Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Oton | |
 |
|
| Imiona | Marcus Salvius Otho |
| Panował jako | Imperator Marcus Otho Caesar Augustus |
| nie zaliczony w poczet bogów | |
| Czas panowania | 15 stycznia 69 r. - 16 kwietnia 69 r. |
| Data urodzin | 28 kwietnia 32 r. - Ferentium |
| Data śmierci | 16 kwietnia 69 r. - Brescello |
| Moneta | |
 |
|
| Lista cesarzy rzymskich | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Marcus Salvius Otho, pol. Othon lub Oton (28 kwietnia 32, Ferentium - 16 kwietnia 69) - cesarz Rzymu w 69 r.
Pochodził ze starego etruskiego rodu. Jego przyjaźń z cezarem Neronem skończyła się w 58, gdy jego żona Poppea Sabina, została kochanką, a później żoną władcy.
Oton został namiestnikiem Lusitanii (obecna Portugalia i zachodnia część Hiszpanii) i w ten sposób musiał wyjechać z Rzymu. Choć nie miał doświadczenia administracyjnego, okazał się dobrym zarządcą. Od początku popierał namiestnika Hiszpanii Tarrakońskiej Galbę, gdy ten zbuntował się przeciwko Neronowi. Oton powrócił z Galbą do Rzymu po upadku Nerona. Liczył na to, że leciwy Galba w dowód wdzięczności za wspieranie go przeciw Neronowi, wyznaczy go na swego nastepcę. Jednakże Galba wyznaczył swym nastepcą Lucjusza Kalpurniusza Pizona. Rozgoryczony Oton zawiązał spisek i przy pomocy pretorian dokonał zamachu stanu. Pomogło mu też niezadowolenie ludności Rzymu z surowych rządów Galby. 15 stycznia 69 r. Galba i Pizon zostali zamordowani, a jeszcze tego samego Oton został wybrany na cesarza przez pretorianów.
Nowy władca musiał stawić czoło rebelii Witeliusza, namiestnika Germanii Dolnej, który, obwołany cesarzem przez podległe sobie legiony nadreńskie, rozpoczął na ich czele marsz w kierunku Italii. Oddziały Otona, złożone z kohort pretorian i części oddziałów naddunajskich , zastąpiły najeźdźcom drogę pod miejscowością Bedriacum w dolinie rzeki Padu. W wyniku bitwy oddziały wierne Otonowi poniosły ciężkie straty, ale nie zostały rozbite. Wówczas Oton, by uchronić kraj przed dalszym rozlewem bratobójczej krwi, zdecydował przelać krew swoją popełniając samobójstwo. I choć jego sprawa nie była jeszcze stracona, a jego żołnierze wykazywali ochotę do dalszej walki, cesarz pozostał nieugięty w swych zamiarach i 16 kwietnia 69 r. przebił się sztyletem. Zwycięski Witeliusz urządził Otonowi uroczysty pogrzeb i ruszył z legionami w drogę do Rzymu, aby odbyć triumfalny wjazd i oficjalnie ogłosić się cesarzem
Pojawił się m.in. w powieściach Henryka Sienkiewicza Quo vadis, Miki Waltariego Wrogowie rodzaju ludzkiego i Paula L. Maiera Rzym w płomieniach.
| Poprzednik Galba |
 |
Cesarz rzymski 69 |
|
Następca Witeliusz |
