Michaił Zajcew

Michaił Mitrofanowicz Zajcew Михаил Митрофанович Зайцев
generał armii
Data i miejsce urodzenia	23 listopada 1923 Zawodskoj Chutor
Data i miejsce śmierci	22 stycznia 2009 Moskwa
Przebieg służby
Lata służby	1941–1992
Siły zbrojne	Armia Czerwona
Stanowiska	dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego, Głównodowodzący Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech – Głównodowodzący wojsk Południowego Kierunku Operacyjnego
Główne wojny i bitwy	Wielka Wojna Ojczyźniana:
Odznaczenia

Michaił Zajcew (ros. Михаил Митрофанович Зайцев) (ur. 23 listopada 1923 we wsi Zawodskoj Chutor w obwodzie tulskim, zm. 22 stycznia 2009 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii – 1980, Bohater Związku Radzieckiego – 1983.

Urodził się w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu szkoły średniej w 1941 został wezwany do odbycia służby wojskowej. Został skierowany na kurs łączności specjalnej, po ukończeniu którego w maju 1942 został skierowany na front. Zajmował kolejno stanowiska zastępcy i pierwszego zastępcy szefa sztabu brygady pancernej, starszego pomocnika szefa oddziału sztabu korpusu pancernego. Brał udział w walkach na Frontach: Zachodnim, Woroneskim, Briańskim, Centralnym oraz 1 Ukraińskim. Uczestniczył w wielu operacjach wojskowych, m.in. na łuku kurskim, w operacjach: lwowsko-sandomierskiej, wiślańsko-odrzańskiej, berlińskiej i praskiej.

Po wojnie pełnił służbę jako szef wydziału w sztabie dywizji powietrznodesantowej, potem na takim samym stanowisku w dywizji pancernej, był szefem sztabu oraz zastępcą dowódcy dywizji pancernej. W 1955 ukończył studia w Akademii Wojsk Pancernych, a w 1965 – w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego. Od 1965 dowodził dywizją pancerną. Od listopada 1968 był szefem sztabu armii pancernej, a od grudnia 1969 – dowódcą armii pancernej.

Od sierpnia 1972 był pierwszym zastępcą dowódcy – a od maja 1976 – dowódcą Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Od 22 października 1980 – do 6 lipca 1985 był Głównodowodzącym Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech. 4 listopada 1980 – awansował na stopień generała armii. Od 1985 był Głównodowodzącym wojsk Południowego Kierunku Operacyjnego. Od 1989 był w grupie generalnych inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR. W 1992 przeszedł do rezerwy.

Mieszkał w Moskwie i tam zmarł. Pochowany został na Cmentarzu Trojekurowskim.

Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 10 i 11 kadencji. W latach 1981-1989 był członkiem Komitetu Centralnego KPZR.

Odznaczenia

• Medal Złota Gwiazda (nr 10753) Bohatera Związku Radzieckiego – 22 listopada 1983 – „za wielki wkład w podwyższenie stopnia gotowości bojowej wojsk, umiejętne dowodzenie nimi, za osobiste męstwo i odwagę przejawione w czasie Wielkiej Wojny Narodowej oraz w związku z 60-tą rocznicą urodzin”
• Order Lenina – dwukrotnie
• Order Rewolucji Październikowej
• Order Czerwonego Sztandaru – dwukrotnie
• Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia – dwukrotnie
• Order Wojny Ojczyźnianej II stopnia – dwukrotnie
• Order Czerwonej Gwiazdy – dwukrotnie

Bibliografia

• Radziecka Encyklopedia Wojskowa, t. III.
• Słownik biograficzny wyższych dowódców Sił Zbrojnych ZSRR w latach 1917-1991, t. III, Wyd. Koszalin 2004 r.
• B. Potyrała, H. Szczegóła, Czerwoni marszałkowie. Elita Armii Radzieckiej 1935-1991, Wyd. Zielona Góra 1997 r.
• „Krasnaja Zwiezda”, 24 stycznia 2009 r., s. 1 i 2.
• Strona internetowa: http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=3111