Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Mats Wilander | |
 |
|
| Państwo |  Szwecja |
| Miejsce zamieszkania | Hailey, Idaho |
| Data i miejsce urodzenia | 22 sierpnia 1964 Växjö, |
| Wzrost | 182 cm |
| Masa ciała | 77 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1981 |
| Zakończenie kariery | 1996 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 33 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (12 września 1988) |
| Australian Open | W (1983 - 1984, 1988) |
| Roland Garros | W (1982, 1985, 1988) |
| Wimbledon | QF (1987 - 1989) |
| US Open | W (1988) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 7 |
| Najwyżej w rankingu | 3 (21 października 1985) |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Mats Wilander (ur. 22 sierpnia 1964 w Mohedzie w gminie Alvesta), tenisista szwedzki.
Czołowy zawodnik świata w drugiej połowie lat 80., zwycięzca 33 turniejów w grze pojedynczej, w tym siedmiu wielkoszlemowych; trzykrotny zdobywca Pucharu Davisa.
W 1982 wygrał niespodziewanie turniej French Open, po pokonaniu w finale Guillermo Vilasa z Argentyny; miał wtedy 17 lat i 9 miesięcy i był najmłodszym triumfatorem wielkoszlemowym w historii; wynik ten wkrótce poprawili Boris Becker (Wimbledon 1985) i Michael Chang (French Open 1989).
Wygrywał także na kortach Rolanda Garrosa w 1985 i 1988, a w 1983 i 1987 dochodził do finału. Trzykrotnie triumfował w Australian Open (1983, 1984 – turnieje rozgrywane w grudniu; 1988), 1985 (grudzień) przegrał w finale; 1984 grał także w przegranym finale debla. Ma na koncie jedno zwycięstwo w US Open (1988) i po jednym przegranym finale singla (1987) i debla (1985).
Jedyny tytuł wielkoszlemowy w deblu zdobył tam, gdzie nie udało mu się triumfować w grze pojedynczej – wygrał w 1986 Wimbledon, a jego partnerem był rodak, Joakim Nyström.
Wielokrotny uczestnik Masters, zwycięzca w grze pojedynczej w 1983 i 1988, finalista w 1987; 1985 finalista Mastersa deblowego.
W 1988 znalazł się na czele listy rankingowej, wyprzedzając po 3-letnim okresie liderowania Ivana Lendla.
W latach 1981-1990 reprezentował Szwecję w Pucharze Davisa i trzykrotnie zdobywał to trofeum – 1984, 1985, 1987. Do historii Pucharu Davisa przeszły przegrane mecze Wilandera z Amerykaninem Johnem McEnroe z 1982, trwający 6 godzin i 32 minuty i Austriakiem Horstem Skoffem z 1989 trwający 6 godzin 9 minut.
W 1991 Wilander, jedyny zawodnik, który wygrał cztery turnieje wielkoszlemowe przed ukończeniem 21. roku życia, nagle zakończył karierę; powrócił na kilka lat w połowie lat 90., nie odnosił większych sukcesów (awansował jednak do czołowej setki rankingu ATP). W 1995 został ponownie powołany do reprezentacji daviscupowej.
Gra praworęcznego Wilandera (oburęczny bekhend) była zrównoważona, oparta na precyzji i dokładności zagrań; był mistrzem passing-shota.
Na początku XXI wieku Wilander pracował m.in. jako trener Marata Safina. Bierze także aktywny udział w rozgrywkach weteranów, odnosząc kolejne sukcesy.
W 2002 został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. Obecnie pracuje jako komentator dla Eurosportu.
Zwycięzca 33 turniejów w grze pojedynczej, finalista 26. Wygrane turnieje w singlu:
Finały:
Zwycięzca 7 turniejów w grze podwójnej, finalista 11 (w nawiasie partner deblowy). Wygrane turnieje:
Finały:
|
|||||
