Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Mi-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Mi-2
Mi-2T na lotnisku Krzesiny z 49 PŚB
Mi-2T na lotnisku Krzesiny z 49 PŚB
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
 Polska
Producent Mil/PZL Świdnik
Typ śmigłowiec
Dane techniczne
Moc 2 x silniki turbowałowe GTD-350 o mocy 298 kW (400 KM) każdy
Wymiary
Średnica wirnika 14,5 m
Długość 17,42 m
Długość kadłuba 11,94
Szerokość kadłuba 1,7 m
Wysokość 3,75 m
Masa
Własna 2410 kg
Startowa 3550 kg
Zapas paliwa 465/600/1076 litrów
Osiągi
Prędkość maks. 210 km/h
Prędkość przelotowa 190 km/h
Prędkość minimalna 0 km/h
Wznoszenie max. w locie pionowym 4,6 m/s[1]
Pułap 4000 m
Pułap zawisu z wpływem ziemi 1880 m
Pułap zawisu bez wpływu ziemi 1200 m
Zasięg 270/160 km
Długotrwałość lotu 3 h 52 min
Dane operacyjne
Liczba miejsc
6/8
Przestrzeń ładunkowa
1185 kg
Użytkownicy
World operators of the Mi-2.png
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mi-2 (ros. Ми-2) (oznaczenie NATO Hoplite) – średni, wielozadaniowy, z trójłopatowym wirnikiem nośnym, śmigłowiec zaprojektowany przez radzieckie biuro konstrukcyjne Michaiła Mila, seryjnie produkowany jedynie przez zakłady PZL w Świdniku. Mi-2 był jedynym śmigłowcem konstrukcji radzieckiej nigdy nieprodukowanym w ZSRR[2][3].

Spis treści

[edytuj] Konstrukcja

Śmigłowiec wielozadaniowy o duraluminiowej, półskorupowej konstrukcji w układzie Sikorskiego. Wirnik główny trójpłatowy, metalowy. Podwozie stałe, z kółkiem przednim. W kadłubie znajduje się zbiornik 600 l paliwa. Ponadto w dwóch zbiornikach zewnętrznych śmigłowiec może zabrać dodatkowo maksymalnie 476 l paliwa, celem zwiększenia zasięgu. Napęd stanowią dwa silniki PZL GTD-350 o mocy startowej 400 KM każdy.
W późniejszych wersjach (produkowanych w Polsce jako GTD-350W2) osiągały moc 420 KM każdy. Śmigłowiec wyposażony w te silniki otrzymał nazwę Mi-2 Plus.
Oblatano też wersję z amerykańskimi silnikami Allison 250-C20B o mocy 455 KM każdy. Zastosowano lepszą aparaturę nawigacyjną (np. radiokompas), lżejsze baterie pokładowe. Mniejszą masę miała też przekładnia główna. Zmiany te zaowocowały znacznym poprawieniem osiągów, np. wznoszenie wzrosło z 4,5 do 6,7 m/sek [4] Ta wersja nosiła nazwę PZL Kania. Brak szans na eksport tej wersji do krajów zachodnich spowodował zaniechanie produkcji seryjnej.
Załogę stanowi jeden pilot lub pilot i operator sprzętu np. chemicznego. Zabiera na pokład do 8 pasażerów lub do 700 kg ładunku.

[edytuj] Cechy pilotażowo-użytkowe

Śmigłowiec Mi-2 jest śmigłowcem dwusilnikowym zaliczanym do śmigłowców klasy "B", co oznacza, że z uwagi na niewystarczającą moc jednego silnika do wszystkich faz lotu pilot, po awarii jednego z silników, jest zmuszony wykonać lądowanie awaryjne na jednym pracującym silniku (zwane czasem lądowaniem zapobiegawczym z wyborem miejsca przyziemienia) - na co została opracowana procedura ujęta w Instrukcji Użytkowania w Locie. W momencie rozpoczynania produkcji był jednym z pierwszych lekkich śmigłowców w układzie dwusilnikowym. W dobie czasów obecnych śmigłowiec ten nie spełnia standardów w ratownictwie medycznym - głownie z powodu dużej masy własnej, niewystarczającej mocy zespołu napędowego, dużego zużycia paliwa przez silniki, braku możliwości lotów IFR, dużego hałasu w kabinie, niskiego pułapu zawisu bez wpływu ziemi[5].

[edytuj] Produkowane wersje

Mi-2URP-G Gniewosz
Jeden z 6 peruwiańskich Mi-2
W barwach niemieckiej policji na lotnisku w Berlinie-Schönefeld w 2002 r.(W powietrzu PZL SW-4)
Policyjny PZL-Kania

Pierwszy prototyp oblatano we wrześniu 1961. Początkowo miała to być maszyna wyłącznie pasażersko – transportowa. Produkowany jedynie w zakładach PZL w Świdniku od 1965 roku na podstawie dokumentacji prototypowej. Dostawy do jednostek liniowych rozpoczęły się w 1973 roku.

Wersje:

Dodatkowo na bazie Mi-2 powstał śmigłowiec PZL-Kania - daleko posunięta modernizacja napędzana silnikami Allison C20B, o przegubowym wirniku głównym z laminatu. W obu wirnikach znajduje się elektryczna instalacja przeciwoblodzeniowa.

[edytuj] W muzeach

W następujących polskich muzeach są eksponowane śmigłowce Mi-2

[edytuj] Dane techniczne

Mi-2URN Żmija

Mi-2RM Śmigłowiec ratownictwa morskiego

[edytuj] Mi-2 w kulturze masowej

Mi-2 wystąpił na planie filmu o przygodach agenta 007 Jamesa Bonda. W końcowej scenie filmu Tylko dla twoich oczu na spotkanie z agentem 007 (w tej roli Roger Moore) przylatuje nim radziecki generał Gogol (w tej roli Walter Gotell). Helikopter sprowadzono z Warszawy a na jego poszyciu widać wyraźnie logo "PZL Świdnik".

Przypisy

  1. Andrzej Glass. Samoloty 1985. NOT-Sigma Sp. z o.o. 1986 r.
  2. Łukasz Męczykowski, Mi-2. Polski hoplita, "Histmag.org", 25 czerwca 2009.
  3. Благовестов А., Проказов Б.Б.: Каталог современного оружия ведущих стран-производителей. Омега, 2005. ISBN 5-465-00638-2. 
  4. Ryszard Witkowski. Wiropłaty w Polsce. WKiŁ 1986
  5. Ryszard Witkowski. Sześć stopni swobody. Toruń 1998

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Mi-2&oldid=31322385
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty