Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
| Medal of Honor: Allied Assault | |
|---|---|
| Producent | 2015, Inc. |
| Wydawca | Electronic Arts |
| Dystrybutor | POL: Cenega Poland |
| Seria gier | Medal of Honor |
| Projektant |
Vince Zampella |
| Kompozytor | Michael Giacchino |
| Silnik | id Tech 3 |
| Aktualna wersja | 1.11 |
| Data wydania | |
| Gatunek | |
| Tryb gry | jedno- i wieloosobowa |
| Kategorie wiekowe | |
| Platforma | Windows 95 / 98 / Me / XP, Linux, Mac OS X |
| Nośniki |
CD (2) |
| Wymagania |
procesor Pentium III 450 MHz, 128 MB RAM, karta graficzna 16 MB, 1.2 GB HDD[5] |
| Kontrolery | klawiatura, mysz |
Medal of Honor: Allied Assault (wymowa [ˈmɛdəl ɔv ˈɒnə əˈlaɪd əˈsɔːlt], w skrócie MoH:AA) – gra komputerowa z gatunku first-person shooter w realiach II wojny światowej, wyprodukowana przez amerykańskie studio 2015, Inc. i wydana przez Electronic Arts na komputery osobiste. Jej premiera na świecie odbyła się 22 stycznia 2002 roku, natomiast w Polsce – 15 lutego 2002 roku. Jest to pierwsza gra z serii gier Medal of Honor na komputery osobiste[6].
W Medal of Honor: Allied Assault gracz przejmuje kontrolę nad żołnierzem amerykańskich sił specjalnych Rangers Mikiem Powellem, który w służbie OSS wykonuje działania wywiadowcze i sabotażowe na terenach okupowanych przez III Rzeszę, a także bierze udział w działaniach na linii frontu.
Gra przyczyniła się do rozwoju gatunku ze względu na inspirowany filmem Szeregowiec Ryan etap lądowania na Plaży Omaha, w którym następuje rzeź szturmujących umocnienia żołnierzy amerykańskich. Medal of Honor: Allied Assault była pod tym względem pierwszą produkcją z gatunku symulującą prawdziwe działania na linii frontu; stanowiła protoplastę gry Call of Duty. Zebrała przychylne oceny recenzentów, którzy chwalili oprawę audiowizualną i klimat gry, natomiast krytykowali zbyt duże oparcie gry na skryptach. Sukces gry spowodował wydanie dwóch dodatków do niej – Spearhead i Breakthrough.
Spis treści |
Akcja gry rozpoczyna się 4 listopada 1942 roku w trakcie operacji Torch, kiedy pododdział amerykańskich żołnierzy pod wodzą kapitana Richardsa atakuje miasto Arziw w północnej Algierii. Celem jest odnalezienie oficera SAS-u, majora Grillo, oraz zniszczenie baterii artylerii nadbrzeżnej. Amerykanie atakują miasto, ale na dziedzińcu w środku miasta wpadają w zasadzkę Niemców[7]. Mike Powell, kierowany przez gracza żołnierz w służbie OSS, likwiduje zagrożenie, ale pluton Richardsa przedtem zostaje wyeliminowany[8]. Powell samotnie wkracza do więzienia, w którym znajduje się major Grillo, i uwalnia oficera. Obaj przedostają się do silnie strzeżonej fortecy i wykradają ładunki wybuchowe. Za ich pomocą detonują działa 88 mm[9]. Następnie wysadzają w powietrze niemiecki park maszynowy, po czym dokonują rajdu na lotnisko, niszcząc znajdujące się tam samoloty[10]. Powell i Grillo docierają do latarni morskiej, skąd wysyłają sygnał do floty amerykańskiej, po czym kradną ciężarówkę i odjeżdżają z Arziw[8][11].
Kolejną misję Powell rozpoczyna 12 lutego 1943 roku w norweskim Trondheim. Wkracza do nadmorskiej bazy wojskowej Kriegsmarine dzięki pomocy majora Grillo, który zostaje jednak zabity podczas otwierania bramy[12]. Powell, oczyszczając budynek przy bramie, zdobywa dokumenty z danymi naukowymi[12][13]. W przebraniu niemieckiego oficera infiltruje dok, w którym znajduje się U-Boot U-529. Nierozpoznany przez niemieckich wartowników Powell wchodzi do okrętu podwodnego, eliminuje jego załogę i podkłada ładunki wybuchowe w łodzi[14]. Ucieka z Trondheim, wsiadając do przechwyconego przez aliantów pociągu[12][15].
Powell bierze następnie udział w lądowaniu na plaży Omaha w Normandii (6 czerwca 1944 roku). Po wyjściu z barki desantowej staje się świadkiem masakry szturmujących plażę żołnierzy amerykańskich, których atak załamuje się w wyniku wrogiego ostrzału z karabinów maszynowych MG42. Powell, kryjąc się za zaporami przeciwczołgowymi, dociera do wału po drugiej stronie plaży[16]. Na rozkaz swojego dowódcy przynosi leżącą na plaży rurę Bangalore. Zdetonowana przez sapera rura pozostawia wyrwę w zasiekach, przez którą pozostali przy życiu rangerzy docierają do bunkra. Powell likwiduje obsługi MG42[17][18]. Następnego dnia oddział Powella zdobywa dom w Bocage i powstrzymuje kontratak Niemców. Przy pomocy amerykańskich sił powietrznych Powell niszczy działa 88 mm[19]. Potem, przemierzając miasto opanowane przez strzelców wyborowych, wysadza wyrzutnie rakiet Nebelwerfer[17][20].
22 czerwca 1944 roku Powell ląduje za linią wroga w Normandii w silnie strzeżonym terenie. W opuszczonym domu odnajduje amerykańską agentkę[21]. Potem sabotuje parking czołgów i stację kolejową[22]. Następnie atakuje silnie strzeżone nazistowskie stanowisko dowodzenia, wywołując dezorganizację w okolicznym garnizonie, po czym opuszcza wrogi teren w ciężarówce[23][24].
20 sierpnia 1944 roku Powell przedostaje się do miasteczka w Bretanii, wkraczając do obsadzonej przez strzelców wyborowych alei. Po uporaniu się z nimi Powell przejmuje opuszczony czołg Tygrys Królewski[25]. Jako dowódca pojazdu powstrzymuje kontratak sił niemieckich i wjeżdża za linię frontu[26][27]. Następnie eliminuje siły niemieckie mające zniszczyć pobliski most i przywołuje wsparcie powietrzne, które niszczy Tygrysa Królewskiego wkraczającego na alianckie okopy[26][28].
Ostatnią misję Powell zaczyna 18 stycznia 1945 roku niedaleko Fortu Schmerzen na Linii Zygfryda. Po eliminacji działek przeciwlotniczych ukrytych w lesie[29], w przebraniu niemieckiego oficera infiltruje twierdzę, wysadzając skład amunicji[30][31]. Następnie niszczy stanowisko dowodzenia, po czym przedostaje się do stacji kolejowej[32]. Ostatecznie wraz z innymi rangerami Powell atakuje Fort Schmerzen, uwalniając znajdujących się tam komandosów i wysadzając twierdzę[30][33].
W Medal of Honor: Allied Assault gracz obserwuje wirtualny świat gry z perspektywy pierwszej osoby[6][34]. Miejsce aktualnego celu do wykonania wskazuje kompas[35]. Zdrowie tracone podczas walki z wrogiem można odzyskać poprzez zbieranie manierek bądź apteczek[36].
Rozgrywka skupia się na walkach amerykańskich rangerów z wojskami Wehrmachtu i Waffen-SS[37]. Kampania jednoosobowa, w której gracz wciela się w żołnierza amerykańskiego Mike'a Powella, obejmuje tereny w Afryce Północnej, Norwegii, Francji i Niemczech[38][39]. Celem gry na danym etapie jest oczyszczenie danego terenu z wrogich żołnierzy, zniszczenie tamtejszych punktów oporu lub likwidacja niemieckiej infrastruktury. W niektórych etapach gracz ma za zadanie infiltrować nazistowskie budynki, wykraść wrogie dokumenty i dokonywać akcji sabotażu[38][39]. Za wykonanie każdej z sześciu misji (podzielonych na około trzydzieści poziomów[6]) gracz otrzymuje odznaczenia takie jak Purpurowe Serce, Legia Zasługi i Medal za Wybitną Służbę[40][41].
W Medal of Honor: Allied Assault dostępny jest także tryb gry wieloosobowej. Dostępne są w nim cztery tryby gry: Free for All, w którym wszyscy gracze walczą przeciwko sobie; Team Game, w którym gracze są podzieleni na dwie zwalczające się nawzajem drużyny; Round-Based Game, w którym rozgrywka drużynowa jest podzielona na tury; oraz Objective-Based Game, w którym drużyny mają za zadanie zniszczyć wybrane obiekty na mapie[34][38][42]. Dla ostatniego z wymienionych trybów dostępne jest siedem map umiejscowionych w różnych sceneriach wojennych[34][38].
Gra korzysta ze zmodyfikowanego silnika Quake III engine[34][39][43]. Umożliwia on wyświetlanie szczegółowo odwzorowanych obiektów, płynne animacje, grę światłocieni i technologię ragdoll[34][43][44]. Sztuczna inteligencja w grze ma poziom zaawansowany – komputerowi wrogowie potrafią ostrzeliwać się zza osłon, uciekać przed rzuconymi granatami, obsługiwać broń stacjonarną lub z bliska zaatakować kierowanego przez gracza bohatera bagnetem[45]. Do dyspozycji obu stron konfliktu oddano 24 rodzaje broni, między innymi karabin M1 Garand, pistolet maszynowy Thompson, karabin Kar98k i granatnik Panzerschreck[37].
Medal of Honor: Allied Assault jest prosta w rozgrywce – choć kierowany przez gracz bohater współdziała w niektórych etapach z innymi żołnierzami, to nie ma możliwości dowodzenia oddziałem[46]. Poziom realizmu jest nierówny – choć przykładowo gracz rozpoczyna każdą misję z bronią o innym numerze fabrycznym[45], to na mapie w menu głównym gry widnieje Polska w granicach powojennych, a czołg Tygrys Królewski ma taką samą lufę co zwykły czołg Tygrys, co jest niezgodne z realiami historycznymi[47].
Początkowo gra miała być prostym portem konsolowej gry Medal of Honor, która została wyprodukowana przez DreamWorks Interactive[48]. Jednak w marcu 2001 roku portale GameSpot i IGN doniosły, że nowa gra z serii ma być niepowiązana z pierwowzorem i zyskała podtytuł Allied Assault; poinformowano też, że zostanie stworzona na podstawie silnika Quake III engine[49][50]. Tworzeniem gry miało się oficjalnie zająć studio 2015, Inc.[51]. W maju 2001 roku Medal of Honor: Allied Assault pojawiła się na targach Electronic Entertainment Expo; pokazano dwa etapy z gry – Plażę Omaha i „aleję snajperów”[34][52]. 5 czerwca 2001 roku opublikowana została strona internetowa gry[53][54]. Konsultantem przy projekcie gry był weteran wojenny, kapitan Dale Dye[55].
Wersja demonstracyjna gry została opublikowana w grudniu 2001 roku; zawierała tryb gry wieloosobowej z jedną mapą[56][57]. 19 grudnia 2002 roku ukończono oficjalnie prace nad grą[58][59], natomiast 22 stycznia 2002 roku wydano jej pierwsze egzemplarze w Stanach Zjednoczonych[1][60]. 6 czerwca 2002 roku miała miejsce premiera gry na platformę Macintosh; portu dokonała spółka Aspyr Media[61]. 15 lutego 2002 roku wersja na komputery osobiste ukazała się w Polsce[2].
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
Medal of Honor: Allied Assault została pozytywnie przyjęta przez krytyków, uzyskując według agregatora GameRankings średnią wynoszącą około 91% maksymalnych ocen[68]. Recenzenci chwalili udźwiękowienie, szczególnie dubbing aktorski i bogatą gamę odgłosów, takich jak rykoszety pocisków wobec różnych obiektów czy realistycznie brzmiące strzały z broni[39][43][46][64][75]. Recenzenci portali GameSpy i IGN za zaletę uznali fakt, że Niemcy w grze mówią w swoim ojczystym języku[46][75]. Jerzy Poprawa z pisma „CD-Action” pochwalił też muzykę autorstwa Michaela Giacchino ze względu na budowanie klimatu gry[39]. Z pochwałami spotkała się również oprawa graficzna ze względu na jej szczegółowość, animacje obiektów i optymalizację silnika gry[43][46][39][75]. Krytykowano jednakże niezniszczalność obiektów takich jak budynki, drzewa czy namioty[62].
Kontrowersyjną kwestią okazał się poziom realizmu gry. Recenzent z portalu Eurogamer jako dowód, iż gra nie jest realistyczna, wskazał fakt, iż postać kierowana przez gracza może nosić nawet sześć rodzajów broni różnego kalibru[63]. Krytycy z portali GameSpot i IGN przyznali, że gra nie może być porównywana z tak realistycznymi shooterami, jak Tom Clancy's Ghost Recon i Operation Flashpoint: Cold War Crisis, ale ich zdaniem wynagradzała to wysoka intensywność akcji[46][6]. Recenzent z „CD-Action” był z kolei zaskoczony tym, że gra właściwie zręcznościowa zawiera takie elementy jak zróżnicowane mundury Niemców oraz starannie zrekonstruowane rodzaje broni[45]. Jim Preston z amerykańskiego „PC Gamera” za wadę przyjął natomiast fakt, iż bohater kierowany przez gracza może przeżyć nawet po kilku trafieniach, nie męczy się podczas ciągłego biegu i szybko się leczy za pomocą apteczek[67]. Zarazem przyznał jednak, że Medal of Honor: Allied Assault dużo wierniej odwzorowuje realia wojenne niż gra Return to Castle Wolfenstein[67]. Jerzy Poprawa skrytykował natomiast brak brutalności w grze, kontrastujący z naturalistycznymi scenami śmierci żołnierzy[62]. Z kolei Dan Adams z portalu IGN usprawiedliwiał to przekonaniem, że nie trzeba przelewu krwi, by sugestywnie oddać okrucieństwo wojny[46].
Krytyce poddawano nadmierne oparcie na skryptach trybu gry jednoosobowej, które powodowało, że gracz był pozbawiony wpływu na śmierć sojuszników, a wydarzenia podczas etapów miały miejsce w tym samym momencie[46][76]. Erik Wolpaw z portalu GameSpot stwierdził jednak, że liczne skrypty spowodowały zwiększenie atrakcyjności gry i przyczyniły się do wzrostu jej tempa[6]. Chwalono na ogół sztuczną inteligencję wrogich żołnierzy[46][45][65], choć Jim Preston krytykował to, że strzelają z małokalibrowej broni do czołgów[67]. Krytyce poddawano zachowanie komputerowych sojuszników, którzy niekiedy wbiegają na linię ostrzału gracza oraz nie potrafią korzystać z apteczek[64][47]. Krytykowano też odradzenie się komputerowych przeciwników za plecami gracza[65] oraz to, że bohater kierowany przez gracza nie może na przykład strzelać zza osłon, co potrafią komputerowi wrogowie[46][47]. Negatywnie oceniono również zbyt wysoką celność komputerowych strzelców wyborowych[65][62].
Szeroko komentowany w mediach był natomiast etap lądowania na plaży Omaha, wzorowany na sekwencji z filmu Szeregowiec Ryan Stevena Spielberga. Erik Wolpaw stwierdził, że ten etap jest najbardziej intensywnym i najlepiej wykonanym poziomem w historii first-person shooterów[6]. Podobnie etap ocenili Dan Adams oraz Jim Preston, twierdząc, że to najlepsza sekwencja, w jaką grali w życiu[46][67]. Kristian Brogger z pisma „Game Informer” stwierdził, że jego ocena etapu przekracza maksymalną[64]. Dokładną relację ze szturmu zakończonego pogromem komputerowych Amerykanów zdał Jerzy Poprawa, sugerując, iż etap może wywołać skrajne emocje u wrażliwych graczy[47]. Stwierdził ponadto, że scena szturmu, w której bohater kierowany przez gracza jest ostrzeliwany przez wrogie karabiny maszynowe MG42, sugestywnie ukazuje bezsilność jednostki podczas bitwy[45][47].
Medal of Honor: Allied Assault zdobyła rekomendacje portali GameSpot[6], GameSpy[66] i IGN[46] oraz pism „CD-Action”[70] i „PC Gamer US”[67]. Amerykańska Akademia Sztuk i Nauk Interaktywnych przyznała grze nagrodę w kategorii Computer First Person Action Game of the Year (Komputerowa gra akcji typu first-person shooter roku)[69]. Nagradzano ją również za udźwiękowienie[71][74].
Medal of Honor: Allied Assault była pierwszą grą z gatunku first-person shooter, która symulowała działania wojenne na linii frontu i w której gracz współpracował z innymi komputerowymi żołnierzami[77]. Jej główni twórcy, Vince Zampella i Jason West, stali się później współzałożycielami studia Infinity Ward, które wyprodukowało grę Call of Duty[78]. Jerzy Poprawa wspominał przy okazji recenzji innej gry z serii, Medal of Honor: Airborne, że Allied Assault była pierwszą grą w historii gatunku, w której gracz kierował nie superbohaterem, lecz zwykłym żołnierzem, czym zmieniła oblicze first-person shooterów[79].
W portalu IGN Medal of Honor: Allied Assault została uhonorowana jako najlepsza gra o tematyce lądowania w Normandii[73]. W „CD-Action” etap lądowania na plaży Omaha znalazł się na liście najbardziej pamiętnych momentów w grach[80], a sama gra – w zestawieniu 15 najważniejszych gier piętnastolecia (1996-2011)[81]. Strona GameSpy również uhonorowała ten etap, uznając go za jeden z najbardziej pamiętnych w historii gier komputerowych[72].
|
||||||||
