| Marcel Granollers | |
| Państwo | |
| Miejsce zamieszkania | Barcelona |
| Data i miejsce urodzenia | 12 kwietnia 1986 Barcelona |
| Wzrost | 190 cm |
| Masa ciała | 76 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 2003 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | Fernando Vicente |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 3 |
| Najwyżej w rankingu | 23 (20 lutego 2012) |
| Australian Open | 2R (2009, 2010, 2012) |
| Roland Garros | 2R (2008, 2010, 2011) |
| Wimbledon | 2R (2009, 2010) |
| US Open | 3R (2011) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 7 |
| Najwyżej w rankingu | 5 (11 października 2010) |
| Australian Open | 3R (2011) |
| Roland Garros | 2R (2007-2009, 2011) |
| Wimbledon | QF (2008, 2010) |
| US Open | SF (2010) |
Marcel Granollers (ur. 12 kwietnia 1986 w Barcelonie) – tenisista hiszpański, zwycięzca turniejów ATP Tour w singlu oraz deblu, reprezentant w Pucharze Davisa.
Karierę profesjonalną Granollers rozpoczął w roku 2003. Wygrywał turnieje z serii Futuresów, jak i challengerów w singlu jak i deblu. W turniejach rangi ATP Tour pierwszy sukces odniósł w sezonie 2008 w amerykańskim Houston, gdzie zatriumfował w singlu, a w deblu doszedł do finału. Do rozgrywek w grze pojedynczej przystąpił z nr 7. W drodze do finału stracił jednego seta w półfinale przeciwko Waynowi Odesnikowi. W meczu o tytuł pokonał faworyta gospodarzy Jamesa Blake'a (nr 1. turnieju) 6:4, 1:6, 7:5. Z kolei w grze podwójnej wraz z Pablo Cuevasem doszedł do finału, w którym nie sprostał deblowi Ernests Gulbis-Rainer Schüttler przegrywając 5:7, 6:7(3). Tego roku był również w ćwierćfinale wielkoszlemowego Wimbledou w grze podwójnej.
W sezonie 2009 Granollers osiągnął w lutym finał deblowy w Costa Do Sauipe, w którym pokonał razem z Tommym Robredo zespół Lucas Arnold Ker-Juan Mónaco 6:4, 7:5. W tym samym miesiącu zatriumfował z Buenos Aires, będąc w parze z Alberto Martínem. Trzeci w sezonie tytuł wywalczył w październiku razem z Pablo Cuevasem w Moskwie. Ponadto grał w dwóch finałach- najpierw w Walencji, a potem w Paryżu (oba z Tommym Robredo).
Czwarty deblowy tytuł Hiszpan wygrał w styczniu 2010 roku w Mardas, partnerując Santiago Venturze. W pojedynku finałowym pokonał 7:5, 6:2 duet Lu Yen-hsun-Janko Tipsarević. W lutym wygrał rozgrywki deblowe w Costa do Sauipe. Wspólnie z Pablo Cuevasem pokonał w finale Łukasza Kubota i Olivera Maracha. W maju osiągnął z Cuevasem finał turnieju w Estoril, jednak w meczu o tytuł przegrał z hiszpańską parą Marc López-David Marrero. Pod koniec września Granollers wraz z Santiago Venturą uzyskał finał zawodów w Bukareszcie. Hiszpański debel przegrał mecz finałowy z Łukaszem Kubotem i Juanem Ignacio Chelą. Na początku listopada Granollers dotarł do finału singla w Walencji. Do turnieju Hiszpan dostał się jako tzw. szczęśliwy przegrany, a w fazie głównej wyeliminował m.in. Juana Mónaco i Gillesa Simona; w finale przegrał z Davidem Ferrerem.
Na początku roku 2011 w Auckland, Hiszpan zdobył kolejny deblowy tytuł grając w parze z Tommym Robredo. W finale pokonali 6:4, 7:6(6) parę Johan Brunström-Stephen Huss. W lutym Granollers wraz z Marcem Lópezem osiągnęli finał w Zagrzebiu. Mecz finałowy przegrali jednak z parą Dick Norman-Horia Tecău. Również z Lópezem Granollers awansował do finału w Stuttgarcie z lipca 2011 roku. Spotkanie finałowe zakończyło się porażką hiszpańskiej pary z deblem Jürgen Melzer-Philipp Petzschner. Podczas turnieju w Gstaad Hiszpan odniósł swój drugi singlowy triumf. Po drodze wyeliminował m.in. Stanislasa Wawrinkę, Michaiła Jużnego, a w finale Fernando Verdasco. Na początku listopada Granollers zwyciężył w Walencji. Pokonał po drodze m. in. Gaëla Monfilsa, Juana Martína del Potro, a w finale Juana Mónaco.
W marcu 2012 roku Granollers awansował wraz z Marcem Lópezem do finału debla w Acapulco. Finałowy pojedynek zakończył się ich porażką z Davidem Marrero i Fernando Verdasco. W kwietniu tego samego roku, ponownie z Marcem Lópezem, awansował do finału gry podwójnej w Barcelonie. Zwycięzcami pojedynku byli Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski. W maju para zwyciężyła w turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Rzymie. W finale pokonali Łukasza Kubota i Janko Tipsarevicia 6:3, 6:2.
Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 23. miejscu (luty 2012), a w zestawieniu deblistów na 5. pozycji (październik 2010).
Spis treści |
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| ATP World Tour Finals |
| ATP World Tour Masters 1000 |
| Igrzyska olimpijskie |
| ATP World Tour 500 |
| ATP World Tour 250 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik w finale | Wynik finału |
| 1. | 2008 | Ceglana | 6:4, 1:6, 7:5 | ||
| 2. | 2011 | Ceglana | 6:4, 3:6, 6:3 | ||
| 3. | 2011 | Twarda | 6:2, 4:6, 7:6(3) |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik w finale | Wynik finału |
| 1. | 2010 | Twarda | 5:7, 3:6 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2009 | Ceglana | 6:4, 7:5 | |||
| 2. | 2009 | Ceglana | 6:3, 5:7, 10-8 | |||
| 3. | 2009 | Twarda (hala) | 4:6, 7:5, 10-8 | |||
| 4. | 2010 | Twarda | 7:5, 6:2 | |||
| 5. | 2010 | Ceglana | 7:5, 6:4 | |||
| 6. | 2011 | Twarda | 6:4, 7:6(6) | |||
| 7. | 2012 | Ceglana | 6:3, 6:2 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2008 | Ceglana | 5:7, 6:7(3) | |||
| 2. | 2009 | Twarda | 4:6, 3:6 | |||
| 3. | 2009 | Twarda (hala) | 3:6, 4:6 | |||
| 4. | 2010 | Ceglana | 7:6(1), 4:6, 4-10 | |||
| 5. | 2010 | Ceglana | 2:6, 7:5, 11-13 | |||
| 6. | 2011 | Twarda (hala) | 3:6, 4:6 | |||
| 7. | 2011 | Ceglana | 3:6, 4:6 | |||
| 8. | 2012 | Ceglana | 3:6, 4:6 | |||
| 9. | 2012 | Ceglana | 6:2, 6:7(7), 8-10 |