Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Marianie | |
| Dewiza: Pro Christo et Ecclesia ("Za Chrystusa i Kościół") |
|
 |
|
| Pełna nazwa | Zgromadzenie Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny |
| Nazwa łacińska | Congregatio Clericorum Marianorum ab Immaculata Conceptionis Beatissimae Virginis Mariae |
| Skrót zakonny | MIC |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Status kanoniczny | Instytut życia konsekrowanego na prawach papieskich |
| Założyciel | bł. o. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński |
| Data założenia | 1673 |
| Data zatwierdzenia | 1699 |
| Przełożony | ks. dr Andrzej Pakuła MIC Przełożony Generalny |
| Liczba członków | 494 (2011) |
| Strona internetowa | |
Marianie – potoczna nazwa Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (łac. Congregatio Clericorum Marianorum ab Immaculata Conceptionis Beatissimae Virginis Mariae, (skr. MIC). Pierwsze powstałe na ziemiach polskich w XVII w., męskie, katolickie Zgromadzenie zakonne – założone w 1673 przez bł. o. Stanisława od Jezusa i Maryi Papczyńskiego. W 1909 roku Litwin bł. abp Jerzy Matulaitis-Matulewicz dokonał jego odnowy i reformy.
Spis treści |
Pierwszy klasztor powstał w Puszczy Korabiewskiej, teraz nazywanej Mariańską. Kilka lat później na zaproszenie biskupa poznańskiego Stefana Wierzbowskiego kilku marianów udało się do Nowej Jerozolimy (obecnie Góra Kalwaria k. Warszawy). W 1699 roku papież Innocenty XII zatwierdził marianów jako zakon o ślubach uroczystych, pozwalając im zachowywać pochodzącą z Francji regułę zwaną Regułą 10 Cnót NMP. Marianie nosili wtedy białe habity. W 1723 roku zatwierdzono poprawione konstytucje zakonne. Później zakon rozwinął się zakładając klasztory m.in. w Rzymie, Portugalii i na Litwie. Pierwszym zwiastunem kryzysu, który spotkał w XIX w. zakon jest zamknięcie przez Napoleona w roku 1798 klasztoru rzymskiego. W 1834 roku zamknięte zostają klasztory w Portugalii, a władze rosyjskie w Polsce zamykają kilka polskich klasztorów. W 1904 roku jest już tylko jeden klasztor (na Litwie w Mariampolu), a w nim tylko jeden marianin – o. generał Wincenty Sękowski. Odrodzenia zakonu dokonuje Litwin, błogosławiony ks. Jerzy Matulaitis-Matulewicz, który swoje śluby zakonne składa w 1909 roku. Odnowiciel zakonu zmienia konstytucje, a białe habity zmienia na czarne sutanny kleru diecezjalnego. 15 września 1910 papież Pius X zatwierdza nowe konstytucje. Od tej pory zakon rozrasta się odzyskując klasztory w Rzymie i w Portugalii, oraz zakładając kolejne na Litwie, w Stanach Zjednoczonych, Łotwie, Argentynie, Wielkiej Brytanii, Brazylii, Rwandzie, Ukrainie, Białorusi, Kazachstanie, Słowacji, Czechach, Kamerunie i na Filipinach.
Współcześnie (2011 rok) zgromadzenie liczy około 500 księży, braci i osób stowarzyszonych. Dzieli się na 5 prowincji i posługuje wiernym w 17 krajach. Przełożonym generalnym zgromadzenia jest ks. dr Andrzej Pakuła MIC, zaś przełożonym Prowincji Polskiej ks. Paweł Naumowicz MIC (wcześniej w latach 1999-2005 ks. dr Andrzej Pakuła MIC). Zgromadzenie opiekuje się w Polsce sanktuariami w Licheniu oraz Stoczku Klasztornym. Prowadzi także Wydawnictwo Księży Marianów w Warszawie oraz wspierane jest przez Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich.
Beatyfikacja o. Stanisława Papczyńskiego, założyciela zgromadzenia księży marianów, odbyła się 16 września 2007 roku w Licheniu. Uroczystości przewodniczył kard. Tarcisio Bertone, sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej.
 |
Ta sekcja wymaga określenia jasnych kryteriów wyboru. Kryteria powinny być poparte źródłami, nie mogą naruszać zasady neutralnego punktu widzenia, należy też unikać próżnych wyrażeń takich jak "znani", "najlepsi" itd. Kryteria możesz omówić w dyskusji artykułu. Zobacz też: Zasady tworzenia list. |
Działacze religijni i społeczni, naukowcy, publicyści, wychowawcy:
