8 sierpnia 1987 roku zadebiutował w I lidze w przegranym 0:2 meczu ze Śląskiem Wrocław[1]. Wraz z Legią dwukrotnie został mistrzem Polski (1994, 1995) oraz trzykrotnie sięgnął po puchar kraju (1990, 1994, 1995). Ponadto regularnie występował w europejskich pucharach. W sezonie 1995/1996 był podstawowym bramkarzem warszawskiego klubu w rozgrywkach Ligi Mistrzów – wystąpił m.in. w meczach z Blackburn Rovers i Panathinaikosem, w których zachował „czyste konto”[2]. O miano pierwszego bramkarza Legii walczył przez wiele lat ze Zbigniewem Robakiewiczem[3].
W 1996 roku przeszedł do Widzewa Łódź, którego był podstawowym zawodnikiem w sezonie 1996/1997. Występował wówczas w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Ponadto z łódzkim klubem zdobył mistrzostwo Polski (1997). W latach 1998–2000 był graczem Polonii Warszawa, z którą został mistrzem kraju (2000) oraz wywalczył Superpuchar (2000). Następnie grał w Wiśle Kraków, wywalczając z nią mistrzostwo Polski (2001) i Puchar Ligi (2001).
W reprezentacji Polski zadebiutował 13 marca 1991 roku w zremisowanym 1:1 meczu z Finlandią, w którym na początku drugiej połowy zmienił Kazimierza Sidorczuka. Łącznie w barwach narodowych rozegrał siedem spotkań – sześć towarzyskich oraz jedno w eliminacjach do mistrzostw Europy 1996. W reprezentacji grał, kiedy jej selekcjonerami byli Andrzej Strejlau (1991), Henryk Apostel (1994–1995), Władysław Stachurski (1996) i Antoni Piechniczek (1996).
| Mecze w reprezentacji[4] | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| # | Data | Miasto | Przeciwnik | Wynik | Rozgrywki |
| 1. | 13.03.1991 | Warszawa |  Finlandia |
1:1 | towarzyski |
| 2. | 10.12.1994 | Rijad |  Arabia Saudyjska |
1:2 | towarzyski |
| 3. | 07.06.1995 | Zabrze |  Słowacja |
5:0 | el. Euro 1996 |
| 4. | 29.06.1995 | Recife |  Brazylia |
2:1 | towarzyski |
| 5. | 01.05.1996 | Mielec |  Białoruś |
1:1 | towarzyski |
| 6. | 02.06.1996 | Moskwa |  Rosja |
2:0 | towarzyski |
| 7. | 04.09.1996 | Zabrze |  Niemcy |
0:2 | towarzyski |
Pod koniec sezonu 2010/2011 pracował jako trener bramkarzy w drugoligowym Zniczu Pruszków[5]. W czerwcu 2011 roku został trenerem bramkarzy ekstraklasowej Korony Kielce[6].
