| Michał Serwacy Wiśniowiecki | |
Michał Serwacy Wiśniowiecki |
|
Korybut |
|
| Data urodzenia | 13 maja 1680 |
| Miejsce urodzenia | Lwów |
| Data śmierci | 18 września 1744 |
| Miejsce śmierci | Merecz |
| Rodzina | Wiśniowieccy |
| Rodzice | Konstanty Krzysztof Wiśniowiecki Anna Chodorowska |
| Małżeństwo | Katarzyna Dolska Maria Magdalena Czartoryska Tekla Róża Radziwiłł |
| Dzieci | z Katarzyną Dolską: Anna Wiśniowiecka Katarzyna Wiśniowiecka |
| Odznaczenia | |
Michał Serwacy Wiśniowiecki herbu Korybut (ur. 1680, zm. 16 września 1744) – hetman wielki litewski 1703–1707, 1710–1713 i od 1735, regimentarz wojsk litewskich od 1730, hetman polny litewski 1702–1703 i 1707–1709, wojewoda wileński od 1735, kanclerz wielki litewski od 1720, kasztelan wileński od 1703, starosta piński, wołkowyski, gliniański, wilkiski, wilkowski, kirśnieński, metelski i merecki.
W czasie wojny domowej na Litwie w 1700, był przywódcą opozycji szlacheckiej przeciwko Sapiehom. Był marszałkiem sejmu nadzwyczajnego w Lublinie w dniach 11 czerwca-19 sierpnia 1703. W 1700 rozbił wojska sapieżyńskie w bitwie pod Olkienikami. Był kilkakrotnie marszałkiem Trybunału Litewskiego. Zwolennik Augusta II, w 1707 przeszedł na stronę Stanisława Leszczyńskiego. W tym też roku dostał się do niewoli rosyjskiej. Od 1709 przebywał na emigracji. W 1716 pogodził się z Augustem II i powrócił do kraju. W 1733 jako stronnik Rosji przeprowadził elekcję Augusta III.
W 1719 odznaczony Orderem Orła Białego. [1]
| Poprzednik Jan Szembek |
Marszałek Sejmu I Rzeczypospolitej 1703 |
Następca Stanisław Ernest Denhoff |
|
|||||||
|
|||||||