Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Michaił Tomski prawdziwe nazwisko Jefremow, bolszewik (ur. 31 października 1880 osada Kołpino gubernia petersburska, zm. 23 sierpnia 1936).
Pochodził z rodziny robotnika fabrycznego. Ukończył w 1892 szkołę podstawową , po czym dwa lata uczył się w szkole przyzakładowej i w wieku czternastu lat zaczął pracę w Zakładach Smirnowa. Od początku pracy został wciągnięty do pracy w związkach zawodowych handlowców. Od 1904 w Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji. Za działalność związkową wciągnięty na czarną listę policyjną, ukrywał się. W maju 1908 zatrzymany i więziony przez okres roku. Po uwolnieniu w 1909 emigrował do Francji. Po powrocie założył w Moskwie pismo Sztandar Robotniczy. Pod konie 1909 ponownie zatrzymany i więziony przez dwa lata bez sądu, po czym skazany na pięć lat ciężkich robót. Po abdykacji Mikołaja II zwolniony dekretem Rządu Tymczasowego z zesłania, powrócił do Moskwy. Od 1917 w Piotrogrodzkim Komitecie Partii. Brał udział w rewolucji lutowej, w czasie której tworzył Rady Delegatów Robotniczych. w czasie rewolucji październikowej 1917 naczelny redaktor pisma "Metalurg". Po rewolucji przewodniczący Moskiewskiego Komitetu Związków Zawodowych. Przewodniczący Ogólnosowieckiej Rady Związków Zawodowych od 1918 - 1921, od 1922 - 1929, w 1921 wyznaczony na przewodniczącego Komisji Turystyki Ogónosowieckiego Komitetu Wykonawczego i członek Rady Komisarzy Ludowych Rosji Sowieckiej. Członek Komitetu Centralnego WKP(b) w l. 1919 - 1934, członek Biura Politycznego WKP(b) od 1923 - 1930. Wchodził w skład Biura Organizacyjnego i członek zwyczajny Biura Organizacyjnego KC WKP(b) w 1921, 1924 i 1925 . W 1920 wybrany sekretarzem Międzynarodowego Związku Handlowców. W 1929 przewodniczący Ogólnosowieckiego Zjednoczenia Przemysłu Chemicznego, zastępca przewodniczącego Rady Gospodarki Narodowej ZSRR.
Od stycznia 1929 wraz z Nikołajem Bucharinem w opozycji wobec Stalina, w związku z polityką przyspieszonej industrializacji i związanym z tym programem przymusowej kolektywizacji rolnictwa w ZSRR. Oskarżony o odchylenie prawicowe, w 1930 zmuszony do rezygnacji i pozbawiony stanowisk partyjnych i państwowych. W l. 1930 - 1936 przewodniczący Zjednoczenia Wydawnictw Państwowych (Gosizdat).
U progu wielkiej czystki, zagrożony aresztowaniem 23 sierpnia 1936 roku popełnił samobójstwo strzałem z pistoletu na swej podmoskiewskiej daczy. Oskarżony pośmiertnie w procesie "dwudziestu jeden" w marcu 1938. W czerwcu 1988 rehabilitowany i przywrócono mu członkostwo w partii od 1904 r.
