Marabut afrykański

Marabut afrykański
Leptoptilos crumeniferus
(Lesson, 1831)
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Nadrząd	neognatyczne
Rząd	bocianowe
Rodzina	bocianowate
Rodzaj	Leptoptilos
Gatunek	marabut afrykański
Synonimy
Ciconia crumenifera Lesson, 1831
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
najmniejszej troski
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Marabut afrykański (Leptoptilos crumeniferus) – gatunek dużego ptaka mięsożernego z rodziny bocianowatych (Ciconiidae), zamieszkujący Afrykę poza jej północną i południową częścią.

Cechy gatunku

Głowa i szyja pozbawione upierzenia, na przedniej powierzchni szyi wydłużony fałd skóry. Naga skóra różowa, z ciemnymi plamami na głowie. Wierzch ciała łupkowoczarny, spód biały. W okresie godowym wyraźny, zielony, metaliczny połysk na grzbiecie. Młode osobniki ciemniejsze i z pojedynczymi piórami na głowie i szyi.

Wymiary

wys. do 1,5 m
dł. ciała do 145 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 260 cm
waga do 9 kg

Biotop

Sawanna, lasostep oraz brzegi zbiorników wodnych słodkich i słonych, szczególnie w pobliżu wysychających. Spotykany również w pobliżu wiosek rybackich, rzeźni i na wysypiskach śmieci.

Gniazdo

Platforma z gałęzi o średnicy 1 m i grubości 30 cm, na drzewach na wysokości 10-30 m lub skałach, zwykle w koloniach liczących 50-60 par, ale zdarzają się kolonie liczące do kilku tysięcy par. Często z innymi ptakami. Zdarzają się również gniazda w miastach.

Jaja

W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w sezonie rozrodczym (jego termin zmienia się w zależności od szerokości geograficznej) 2-3 kredowo-białych jaj.

Wysiadywanie

Jaja wysiadywane są przez okres 29-31 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta pierzą się po 95-115 dniach.

Pożywienie

Padlina, ryby, owady (w tym szarańcza wędrowna), drobne kręgowce lądowe, a także odpadki.

Informacje dodatkowe

• Puch marabuta znajduje zastosowanie w kryminalistyce. Ze względu na swoje właściwości znakomicie nadaje się do wyrobu pędzli daktyloskopijnych. W XIX w. pióra podogonowe i puchowe były masowo pozyskiwane dla zdobienia damskich kapeluszy, boa itp. Spowodowało to wówczas prawie całkowitą zagładę tego gatunku. Również obecnie, choć na mniejszą skal, pióra są wykorzystywane w tym celu.

• Pióra marabuta są również wykorzystywane w wędkarstwie muchowym. Służą do wyrobu tzw. "much".

Bibliografia

• L. Solski, 2008: Przewodnik Zoo Wrocław. (wykorzystanie piór)
• Beata Pawlikowska: Blondynka na safari. Warszawa: National Geographic, 2009, s. 125. ISBN 978-83-7596-040-2.