Marian Rybicki

Marian Rybicki
Data i miejsce urodzenia	11 lutego 1915 Warszawa
Data i miejsce śmierci	15 lutego 1987 Warszawa
Prokurator generalny
Przynależność polityczna	Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania	od 28 kwietnia 1956 do 28 lutego 1957
Poprzednik	Stefan Kalinowski
Następca	Marian Mazur (p.o.)
Minister sprawiedliwości
Przynależność polityczna	Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania	od 27 lutego 1957 do 24 czerwca 1965
Poprzednik	Zofia Wasilkowska
Następca	Stanisław Walczak

Marian Rybicki (ur. 11 lutego 1915 w Warszawie, zm. 15 lutego 1987 w Warszawie) – działacz państwowy, prawnik.

Życiorys

Ukończył Uniwersytet Warszawski (1937), w 1967 obronił doktorat z nauk prawnych, ale już od 1965 prof. nadzwyczajny; w 1976 otrzymał tytuł prof. zwyczajnego nauk prawnych. Był działaczem PPS (należał także do krótko działających Partii Socjalistycznej i Rewolucyjnej Polskiej Partii Socjalistycznej), członkiem Rady Naczelnej (1947–1948) i Centralnego Komitetu Wykonawczego (1948), członkiem Sekretariatu CKW (1948) PPS; od 1948 w PZPR, był członkiem Komitetu Centralnego (1948–1968) oraz członkiem Biura Organizacyjnego KC PZPR (1948–1954).

Przed 1939 pracował w zarządzie miejskim w Łodzi, brał udział w działalności konspiracyjnej w okresie okupacji; w latach 1944–1945 na robotach przymusowych w Niemczech. W latach 1945–1947 pracował w Wydziale Prawnym Biura Prezydialnego KRN, przygotowując m.in. wnioski ułaskawieniowe do podpisu przez prezydenta B. Bieruta, w 1947 dyrektor Biura Prawnego Kancelarii Sejmu. W 1948 kierownik Wydziału Szkoleniowego CKW PPS i zastępca redaktora naczelnego „Przeglądu Socjalistycznego”; w 1949 przez kilka miesięcy kierował Wydziałem Samorządowo-Administracyjnym KC PZPR, następnie do 1950 I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie.

W latach 1950–1952 szef Kancelarii Cywilnej Prezydenta Rzeczypospolitej i Kancelarii Rady Państwa; w latach 1952–1956 jako pierwszy sprawował funkcję sekretarza Rady Państwa. W latach 1956–1957 prokurator generalny PRL, w latach 1957–1965 minister sprawiedliwości.

Od 1965 prof. w Instytucie Nauk Prawnych (zmieniono w tym okresie nazwę na Instytut Państwa i Prawa) PAN, był m.in. zastępcą dyrektora Instytutu.

W latach 1967–1983 sekretarz Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, w latach 1952–1965 poseł na Sejm PRL I, II i III kadencji.

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Pochowany 20 lutego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W pogrzebie udział wziął m. in prezes Rady Naczelnej ZBoWiD prof. Henryk Jabłoński oraz I prezes Sądu Najwyższego prof. Włodzimierz Berutowicz.