Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Marek Rostworowski | |
| Data i miejsce urodzenia | 22 lutego 1921 Kraków |
| Data i miejsce śmierci | 24 maja 1996 Kraków |
| Minister kultury i sztuki | |
| Okres urzędowania | od 12 stycznia 1991 do 5 grudnia 1991 |
| Poprzednik | Izabella Cywińska |
| Następca | Andrzej Siciński |
Marek Rostworowski (ur. 22 lutego 1921 w Krakowie, zm. 24 maja 1996 w Krakowie) – polski historyk sztuki, wieloletni kustosz Muzeum Czartoryskich w Krakowie, w 1991 minister kultury i sztuki.
Spis treści |
W 1938 zdał maturę w III Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie. W okresie II wojny światowej uczęszczał do Kunstgewerbeschule w tym mieście, następnie był studentem Akademii Sztuk Pięknych. W 1952 ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Uzyskał następnie stopień naukowy doktora[1].
W 1948 rozpoczął pracę jako fotograf i asystent w Muzeum Czartoryskich, które w 1950 zostało włączone do Muzeum Narodowego w Krakowie jako Oddział Zbiory Czartoryskich.
W 1963 został kustoszem tego oddziału, a następnie w 1965 jego kuratorem. Organizował wystawy, zajmował się publicystyką i krytyką artystyczną. Był autorem wielu scenariuszy wystaw, m.in. Malarstwo włoskie od XIII do XVI wieku w zbiorach polskich (1961), Romantyzm i romantyczność w sztuce polskiej XIX i XX wieku (1975), Polaków portret własny (1979, Nagroda Miasta Krakowa, Indywidualna Nagroda Państwowa II stopnia), Myśl artysty (1983), Niebo nowe, ziemia nowa? (1985, Nagroda Kulturalna "Solidarności"), Żydzi-Polscy (1989, Nagroda Ministerstwa Kultury i Sztuki, Nagroda Jana Karskiego i Poli Nirenskiej) oraz poświęcona pamięci Tadeusza Kantora wystawa Tańczyli na moście wiek cały (1995).
Był autorem scenariuszy stałych wystaw w Muzeum 600-lecia na Jasnej Górze w Częstochowie (1982), w Oddziale Zbiory Czartoryskich (1984) oraz w Domu Rodzinnym Ojca Świętego Jana Pawła II w Wadowicach (1984).
W latach 1980–1990 działał w "Solidarności". Jako członek-założyciel i delegat Regionu Małopolska związku uczestniczył w 1981 w I KZD w Gdańsku, a następnie w grudniu 1981 w obradach Kongresu Kultury Polskiej, przerwanych w związku z wprowadzeniem stanu wojennego. Był także członkiem regionalnego Komitetu Obywatelskiego. W 1990 został radnym Krakowa I kadencji. W 1991 pełnił funkcję ministra kultury i sztuki w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego.
Na początku lat 90. był także członkiem Prezydenckiej Rady do Spraw Stosunków Polsko-Żydowskich oraz władz Fundacji Książąt Czartoryskich przy Muzeum Narodowym w Krakowie, a od 1994 przewodniczącym rady programowej Fundacji im. Tadeusza Kantora.
Był synem Karola Huberta, poety i dramaturga, a także bratem Emanuela, wieloletniego redaktora naczelnego Polskiego Słownika Biograficznego.
|
||||||||||
|
|||||||
