Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Bitwa i masakra w Dolinie Wyoming wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych |
|||||||||||||||||
 Masakra w Dolinie Wyoming
|
|||||||||||||||||
| Czas | 3 lipca 1778 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Dolina Wyoming | ||||||||||||||||
| Terytorium | Prowincja Nowy Jork | ||||||||||||||||
| Wynik | rzeź amerykańskich milicjantów | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Bitwa i masakra w dolinie Wyoming była jedną z bitew wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, pomiędzy siłami zbrojnymi zbuntowanych kolonii a lojalistami i wspierającymi ich Irokezami. Starcie to miało miejsce w dolinie Wyoming (obecnie w stanie Pensylwania) 3 lipca 1778 roku. W samej bitwie zginęło ponad 300 patriotów, ci którzy uciekli zostali złapani i zabici. Źródła podają, że od 30 do 40 jeńców zostało zamęczonych na śmierć.
Spis treści |
W 1777, po tym jak armia brytyjska poddała się pod Saratogą w regionie zwanym Upstate Nowy Jork, przebywający w tym rejonie lojaliści i sprzymierzeni z nimi Irokezi zaczęli stosować taktykę wojny podjazdowej. Napadali siedziby patriotów a także sprzymierzonych z nimi Indian. Swoją bazę wypadową mieli w Forcie Niagara i stamtąd wypuszczali się na wypady prowadzeni przez swoich dowódców: majora Johna Butlera, kapitana i wodza Mohawków Josepha Branta oraz wodza Seneków Cornplantera.
Bitwa w dolinie Wyoming odbyła się gdy rangerzy prowadzeni przez Butlera oraz oddział Indian Cayuga i Seneka dowodzony przez Cornplantera przeprowadzili niespodziewany atak na 360 obrońców z fortu Forty niedaleko rzeki Susquehanna (w pobliżu dzisiejszego Wilkes-Barre). Patrioci zostali praktycznie całkowicie zniszczeni i spalono także około 1000 domów.
Po bitwie, część lojalistów i Irokezów zaczęli znęcać się i zabijać więźniów oraz uciekających osadników. Wszyscy Amerykanie, którzy zostali złapani w czasie walki zostali zabici. Butler w swoim raporcie napisał, że zdjęto 227 skalpów[1]. Twierdził także, że żaden cywil nie zginął, mimo iż istniało wiele dowodów przeciwko takim twierdzeniom.
Świadectwa ocalałych wskazują, że bitwa trwała około 45 minut. Jednak przegrupowanie oddziałów niedoświadczonej w boju milicji Patriotów przerodziło się w paniczną ucieczkę. To był koniec bitwy i od tego momentu wojsko lojalistów oraz Irokezi rozpoczęli rzeź ocalałych, który wyglądał jak polowanie na zwierzęta, które trwało do późnych godzin nocnych. W masakrze brali udział zarówno Indianie jak i żołnierze lojalistów.
Świadkowie wspominają, że Butler nie był w stanie zapobiec rzezi gdyż "mogłoby to doprowadzić do dezercji a nawet do zwrócenia się żołnierzy przeciwko swojemu dowódcy"[2].
Doniesienia o masakrze jeńców w dolinie Wyoming (oraz kolejnej w dolinie Cherry) rozwścieczyła amerykańską opinię publiczną, która zażądała zemsty. Latem 1779 roku wyruszyła Ekspedycja Sullivana (zwana także Ekspedycją Sullivana-Clintona), której zadaniem była pacyfikacja lojalistów oraz czterech plemion Irokezów. W Upstate New York zniszczono przynajmniej 40 wiosek Indian.
Masakra została opisana przez szkockiego poetę Thomasa Campbella w 1809 roku w wierszu "Gertrude of Wyoming". Ze względu na ogrom okrucieństwa, Campbell opisał wodza Mohawków, Josepha Branta, jako "potwora Branta", chociaż ustalono, że wódz Irokezów nie uczestniczył w zdarzeniu.
Stan Wyoming przystąpił do Unii w 1890 roku i swą nazwę otrzymał właśnie na cześć miejsca, w którym odbyła się masakra.
W hołdzie ofiar od 1878 roku przy Wyoming Monument odbywa się ceremonia organizowana przez Towarzystwo Pamięci Wyoming. Pierwszą taką ceremonię, w 100-lecie masakry, prowadził prezydent Rutherford Hayes.
Na pomniku znajduje się 178 nazwisk rozpoznanych ofiar.
