Metoda decylowa - jeden ze sposobów mierzenia nierówności dochodowych społeczeństwa. Polega ona na podziale społeczeństwa według poziomu zamożności (stworzeniu grup), a następnie na określeniu jaki procent całkowitego dochodu trafia do danej grupy.
W metodzie tej dzieli się społeczeństwo na dziesięć grup. Pierwszy decyl (pierwsze 10 %) reprezentowany jest przez część najuboższą społeczeństwa, a ostatni przez najbogatszą (ostatnie 10 %). Porównując krańcowe rozpiętości decylowe uzyskuje się rozpiętości dochodowe. Przykładowo w roku 1990 najniższa 10 % grupa dochodowa miała udział w dochodach ogółem w wysokości 4% zaś w roku 2001 już tylko 2%, a zatem udział tej najuboższej grupy zmniejszył się o połowę. Natomiast najwyższa grupa dochodowa, czyli dziesiąty decyl miała 21% udziału w dochodach ogółem w 1990, a 2001 około 26%. Oznacza to, że marginalne rozpiętości decylowe zwiększyły się z mniej więcej pięciokrotności do 13-krotności. Stąd też wśród krajów OECD ( poza Rosją i USA ) Polska ma największe rozpiętości dochodowe mierzone metodą decylową.