Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Metamizol | |||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||||||||
| Wzór sumaryczny | C13H16N3NaO4S | ||||||||||||||||||||||||||
| Masa molowa | 333,34 g/mol | ||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||||||||
| Numer CAS | 68-89-3 | ||||||||||||||||||||||||||
| PubChem | 6236[2] | ||||||||||||||||||||||||||
| DrugBank | DB04817[3] | ||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||
Metamizol sodowy (pyralgina, chemicznie: sól sodowa metanosulfonianu/mezylanu/noraminofenazonu/noramidopiryny lub fenylodimetylopirazolonometyloaminometanosulfonian sodu; farm.: Pyralginum) – preparat należący do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych[4]. Ma budowę chemiczną zbliżoną do aminofenazonu.
Metamizol sodowy po raz pierwszy otrzymano w niemieckiej firmie Hoechst AG w roku 1920. Do masowej produkcji trafił w roku 1922. Był dostępny bez recepty do lat siedemdziesiątych, gdy odkryto związane z nim ryzyko agranulocytozy – bardzo niebezpiecznej i potencjalnie śmiertelnej choroby krwi. Nie ma konsensusu co do poziomu ryzyka. W wielu krajach metamizol został albo wycofany całkowicie, albo ograniczono jego dostępność.
Spis treści |
Łatwo rozpuszcza się w wodzie. Ma stosunkowo słabe działanie przeciwzapalne, a silne (jednak słabsze od aminofenazonu) przeciwgorączkowe i przeciwbólowe. Dodatkowo wykazuje niewielkie działanie uspokajające i zwiotczające dla mięśni gładkich. Mechanizm jego działania polega na hamowaniu aktywności enzymu – cyklooksygenazy w ośrodkowym układzie nerwowym.
U dorosłych podawany jest w dawkach od 0,5 grama do 1 grama. Może być stosowany doustnie, domięśniowo, dożylnie, a także w postaci czopków doodbytniczych. W typowej dawce 0,5 grama, działanie przeciwbólowe utrzymuje się przez około 4 godziny. W recepturze aptecznej wykorzystywany pod nazwami: Metamizolum Natricum, Pyralginum, Novalginum, Analginum, Novaldinum i in. do wytwarzania leków magistralnych.
Długotrwałe podawanie może wywołać leukopenię, agranulocytozę, uszkodzenie wątroby i nerek. Możliwe uszkodzenia układu krwionośnego, zaburzenia pokarmowe, zmiany skórne. Sporadycznie u osób nadwrażliwych na ten lek może występować wstrząs po podaniu dożylnym[5].
Według komentarzy Anthony'ego Wonga z University of São Paulo zamieszczonych w biuletynie WHO[6], niedawne badania wskazują, ze zapadalność na wywołaną metamizolem agranulocytozę wynosi 0,2–2 przypadków na milion dni użycia na osobę; z czego około 7% przypadków jest śmiertelne, zakładając, że wszyscy pacjenci mają dostęp do szybkiej pomocy medycznej. W porównaniu z innymi lekami nie jest to duże ryzyko – ryzyko wywołania agranulocytozy przez klozapinę jest co najmniej 50 razy większe. Przypuszczano jednak, że ryzyko jest dużo większe i, jako takie, zbyt duże jak na dostępny bez recepty środek przeciwbólowy i przeciwgoroączkowy, zwłaszcza biorąc pod uwagę dostępność bezpieczniejszych alternatyw – aspiryny i ibuprofenu[potrzebne źródło].
Opublikowane w 2002 roku wyniki badań przeprowadzonych na północy Szwecji oszacowały całkowite ryzyko terapii metamizolem w szpitalach i poza nimi jako 3 do 100 razy większe niż to określone przez Wonga: "Przyjmując pewne założenia włącznie z praktycznie używanymi dawkami obliczone ryzyko agranulocytozy jest na poziomie jednego na 31 000 pacjentów leczonych metamizolem w szpitalu i jednego na 1400 pacjentów leczonych metamizolem poza szpitalem"[7].
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
