W zagadnieniach optymalizacji, Metody quasi-Newtonowskie (nazywane również metodami zmiennej metryki) są dobrze znanymi algorytmami znajdowania ekstremów lokalnych funkcji. Metody quasi-Newtonowskie bazują na metodzie Newtona znajdowania punktów stacjonarnych funkcji. Metoda Newtona zakłada, że funkcja może być lokalnie aproksymowana funkcją kwadratową w otoczeniu optimum, oraz używają pierwszych i drugich pochodnych (gradient i hesjan) w celu znalezienia punktów stacjonarnych.
W metodzie Quasi-Newtona hesjan(macierz drugich pochodnych) minimalizowanej funkcji nie musi być obliczany. Hesjan jest przybliżany przez analizowanie kolejnych wektorów gradientu. Metody Quasi-Newtona są uogólnieniem metody siecznych znajdowania pierwiastków pierwszej pochodnej na problem wielowymiarowy. W przypadku wielowymiarowym równanie siecznej jest wyznaczane w trakcie działania algorytmu. Metody quasi-Newtonowskie różnią się między sobą sposobem ograniczeń rozwiązania, zazwyczaj przez dodawanie nieznacznej poprawki do przybliżanego w każdym kroku hesjanu.
Pierwszy algorytm quasi-Newtonowski został zaproponowany przez W.C. Davidon, fizyka z Argonne National Laboratory.
Jak w metodzie Newtona, stosujemy aproksymacje drugiego stopnia w celu znalezienia minimym funkcji
. Rozwinięcie w szereg Taylora funkcji
wyraża się wzorem:
,gdzie (
) jest gradientem
a
jej hesjanem. Szereg Taylora samego gradientu:
.rozwiązanie równania
daje pierwszy krok:
,jednak
jest nieznana. W jednowymiarowym problemie znajdowanie
i wykonywanie newtonowskiego kroku z zaktualizowaną wartością jest równoważne metodzie siecznych. W problemie wielowymiarowym
jest wyznaczana. Stosuje się wiele metod do wyznaczania rozwiązania równania siecznej, które jest symetryczne(
) i najbliższe aktualnie aproksymowanej wartości
zgodnie z pewną metryką
. Aproksymowana wartość początkowa
jest zazwyczaj wystarczająca do osiągnięcia szybkiej zbieżności. nieznany
jest aktualizowana przez stosowanie newtonowskiego kroku obliczanego przy użyciu hesjanu 
, z
dobraną by spełnić warunek Wolfa;
;
i
,
, lub bezpośrednio jego odwrotności
używająć wzoru Shermana-Morrisona.Najpopularniejsze metody obliczania przybliżeń:
| Metoda | ![]() |
![]() |
|---|---|---|
| DFP | ![]() |
![]() |
| BFGS | ![]() |
![]() |
| Broyden | ![]() |
|
| Broyden Family | , ![]() |
|
| SR1 | ![]() |
![]() |