Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Mateusz Bartel | |
.JPG&filetimestamp=20100520130020) Mateusz Bartel, Lublin 2010 |
|
| Państwo |  Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 3 stycznia 1985 Warszawa |
| Tytuł szachowy | arcymistrz (2005) |
| Ranking | 2677 (01.05.2012) |
| Miejsce w kraju | 2 |
| FIDE Top 100 | 73 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Polscy arcymistrzowie szachowi |
|
| Strona internetowa | |
Mateusz Bartel (ur. 3 stycznia 1985 w Warszawie) – polski szachista, arcymistrz od 2005 roku.
Spis treści |
Trzykrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski juniorów: w 1995 r. w kategorii do 10 lat, w 1997 - do 12 lat oraz w 2002 r. - do 18 lat. W latach 2002 i 2003 został kolejno wicemistrzem i mistrzem Europy juniorów do 18 lat. W 2001 r. zadebiutował w finale mistrzostw Polski seniorów. W 2006 r. został mistrzem Polski, wyprzedzając Bartosza Soćko i Radosława Wojtaszka. W 2007 r. zdobył drugi medal mistrzostw kraju seniorów, zajmując w Opolu III miejsce, natomiast w 2010 r. w Warszawie – drugi tytuł indywidualnego mistrza Polski. W 2011 r. obronił w Warszawie tytuł mistrza Polski, zdobywając trzeci w karierze złoty medal. W 2012 r., po raz trzeci z rzędu, i ponownie w Warszawie, zdobył czwarty tytuł mistrza Polski mężczyzn.
Pierwszy wynik arcymistrzowski uzyskał w 2003 r. na turnieju Aerofłot Open w Moskwie. W tym samym roku zdobył w Balatonlelle srebrny medal drużynowych mistrzostw Europy juniorów do lat 18. W lutym 2004 r. zajął piąte miejsce w silnie obsadzonym turnieju szwajcarskim HIT Open w Słowenii oraz uczestniczył w mistrzostwach świata FIDE w Trypolisie. W pierwszej rundzie tych mistrzostw, rozgrywanych systemem pucharowym, został wyeliminowany przez Tejmura Radżabowa. W styczniu 2005 r. zwyciężył (wraz z Wiktorem Michalewskim) w turnieju otwartym Drammen International w Norwegii[1], zaś w kwietniu tego roku zajął II miejsce (za Zoltanem Gyimesi) w I mistrzostwach Unii Europejskiej w Cork[2]. W roku 2006 r. reprezentował Polskę na olimpiadzie szachowej w Turynie, zdobywając 5 pkt w 10 partiach[3]. W 2007 r. zwyciężył w turniejach open w Gironie[4] oraz na Wyspie Man (wspólnie z Zacharem Jefimienko, Michaiłem Kobaliją, Michaelem Roizem, Jurijem Jakowiczem oraz Witalijem Gołodem)[5]. W 2008 r. podzielił I m. w Barcelonie (wspólnie z Pablo Lafuente, Diego Di Berardino i Josepem Omsem Pallise)[6], natomiast w 2009 r. zwyciężył w silnie obsadzonym turnieju w Prievidzy. Również w 2009 r. wystąpił (jako jedyny Polak) w turnieju o Puchar Świata, w I rundzie pokonując Borysa Graczewa, ale w II przegrywając z Yu Yangyi[7]. W 2010 r. podzielił I m. (wspólnie z Borysem Graczewem i Bartłomiejem Macieją) w II Międzynarodowym Arcymistrzowskim Turnieju Szachowym im. Unii Lubelskiej w Lublinie[8]. W tym samym roku po raz trzeci w karierze wystąpił na olimpiadzie, zdobywając srebrny medal za indywidualny wynik na V szachownicy[9]. W 2011 r. podzielił I m. (wspólnie z Draganen Šolakiem) w Kawali. W 2012 r. odniósł znaczący sukces, dzieląc I m. (wspólnie z Antonem Korobowem i Pawło Eljanowem) w jednym z najsilniej obsadzonych otwartych turniejów na świecie Aerofłot Open, rozgrywanym w Moskwie. W punktacji dodatkowej był jednak najlepszy i w nagrodę zdobył awans do prestiżowego turnieju Dortmunder Schachtage w Dortmundzie[10][11].
Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 maja 2012 r., z wynikiem 2677 punktów zajmował wówczas 73. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 2. miejsce (za Radosławem Wojtaszkiem) wśród polskich szachistów[12].
| Poprzedni Radosław Wojtaszek Bartłomiej Macieja |
Mistrz Polski w szachach 2006 2010 • 2011 • 2012 |
Następny Tomasz Markowski 2013 |
