Miecław (Masław, Mojsław, Miesław) (zm. 1047) – możnowładca mazowiecki, cześnik Mieszka II.
Spis treści |
W okresie połączonego z reakcją pogańską powstania ludowego po śmierci króla Mieszka II i ucieczki z kraju na Węgry jego syna księcia Kazimierza Odnowiciela, Miecław objął władzę na Mazowszu ogłaszając się księciem (1037)[1]. Gdy Kazimierz I Odnowiciel powrócił w 1039 roku do Polski, Miecław przeciwstawił się mu zbrojnie w 1041 roku, sprzymierzając się z Pomorzanami i Jaćwingami. Bitwa rozegrała się w okolicach wsi Pobiedziska na terenie Wielkopolski, w której to bitwie książę Kazimierz odniósł zwycięstwo. Upadła wtedy koncepcja ustanowienia przez Miecława nowej dynastii w Polsce[1]. Wg Galla Anonima Miecław zginął w 1047 roku w bitwie z wojskami księcia Kazimierza Odnowiciela i posiłkami księcia kijowskiego Jarosława Mądrego. Według wersji przekazanej przez Wincentego Kadłubka Miecław jednak zbiegł do Prus i tam dopiero został zamordowany[1].
Imię występuje w źródłach jako Meczzlaus, Meczslaus, Meslaus, brzmiało Miecław, z Miecław, Miecisław, czyli ten, który miota sławę. Według hipotezy Stanisława Rosponda, Masław jest skróconą formą niezachowanego w pierwotnym brzmieniu imienia Jimasław, który wtórnie utrzymał się jako Jimisław[2].
Powieść pod tytułem "Masław" napisał w 1877 roku Józef Ignacy Kraszewski[3]