Max Glauer

Max Glauer (ur. 11 sierpnia 1867 we Wrocławiu, zm. 27 sierpnia 1935 w Opolu) - niemiecki i śląski artysta fotografik.

Pochodził z żydowskiej rodziny Glauerów, osiadłej we Wrocławiu. Dzieciństwo spędził w Pokoju, a od 1893 zamieszkał w Opolu na Krakauerstrasse 34a (dzisiejsza ulica Krakowska; dom już nie istnieje) i otworzył zakład fotograficzny.

Szybko zdobył sobie uznanie zarówno wśród Opolan, jak i wśród arystokracji Cesarstwa Niemieckiego. W 1912 król Wirtembergii Wilhelm II Wirtemberski, który był właścicielem Pokoju, mianował Glauera nadwornym fotografem. Przez kilka lat fotografował on koronowane głowy, również cesarza Wilhelma II, kiedy ten odwiedził Mosznę. W późniejszych latach sportretował m.in. feldmarszałka Hindenburga, a w 1933 Adolfa Hitlera.

Często podróżował po Śląsku na rowerze, a później samochodem. Interesowały go śląskie wsie i ich mieszkańcy. Do dziś w niektórych śląskich domach można znaleźć zdjęcia zrobione w jego zakładzie.

W 1926 Glauer postanowił przebudować swój opolski dom - powierzył to zadanie znanemu wrocławskiemu architektowi Heinrichowi Lauterbachowi. Dom stał się miejscem spotkań opolskiej elity intelektualnej i artystycznej, bywali tam politycy, odbywały się spotkania Opolskiej Gminy Eichendorffa. Często odbywały się tam wystawy dzieł sztuki.

Oprócz fotografii Glauer wydał również opowiadania z czasów młodości w Pokoju, publikowane w Oppelner Heimatkalender w 1934.

Grób artysty znajdował się na cmentarzu przy Breslauerstrasse (ulica Wrocławska), lecz nie przetrwał do dzisiejszych czasów.

Bibliografia

• Bogdan Snoch: Górnośląski Leksykon Biograficzny. Suplement do wydania drugiego. Katowice: Muzeum Śląskie, 2006, s. 41. ISBN 83-60353-11-5. 
• M. Rostropowicz-Miśko, Max Glauer, w: Ślązacy od czasów najdawniejszych do współczesności, t. I, Łubowice-Opole 2005, pod red. J. Rostropowicz, ISBN 83-88672-77-0.