Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Meyer Lansky, właśc. Majer Suchowliński (ur. 4 lipca 1902 w Grodnie - zm. 15 stycznia 1983 w Miami Beach) – jeden z najbardziej znanych amerykańskich gangsterów, Żyd polskiego pochodzenia.
Spis treści |
Meyer Lansky mając 9 lat wraz ze swoją matką i bratem Jake'em wyemigrowali do USA. Dołączyli tam do ojca, który wyprowadził się kilka lat wcześniej, aby ułatwić start swojej rodzinie. Familia Meyera osiadła w dzielnicy Nowego Jorku Lower East Side na Manhattanie.
Pewnego wieczora w roku 1919, kiedy Meyer wracał ze szkoły do domu, zaczepiło go kilku włoskich nastolatków starszych i większych od niego. Jednym z nich był Salvatore Luciania, który został znany jako Charlie Lucky Luciano. Lucky kazał płacić Meyerowi pieniądze za "ochronę". Meyer odmówił płacenia pieniędzy i doszło do bójki pomiędzy Luciano i Lanskym. Luciano był pod wrażeniem siły i odwagi młodszego od siebie Żyda i powiedział mu, że ma ochronę za darmo, co Meyer skwitował powiedzeniem "Wsadź sobie swoją ochronę w dupę, nie potrzebuję jej". Właśnie wtedy zrodziła się pomiędzy nimi dwoma ogromna przyjaźń, która nie opuściła ich do końca życia. Niedługo po tym wydarzeniu Meyer spotkał innego nastolatka, z którym się zaprzyjaźnił na całe życie. Był nim Benjamin "Bugsy" Siegel. Meyer wraz z nim utworzył gang, który trudnił się kradzieżą i transportem alkoholi od innych bardziej licznych i wpływowych gangów. Jednak we dwóch nie obawiali się nikogo. Bugsy był psychopatycznym zabójcą, a Meyer mózgiem wszystkich ich operacji.
Mentorem Lansky'ego był Arnold Rothstein, który jako jeden z pierwszych gangsterów dostrzegał korzyści płynące z utworzenia nowego zorganizowanego syndykatu. W roku 1927 Meyer, Bugsy, Luciano i ich inny przyjaciel Frank Costello przyłączyli się do największego w tamtym okresie nowojorskiego bossa świata przestępczego Giuseppe "Joe Boss" Masserii. W 1929 roku wziął udział (jako jeden z czołowych żydowskich gangsterów) na Konferencji w Atlantic City.
W czasie Wojny Castellammarese (toczyła się w latach 1929 - 1931) stanął po stronie "Joe Bossa" przeciwko Salvatore Maranzano, który był przywódcą innego włoskiego gangu. Kiedy Luciano i Lansky widzieli, że Masseria przegrywa walkę, dogadali się z Maranzano i zorganizowali zamach na Masserię. Wszystko działo się 15 kwietnia 1931 roku w restauracji, do której Luciano zabrał swojego szefa na obiad. Po obiedzie Luciano wyszedł do łazienki, a w tym momencie do restauracji weszło 4 strzelców: Bugsy Siegel, Joe Adonis, Albert Anastasia i Vito Genovese. Zabili Masserię, po czym uciekli do samochodu. Ciro Terranova siedział za kierownicą, jednak nie mógł z nerwów prowadzić samochodu. Jego miejsce zajął Siegel. Nikt za tę zbrodnie nie został ukarany.
Po tym wydarzeniu Maranzano dał w swojej organizacji bardzo wysoką pozycję wszystkim uczestnikom spisku, a zwłaszcza Lucky'emu Luciano, który był zastępcą Maranzano. Jednak pokój nie trwał długo – Luciano i Lansky ustalili, że trzeba się pozbyć Maranzano. 10 września 1931 roku po niecałych pięciu miesiącach bycia szefem wszystkich szefów (Capo di tutti cappi) został zabity przez ludzi Meyera Lansky'ego.
Wtedy utworzono Narodowy Syndykat wraz z Komisją, dokonano podziału na Pięć Rodzin nowojorskiego półświatka przestępczego, zniesiono tytuł bossa nad bossami. Wszyscy wiedzieli, że tytuł ten należy się Luciano, chociaż oficjalnie nie chciał go przyjąć. Meyer nie mógł być szefem żadnej rodziny, ponieważ nie był Włochem. Lansky nie mógł być nikim ważnym, ale tylko oficjalnie. W rzeczywistości miał największą władzę i wpływy razem z Luciano. Lansky podczas konferencji w nowojorskim hotelu Franconia (przy znaczącym udziale Moe Dalitz'a) 11 listopada 1931 roku przekonał pozostałych żydowskich gangsterów (min. Louis "Buchalter" Lepke, Jacob "Gurrah" Shapiro, Joseph "Doc" Stracher, Hyman "Curly" Holtz i Harry Tietlebaum) do wstąpienia do Syndykatu.
Meyer okazał się najbardziej wartościowym członkiem całej organizacji. Cały jego sekret tkwił w jego niezwykłym umyśle. Był matematycznym geniuszem. Budował kasyna z pomocą mafijnych bossów w całym USA i czerpali z nich wszyscy nieskazitelne zyski. Bardzo wiele rodzin mafijnych dorobiło się dzięki niemu fortuny. Meyer tak lokował wszystkie pieniądze, że władza nie mogła dojść do nich i skazać Meyera za niepłacenie podatków. Meyer pomagał Siegelowi w jego wielkim projekcie w Las Vegas. Był nim "Hotel Flamingo". Sam Meyer był w stanie dogadać się nawet z dyktatorem Kuby Fulgencio Batistą, któremu pomagał w prowadzeniu kasyn, budowie i inwestowaniu. Kiedy Meyer pojawił się na Kubie, zarobki wszystkich kasyn wzrosły dwukrotnie. Włoskie rodziny mafijne, a zwłaszcza Meyer, zarobili tam fortunę. Jednak po dojściu do władzy Fidela Castro wszystko przepadło. Nowy dyktator Kuby pozamykał wszystkie lukratywne kasyna kontrolowane dotychczas przez mafię. Rozłoszczony Lansky miał wyznaczyć nagrodę w wysokości 1 000 000 $ (milion dolarów) za zabicie Castro. Niepowodzenia na Kubie nie zwolniły jego tempa, zaczął inwestować w kasyna i hotele na Karaibach, Bahamach i Haiti.
W roku 1946 w Hawanie odbyła się konferencja wszystkich mafijnych bossów tzw. Konferencja Hawańska. Bossowie dowiedzieli się, że kasyno Siegela przynosi straty i wszyscy chcieli jego śmierci. Jednak Lansky przekonał wszystkich, żeby zaczekali. Siegel dostał drugą szansę. Lansky poinformował swego najlepszego przyjaciela o grożącym mu niebezpieczeństwie, ale ten nie posłuchał i postanowił dalej prowadzić kasyno. Przy następnym spotkaniu bossowie znów chcieli śmierci Siegela. Wówczas Meyer poprosił o trzecią szansę, którą Siegel otrzymał. Jednak znów nie chciał słuchać i nie wycofał się z interesu. Powodem była jego narzeczona Virginia Hill, która bardzo lubiła zabawę w kasynie. Następnej szansy już nie miał. Siegel został zabity 20 czerwca 1947. Najprawdopodobniej to właśnie Lansky dał ostateczną zgodę (z bólem serca!!) na zabicie swojego przyjaciela, wyrok podtrzymał Luciano.
Najprawdopodobniej razem z Luciano, Costello i Carlo Gambino odpowiada za fiasko obrad Konferencji w Apalachin, podczas której inny boss Vito Genovese (wbrew ich woli) miał przyjąć stanowisko Capo di tutti capi. Wcześniej zaś zaaprobował wyeliminowanie Alberta Anastasii (po konsultacji z Luciano). "Kapelusznik" zaczął wchodzić na teren zarezerwowany dotychczas przez Lansky'ego - kasyna i hotele na Kubie.
Lansky - najprawdopodobniej - posiadał kompromitujące zdjęcia wieloletniego szefa FBI Johna Edgara Hoovera w towarzystwie jego zastępcy Clyde'a Tolsona. Przez wiele lat Hoover zaprzeczał istnieniu zoganizowanego świata przestępczego na terenie Stanów Zjednoczonych.
Lansky żył w Miami na Florydzie ze swoją żoną i dziećmi. Nie narażał się policji, więc z powodu braku dowodów nie można go było aresztować. Jednak w roku 1970 zgromadzono dość dowodów, aby go zamknąć za oszustwa podatkowe. Wówczas Lansky wyjechał do Izraela, próbując uzyskać azyl przyznawany każdemu Żydowi, który o niego poprosił (wśród nich było też wielu przestępców). Po długiej, dwuletniej rozprawie sądowej nie dostał azylu. Wrócił do USA, gdzie stanął przed sądem. Jego zdrowie było jednakże w coraz gorszym stanie, dlatego rząd amerykański nie zdołał doprowadzić procesu do końca i Lansky uniknął kary. Zmarł na raka w roku 1983. Pozostawił po sobie żonę, trójkę dzieci i fortunę liczącą ponad 300 milionów dolarów na ukrytych kontach bankowych, których rząd nigdy nie był w stanie odkryć.
