Metoda Neldera–Meada lub sympleksowa metoda spadku (ang. downhill simplex method) – metoda numeryczna wyznaczania ekstremum (typowo minimum) nieliniowej funkcji wielu zmiennych
bez korzystania z pochodnych. Tak więc może być stosowana do funkcji nieróżniczkowalnych. Została opisana po raz pierwszy przez Johna A. Naldera i Rogera Meada (1965)[1].
Wybieramy trzy parametry (liczby rzeczywiste):
oraz
. Na przykład mogą to być wartości 1, 1/2 i 1. W każdym kroku metody dany jest układ
punktów z
: 
taki, że wektory 
są liniowo niezależne. Powłoka wypukła tych wektorów jest sympleksem n-wymiarowym. Numerację punktów tak wybieramy, aby zachodziły nierówności 
Teraz definiujemy trzy punkty: 
Zauważmy, że
jest środkiem ściany sympleksu, która jest naprzeciw punktu
, czyli punktu "najgorszego" (szukamy minimum). Konstrukcja nowego sympleksu zależy od wartości funkcji w zdefiniowanych punktach
. Wyróżniamy trzy przypadki
.

Jeżeli
to
a w przeciwnym razie 

Teraz nowy punkt to 

Jeżeli
to
Ponadto definiujemy
Jeżeli
to
a w przeciwnym razie dla
definiujemy 
Teraz – wrazie potrzeby – dokonujemy przenumerowania nowych punktów
tak, aby zachodziło uporządkowanie
co kończy kolejny krok metody.
Podany opis bazuje na oryginalnej pracy Neldera i Meada. Istnieją też modyfikacje tej podstawowej metody — na przykład metoda wzmocnionego spadku Tsenga.