Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Marcel Carné | |
| Data i miejsce urodzenia | 18 sierpnia 1909 Paryż |
| Data i miejsce śmierci | 31 października 1996 Clamart |
| Zawód | reżyser |
| Strona internetowa | |
Marcel Carné (ur. 18 sierpnia 1909 w Paryżu, zm. 31 października 1996 w Clamart[1]) – francuski reżyser, mistrz kameralnych melodramatów z lat 30. i 40.
Spis treści |
Karierę rozpoczął jako krytyk filmowy z przeglądach Hebdo-Film, Cinémonde i Film-Sonore. Po wyprodukowaniu kilku reklam, w 1929 wraz z Michelem Sanvoisinem, reżyseruje swój pierwszy film dokumentalny zatytułowany Nogent, Eldorado du dimanche (Nogent, niedzielne Eldorado).
Przez kolejne lata pełni funcje asystenta przy produkcji filmów Pod dachami Paryża René Claira (1930), oraz Kobiety jego życia (Le Grand Jeu, 1934) , Pensjonat Mimoza (Pension Mimosas, 1935) i Zwyciężyły kobiety (La Kermesse héroïque, 1935) Jacques'a Feydera.
Dzięki Feyderowi w 1936 roku realizuje swój pierwszy film, Jenny. Wtedy też zawiera znajomość z Prévertem, scenarzystą, który wielce się przyczyni do renomy Carné. Już podczas realizacji pierwszego obrazu pod tytułem Śmieszny dramat (Drôle de drame), Carné i Prévert doskonale się uzupełniają; z czasem ich współpraca zacieśnia się coraz bardziej.
W 1938 roku owocuje ona wielkim dziełem Ludzie za mgłą. U podstaw sukcesu leżą zwinność z jaką Carné filmuje plenery i kieruje grą aktorów, jak również talent Préverta, który w niepokojącą atmosferę filmu wplata typowe dla swej poezji wątki późnego surrealizmu.
W tym samym 1938 roku nakręcony zostaje niezapomniany Hotel du Nord (Hôtel du Nord), a 1939 rok przynosi znakomity Brzask (Le Jour se lève), ukazujący historię robotnika (Jean Gabin), który oczekując w swoim pokoju aresztowania przez policję, przypomina sobie chwile, gdy dokonał zabójstwa w imię miłości do kobiety i o wschodzie słońca oddaje samobójczy strzał. W tym politycznie zaangażowanym filmie postać robotnika, dla Frontu Ludowego protagonista społeczeństwa, staje się jednym z głównych tematów Preverta, który postrzegając rzeczywistość zgodnie z koncepcjami metafizycznymi, według których to przeznaczenie wyznacza ścieżki życia, przedstawia ją jako jednostkę anonimową i wyobcowaną. Ta forma fatalizmu egzystencjalnego zaznacza kres pierwszych nadziei Frontu Ludowego. Nie przez przypadek w tym samym roku powstały Reguły gry Renoira.
Rok 1943 przynosi Wieczornych gości (Les Visiteurs du soir), ekranizację średniowiecznej legendy odznaczającą się olbrzymią dbałością o szczegóły (mimo iż Carné nie był usatysfakcjonowany kostiumami).
Po wyzwoleniu Paryża, Carné i Prévert prezentują swoje arcydzieło Komedianci (Les Enfants du paradis, dosł. Rajskie dzieci), którego akcja rozgrywa się w XIX-wiecznym Paryżu, a osnuta jest wokół historii początków karier słynnego mima Jeana-Gasparda Deburau (Jean-Louis Barrault), oraz wielkiego aktora Frédéricka Lemaître’a (Pierre Brasseur) i ich miłości do tej samej kobiety - Garance (Arletty). Film zniewala siłą przekazu, zręcznością w ukazaniu postaci i wydarzeń, doskonałością ujęć, pięknem zdjęć i wybitną obsadą.
W następnym roku powstaje kolejny wspólny obraz Wrota nocy.
W kolejnych latach Carné tworzy dzieła mniejszego znaczenia, lecz nadal dobre. Zalicza się do nich filmy Teresa Raquin (1953), Oszuści (1958), Trzy pokoje na Manhattanie (1965), Les Jeunes Loups (1968) i Mordercy w imieniu prawa (1971).
W 1974 francuski pisarz Didier Decoin stwierdza: "Raz na zawsze Ingmar Bergman" wybrał przytłumienie. Luchino Visconti opowiedział się definitywnie za upadkiem. Fellini pozostanie na zawsze autorem pośmiewiska. Carné się nie zdecydował."
Marcel Carné umiera w 1996 w Clamart (południowe przedmieścia Paryża). Pochowany zostaje na Cmentarzu Św. Wincenta na paryskim Montmartrze.
|
|||||
