Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Michel Rocard | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 23 sierpnia 1930 Courbevoie |
| 160. premier Republiki Francuskiej | |
| Przynależność polityczna | Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 10 maja 1988 do 15 maja 1991 |
| Poprzednik | Jacques Chirac |
| Następca | Édith Cresson |
| I Sekretarz Francuskiej Partii Socjalistycznej | |
| Przynależność polityczna | Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 1993 do 1994 |
| Poprzednik | Laurent Fabius |
| Następca | Henri Emmanuelli |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Michel Rocard (ur. 23 sierpnia 1930 w Courbevoie) – francuski polityk, wieloletni parlamentarzysta krajowy, minister, w latach 1988–1991 premier Francji, działacz i lider Partii Socjalistycznej, eurodeputowany.
Urodził się koło Paryża w protestanckiej rodzinie. Studiował w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu i następnie w École nationale d'administration. Od 1958 był zatrudniony jako inspektor finansowy[1]. Pracował także jako dziennikarz, opracował raport krytykujący sytuację uchodźców w czasie wojny algierskiej.
Od lat 60. pozostawał aktywny w polityce. Został działaczem Zjednoczonej Partii Socjalistycznej (PSU). Od 1967 do 1973 pozostawał jej faktycznym przewodniczącym (sekretarzem krajowym). W 1974 zdecydował się z grupą działaczy przejść do bardziej umiarkowanej Partii Socjalistycznej (PS)[2]. W 1975 został członkiem jej biura wykonawczego, do 1979 pełnił funkcję krajowego sekretarza ds. sektora publicznego[1].
W 1969 kandydował w wyborach prezydenckich, uzyskując 3,61% głosów i zajmując 5. miejsce wśród 7 kandydatów[3]. Nigdy później nie ubiegał się o ten urząd.
Również od 1969 zaczął obejmować różne funkcje publiczne. Został wówczas wybrany do Zgromadzenia Narodowego (do 1973). Powrócił do niższej izby krajowego parlamentu w 1978, uzyskiwał reelekcję w 1981, 1986 i 1988, kandydując w różnych okręgach wyborczych departamentu Yvelines. Pełnił też stanowiska w administracji terytorialnej. Był wieloletnim radnym Conflans-Sainte-Honorine, a w latach 1977–1994 sprawował urząd mera tej miejscowości. Zasiadał również w radzie regionu Île-de-France[1].
W latach 1981–1983 w dwóch rządach Pierre'a Mauroy był ministrem planowania gospodarczego. Następnie w jego trzecim rządzie i w gabinecie Laurenta Fabiusa sprawował do 1985 urząd ministra rolnictwa[1]. 10 maja 1988 objął stanowisko premiera Francji (jego poprzednikiem był Jacques Chirac), które zajmował do 15 maja 1991, ustępując na rzecz Édith Cresson. W 1993 Michel Rocard stanął na czele Partii Socjalistycznej jako jej pierwszy sekretarz, ustąpił już jednak po roku[2]. Od 1995 do 1997 był członkiem francuskiego Senatu[4].
W 1994, 1999 i 2004 z ramienia PS był wybierany do Parlamentu Europejskiego IV, V i VI kadencji. Należał do grupy socjalistycznej. Był przewodniczącym Komisji ds. Rozwoju i Współpracy (1997–1999), Komisji ds. Socjalnych i Zatrudnienia (1999–2002), Komisji Kultury, Młodzieży, Edukacji, Mediów i Sportu (2002–2004)[5]. Mandat europosła złożył w styczniu 2009 na pół roku przed końcem VI kadencji. W tym samym roku stanął na czele komisji ekspertów badającej zasadność wprowadzenia we Francji opodatkowania emisji dwutlenku węgla.
W czerwcu 1988 Michel Delebarre zastąpił Louisa Mermaza i Louisa Le Pensec na stanowiskach ministra transportu i ministra spraw morskich. Claude Evin został powołany w skład rządu jako minister solidarności, zdrowia i ochrony socjalnej, a Jean-Pierre Soisson jako minister zatrudnienia, pracy i szkoleń zawodowych. Louis Le Pensec pozostał w rządzie jako minister terytoriów zamorskich. Jean-Marie Rausch zastąpił Rogera Fauroux na urzędzie ministra handlu zagranicznego. Hubert Curien został ministrem badań naukowych i technologii, Laurent Jospin pozostał ministrem edukacji narodowej i sportu. Michel Durafour objął dodatkową funkcję ministra ds. reform administracyjnych. W lutym 1989 z rządu odszedł Maurice Faure, ministrem mieszkalnictwa został Michel Delebarre. W październiku 1990 zlikwidowano ministerstwo spraw europejskich. Henri Nallet został nowym ministrem sprawiedliwości, Louis Mermaz nowym ministrem rolnictwa i leśnictwa. W grudniu tego samego roku Michel Delebarre został ministrem ds. miast. Louis Besson zastąpił go w dotąd sprawowanych urzędach (ministra transportu i innych). W styczniu 1991 z rządu odszedł Jean-Pierre Chevènement, Pierre Joxe został ministrem obrony, a tego ostatniego na stanowisku ministra spraw wewnętrznych zastąpił Philippe Marchand.
|
|||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
