Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Magnencjusz | |
| Imiona | Flavius Magnus Magnentius |
| Panował jako | Imperator Caesar Magnus Magnentius Augustus |
| nie zaliczony w poczet bogów | |
| Czas panowania | 18 stycznia 350 r. – 11 sierpnia 353 r. |
| Data urodzin | 303 r. – Galia |
| Data śmierci | 11 sierpnia 353 r. – Seleucus |
| Moneta | |
 |
|
| Lista cesarzy rzymskich | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Magnencjusz właściwie Flavius Magnus Magnentius (ur. 303, zm. 11 sierpnia 353) – cesarz rzymski (uzurpator) od 18 stycznia 350 do 11 sierpnia 353.
Jego ojciec był Brytem, a matka Frankijką. Jego żoną była Justina, późniejsza żona Walentyniana I. Był komesem w dwóch legionach – Joviani i Herculiani. Cudem uniknął zamordowania przez żołnierzy (z inspiracji cesarza Konstansa). Wywołał bunt legionów. Kiedy cesarz Konstans dowiedział się o buncie, uciekł do miasta Helena w Pirenejach. Jednak ludzie Magnecjusza doprowadzili do jego śmierci w styczniu 350 roku. Uzyskując pełnię władzy na zachodzie Magnenjusz obwołał się cesarzem rzymskim w 350 roku. Nowy cesarz, Konstancjusz II, zastanawiał się, czy walczyć z Persami na wschodzie, czy z buntem Magnencjusza. Siostra Konstancjusza zaproponowała, by cesarzem ogłosić również Vetranio – stało się tak 1 marca 350 roku. Rozmowy między Vetranio i Konstancjuszem nie przebiegały prawidłowo. Wojska ich spotkały się 25 grudnia 350 roku. Konstancjusz przekonał legiony i samego Vetranio, by uznali go za prawowitego i jedynego cesarza.
Do 3 lipca 353 roku Konstancjusz pozostawał w Mediolanum (ob. Mediolan), później pomaszerował na Galię. Stoczył bitwę z wojskami Magnencjusza. Magnencjusz przegrał i uciekł do Lugdunum (ob. Lyon), gdzie jego żołnierze chcieli go poddać prawowitemu cesarzowi. Widząc ich zamiary Magnencjusz zabił (chciał zabić?) swoją matkę i wszystkich krewnych, po czym popełnił samobójstwo 10 lub 11 sierpnia 353 roku.
| Poprzednik Konstans |
 |
Cesarz rzymski (uzurpator) 350 – 353 |
|
Następca Konstancjusz II |
