Atlas – w topologii, dziale matematyki, opisuje sposób w jaki rozmaitość jest wyposażona w strukturę różniczkową. Każdy jej kawałek opisany jest za pomocą mapy (również: mapy współrzędnych lub lokalnego układu współrzędnych).
Spis treści |
Niech dana będzie rozmaitość topologiczna
. Parę
gdzie
jest otwartym podzbiorem
natomiast
jest homeomorfizmem na pewien otwarty podzbiór
przestrzeni
nazywa się mapą na
. Dla dwóch map
i
na
o tej własności, że zbiór

jest niepusty, definiuje się przekształcenie przejścia („sklejenie”)

wzorem

Przekształcenia
i
są homeomorfizmami, więc ich przekształcenia przejścia są również homeomorfizmami. W ten sposób przekształcenia przejścia również są wyposażone w pewien rodzaj zgodności w tym sensie, iż przejście od układu współrzędnych zadanego jedną z map do układu współrzędnych zadanego na drugiej jest ciągłe.
Zbiór
map na
które stanowią pokrycie zbioru
nazywany jest atlasem rozmaitości M.
Każdy podzbiór przestrzeni euklidesowej, na mocy twierdzenia Lindelöfa, ma atlas przeliczalny. Dwie nakładające się mapy
oraz
są zgodne w sposób gładki, jeśli przekształcenie przejścia między nimi jest nieskończenie wiele razy różniczkowalne jako przekształcenie przestrzeni euklidesowej w siebie.
Atlasem gładkim na
nazywa się atlas, dla którego żąda się dodatkowo, by dla dowolnych dwóch nakładających się map na
przekształcenie przejścia między nimi było zgodne w sposób gładki.
Dwa atlasy
oraz
na
są zgodne w sposób gładki, jeśli wszystkie mapy z
które nakładają się na mapy z
są zgodne w sposób gładki. Wówczas
również jest atlasem gładkim na
Umożliwia to wprowadzenie naturalnej relacji równoważności, dzięki której można rozważać klasę równoważności atlasów zgodnych w sposób gładki, która nazywana jest atlasem maksymalnym. O rozmaitości
wraz z atlasem maksymalnym mówi się, że ma strukturę gładką. Istnieją przykłady rozmaitości topologicznych wyższych wymiarów mające wiele różnych struktur gładkich. Jednym z pierwszych przykładów było odkrycie Johna Milnora sfery egzotycznej – 7-rozmaitości homeomorficznej, lecz nie dyfeomorficznej z 7-sferą.
W ogólności działanie na atlasach maksymalnych rozmaitości jest niewygodne; do pracy wystarczy wybrać jeden atlas gładki. Atlasy maksymalne potrzebne są do jednoznacznego zdefiniowania przekształceń gładkich z jednej rozmaitości w drugą.
Wymagania co do różniczkowalności funkcji przejścia można osłabić tak, by były one różniczkowalne w sposób ciągły tylko k-krotnie; można jest także wzmocnić, aby były analityczne (w sensie rzeczywistym). Daje to odpowiednio strukturę Ck lub analityczną na rozmaitości zamiast gładkiej. Podobnie definiuje się rozmaitość zespoloną wymagając, by przekształcenia przejścia były holomorficzne.