Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| SLC | |
 |
|
| Opis typu | |
|---|---|
| Użytkownicy |  Zjednoczone Królestwo Włoch |
| Wejście do służby | 1936 |
| Wycofanie | 1945 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | 1,5 t |
| Długość | 6,70 m |
| Szerokość | 0,53 m |
| Napęd | silnik elektryczny mocy 1,1 KM, później zastąpiony przez silnik o mocy 1,6 KM |
| Prędkość | 2,5 w |
| Zasięg | 4 Mm przy prędkości 2,5 w 15 Mm przy prędkości 1,5 w |
| Załoga | 2 osoby |
| Uzbrojenie | odczepiana głowica bojowa: początkowo 220 kg trotylu, następnie do 300 kg |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Maiale (wł.Świnia) właśc. SLC (wł. Silura a Lenta Corsa – Torpeda wolnobieżna) – typ żywych torped konstrukcji włoskiej z okresu II wojny światowej.
W 1935 roku w Zjednoczonym Królestwie Włoch został utworzony tajny ośrodek zajmujący się konstrukcją specjalnych morskich środków szturmowych. W późniejszym czasie został on przekształcony w jednostkę dywersyjną noszącą oznaczenie Xmas. Jednostka skupiała oddziały płetwonurków bojowych, żywych torped i motorówek wybuchowych. Jej baza mieściła się u ujścia rzeki Serchio, między portami La Spezia i Livorno. Szkoleni tam płetwonurkowie bojowi otrzymali torpedę kierowaną, stworzona przez dwóch oficerów marynarki – Teseo Tesei i Eliosa Toschi. Nazwa Maiale (Świnia), została nadana torpedzie przez używające jej załogi. Pochodzi ona (wg. różnych źródeł) bądź od trudności sterowania i utrzymania się na "grzbiecie" torpedy, bądź od "obsceniczności" sposobu jej dosiadania.
Żywa torpeda SLC została skonstruowana w oparciu o standardową torpedę kalibru 533 mm, stosowaną we włoskiej Regia Marinie. Jej długość wynosiła 6,70 m. Napęd stanowił silnik elektryczny, zasilany przez 30 akumulatorów o napięciu 60 V. Pozwalało to osiągać prędkość 2,5 węzła na powierzchni i 1,5 węzła w zanurzeniu. Napęd torpedy posiadał cztery biegi. Trzy zakresy prędkości do przodu i jeden wstecz. Załogę pojazdu stanowiło dwóch ludzi: sternik (z reguły oficer) i mechanik – podoficer. Siedzieli oni okrakiem na torpedzie w specjalnych siedziskach. Oba siedziska były nieco obudowane. Sternik posiadał przed sobą osłonę ze szkła organicznego, która chroniła go przed bryzgami fal w czasie marszu na powierzchni. Za osłoną znajdowały się przyrządy kontrolno-pomiarowe torpedy. Za stanowiskiem mechanika znajdował się pojemnik rufowy. Znajdowały się w nim takie narzędzia jak nożyce do cięcia sieci zagrodowych, magnetyczne uchwyty do mocowania ładunków wybuchowych oraz zapasowe aparaty tlenowe. Obaj członkowie załogi byli ubrani w skafandry do nurkowania i aparaty tlenowe, które umożliwiały sześciogodzinne przebywanie pod wodą. Pojazdy typu SLC mogły zanurzać się na maksymalną głębokość 30 metrów. Uzbrojenie torpedy stanowiła odczepiana głowica bojowa o masie do 300 kg, wyposażona w zapalnik zegarowy.
W późniejszym okresie, skonstruowano nowocześniejszy model pojazdu. Był on znany pod oznaczeniem SSB (Siluro San Bartolomeo – Torpeda św. Bartłomieja). Była ona wyposażona w rodzaj niewielkiej kabiny zapewniającej większy komfort załodze.
Na podstawie zdobytych egzemplarzy SLC, Brytyjczycy zbudowali swój pojazd podwodny noszący oznaczenie Chariot.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
