Mieczysław Świerz (ur. 25 maja 1891 w Krakowie, zm. 5 lipca 1929 w Tatrach) – syn Zofii i Leopolda Świerza, uważany za najwybitniejszego taternika lat 20. ubiegłego wieku. Studiował polonistykę, uzyskał doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z zawodu był nauczycielem, z zamiłowania historykiem literatury polskiej.
Aktywny członek Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, prezes jego Sekcji Turystycznej. Twierdził, że taternictwo polskie musi wyjść z Tatr w góry wyższe i trudniejsze. Dokonał prawie stu pierwszych przejść, m.in. wschodnią ścianą Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego. Udało mu się wejść na szczyty uważane podówczas za bardzo trudne do zdobycia.
Współautor (wraz z Januszem Chmielowskim) przełomowego czterotomowego przewodnika wspinaczkowego Tatry Wysokie (1925).
Zginął w 38. roku życia w trakcie próby powtórzenia drogi Stanisławskiego na zachodniej ścianie Kościelca. Sizalowa lina pękła i nie powstrzymała upadku do podstawy komina, zwanego obecnie Kominem Świerza. Został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem.