| Święta | |
| Magdalena z Canossy | |
| dziewica | |
| Data urodzenia | 1 marca 1774 Werona |
| Data śmierci | 10 kwietnia 1835 Werona |
| Kościół / wyznanie | rzymskokatolicki |
| Data beatyfikacji | 1941 przez Piusa XII |
| Data kanonizacji | 2 października 1988 przez Jana Pawła II |
| Wspomnienie | 10 kwietnia |
| Atrybuty | lilia |
Magdalena z Canossy (ur. 1 marca 1774 w Weronie, zm. 10 kwietnia 1835 tamże) – święta katolicka, dziewica, założycielka Rodziny Kanosjańskiej Córek i Synów Miłości[1].
Spis treści |
Była chorowitym dzieckiem pochodzącym z osieroconej rodziny. W wieku pięciu lat ona i jej czworo rodzeństwa zostali porzuceni przez matkę. W 1791 roku trafiła do karmelu w Trydencie, a następnie do klasztoru w Conegliano. Po powrocie do rodzinnego pałacu w Weronie podjęła działania mające na celu pomoc ubogim. W 1808 roku Napoleon Bonaparte przekazał Magdalenie poaugustiański klasztor w Wenecji, który stał się domem nowej wspólnoty zakonnej. W 1812 Magdalena napisała Regułę dla Córek Miłości, a po upadku Napoleona papież Pius VII zaakceptował prowadzoną działalność wspólnoty. Założycielka instytutu tworzyła nowe siedziby w Bergamo, Mediolanie, Trydencie i pracowała nad utworzeniem placówek w Brescii i Cremonie.
Zmarła w opinii świętości pracując nad zatwierdzeniem założonego przez siebie zgromadzenia. Jej wspomnienie obchodzone jest 10 kwietnia.
Papież Jan Paweł II kanonizował św. Magdalenę z Canossy 2 października 1988 roku.