Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Marcel Granollers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Marcel Granollers-Pujol)
Skocz do: nawigacji, szukaj
Marcel Granollers
Marcel Granollers
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Barcelona
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1986
Barcelona
Wzrost 190 cm
Masa ciała 76 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 2003
Zakończenie kariery aktywny
Trener Fernando Vicente
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 23 (20 lutego 2012)
Australian Open 2R (2009, 2010, 2012)
Roland Garros 2R (2008, 2010, 2011)
Wimbledon 2R (2009, 2010)
US Open 3R (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 7
Najwyżej w rankingu 5 (11 października 2010)
Australian Open 3R (2011)
Roland Garros 2R (2007-2009, 2011)
Wimbledon QF (2008, 2010)
US Open SF (2010)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Marcel Granollers (ur. 12 kwietnia 1986 w Barcelonie) – tenisista hiszpański, zwycięzca turniejów ATP Tour w singlu oraz deblu, reprezentant w Pucharze Davisa.

Karierę profesjonalną Granollers rozpoczął w roku 2003. Wygrywał turnieje z serii Futuresów, jak i challengerów w singlu jak i deblu. W turniejach rangi ATP Tour pierwszy sukces odniósł w sezonie 2008 w amerykańskim Houston, gdzie zatriumfował w singlu, a w deblu doszedł do finału. Do rozgrywek w grze pojedynczej przystąpił z nr 7. W drodze do finału stracił jednego seta w półfinale przeciwko Waynowi Odesnikowi. W meczu o tytuł pokonał faworyta gospodarzy Jamesa Blake'a (nr 1. turnieju) 6:4, 1:6, 7:5. Z kolei w grze podwójnej wraz z Pablo Cuevasem doszedł do finału, w którym nie sprostał deblowi Ernests Gulbis-Rainer Schüttler przegrywając 5:7, 6:7(3). Tego roku był również w ćwierćfinale wielkoszlemowego Wimbledou w grze podwójnej.

W sezonie 2009 Granollers osiągnął w lutym finał deblowy w Costa Do Sauipe, w którym pokonał razem z Tommym Robredo zespół Lucas Arnold Ker-Juan Mónaco 6:4, 7:5. W tym samym miesiącu zatriumfował z Buenos Aires, będąc w parze z Alberto Martínem. Trzeci w sezonie tytuł wywalczył w październiku razem z Pablo Cuevasem w Moskwie. Ponadto grał w dwóch finałach- najpierw w Walencji, a potem w Paryżu (oba z Tommym Robredo).

Czwarty deblowy tytuł Hiszpan wygrał w styczniu 2010 roku w Mardas, partnerując Santiago Venturze. W pojedynku finałowym pokonał 7:5, 6:2 duet Lu Yen-hsun-Janko Tipsarević. W lutym wygrał rozgrywki deblowe w Costa do Sauipe. Wspólnie z Pablo Cuevasem pokonał w finale Łukasza Kubota i Olivera Maracha. W maju osiągnął z Cuevasem finał turnieju w Estoril, jednak w meczu o tytuł przegrał z hiszpańską parą Marc López-David Marrero. Pod koniec września Granollers wraz z Santiago Venturą uzyskał finał zawodów w Bukareszcie. Hiszpański debel przegrał mecz finałowy z Łukaszem Kubotem i Juanem Ignacio Chelą. Na początku listopada Granollers dotarł do finału singla w Walencji. Do turnieju Hiszpan dostał się jako tzw. szczęśliwy przegrany, a w fazie głównej wyeliminował m.in. Juana Mónaco i Gillesa Simona; w finale przegrał z Davidem Ferrerem.

Na początku roku 2011 w Auckland, Hiszpan zdobył kolejny deblowy tytuł grając w parze z Tommym Robredo. W finale pokonali 6:4, 7:6(6) parę Johan Brunström-Stephen Huss. W lutym Granollers wraz z Marcem Lópezem osiągnęli finał w Zagrzebiu. Mecz finałowy przegrali jednak z parą Dick Norman-Horia Tecău. Również z Lópezem Granollers awansował do finału w Stuttgarcie z lipca 2011 roku. Spotkanie finałowe zakończyło się porażką hiszpańskiej pary z deblem Jürgen Melzer-Philipp Petzschner. Podczas turnieju w Gstaad Hiszpan odniósł swój drugi singlowy triumf. Po drodze wyeliminował m.in. Stanislasa Wawrinkę, Michaiła Jużnego, a w finale Fernando Verdasco. Na początku listopada Granollers zwyciężył w Walencji. Pokonał po drodze m. in. Gaëla Monfilsa, Juana Martína del Potro, a w finale Juana Mónaco.

W marcu 2012 roku Granollers awansował wraz z Marcem Lópezem do finału debla w Acapulco. Finałowy pojedynek zakończył się ich porażką z Davidem Marrero i Fernando Verdasco. W kwietniu tego samego roku, ponownie z Marcem Lópezem, awansował do finału gry podwójnej w Barcelonie. Zwycięzcami pojedynku byli Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski. W maju para zwyciężyła w turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Rzymie. W finale pokonali Łukasza Kubota i Janko Tipsarevicia 6:3, 6:2.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 23. miejscu (luty 2012), a w zestawieniu deblistów na 5. pozycji (październik 2010).

Spis treści

[edytuj] Statystyki turniejowe

Legenda
Wielki Szlem
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Masters 1000
Igrzyska olimpijskie
ATP World Tour 500
ATP World Tour 250

[edytuj] Gra pojedyncza

[edytuj] Zwycięzca (3)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2008 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Stany Zjednoczone James Blake 6:4, 1:6, 7:5
2. 2011 Szwajcaria Gstaad Ceglana Hiszpania Fernando Verdasco 6:4, 3:6, 6:3
3. 2011 Hiszpania Walencja Twarda Argentyna Juan Mónaco 6:2, 4:6, 7:6(3)

[edytuj] Finalista (1)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2010 Hiszpania Walencja Twarda Hiszpania David Ferrer 5:7, 3:6

[edytuj] Gra podwójna

[edytuj] Zwycięzca (7)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2009 Brazylia Costa do Sauipe Ceglana Hiszpania Tommy Robredo Argentyna Lucas Arnold Ker
Argentyna Juan Mónaco
6:4, 7:5
2. 2009 Argentyna Buenos Aires Ceglana Hiszpania Alberto Martín Hiszpania Nicolás Almagro
Hiszpania Santiago Ventura
6:3, 5:7, 10-8
3. 2009 Rosja Moskwa Twarda (hala) Urugwaj Pablo Cuevas Czechy František Čermák
Słowacja Michal Mertiňák
4:6, 7:5, 10-8
4. 2010 Indie Madras Twarda Hiszpania Santiago Ventura Chińskie Tajpej Lu Yen-hsun
Serbia Janko Tipsarević
7:5, 6:2
5. 2010 Brazylia Costa do Sauipe Ceglana Urugwaj Pablo Cuevas Polska Łukasz Kubot
Austria Oliver Marach
7:5, 6:4
6. 2011 Nowa Zelandia Auckland Twarda Hiszpania Tommy Robredo Szwecja Johan Brunström
Australia Stephen Huss
6:4, 7:6(6)
7. 2012 Włochy Rzym Ceglana Hiszpania Marc López Polska Łukasz Kubot
Serbia Janko Tipsarević
6:3, 6:2

[edytuj] Finalista (9)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Urugwaj Pablo Cuevas Łotwa Ernests Gulbis
Niemcy Rainer Schüttler
5:7, 6:7(3)
2. 2009 Hiszpania Walencja Twarda Hiszpania Tommy Robredo Czechy František Čermák
Słowacja Michal Mertiňák
4:6, 3:6
3. 2009 Francja Paryż Twarda (hala) Hiszpania Tommy Robredo Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
3:6, 4:6
4. 2010 Portugalia Estoril Ceglana Urugwaj Pablo Cuevas Hiszpania Marc López
Hiszpania David Marrero
7:6(1), 4:6, 4-10
5. 2010 Rumunia Bukareszt Ceglana Hiszpania Santiago Ventura Argentyna Juan Ignacio Chela
Polska Łukasz Kubot
2:6, 7:5, 11-13
6. 2011 Chorwacja Zagrzeb Twarda (hala) Hiszpania Marc López Belgia Dick Norman
Rumunia Horia Tecău
3:6, 4:6
7. 2011 Niemcy Stuttgart Ceglana Hiszpania Marc López Austria Jürgen Melzer
Niemcy Philipp Petzschner
3:6, 4:6
8. 2012 Meksyk Acapulco Ceglana Hiszpania Marc López Hiszpania David Marrero
Hiszpania Fernando Verdasco
3:6, 4:6
9. 2012 Hiszpania Barcelona Ceglana Hiszpania Marc López Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:2, 6:7(7), 8-10

[edytuj] Bibliografia

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Marcel_Granollers&oldid=31282943
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty