| Ten artykuł od 2012-02 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Mieczysław Żywczyński | |
| Data i miejsce urodzenia | 13 stycznia 1901 Warszawa |
| Data i miejsce śmierci | 21 lutego 1978 Lublin |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Inkardynacja | Diecezja płocka |
| Prezbiterat | 1926 |
Mieczysław Żywczyński (ur. 13 stycznia 1901 w Warszawie, zm. 21 lutego 1978 w Lublinie) – kapłan katolicki, historyk.
Ukończył seminarium duchowe w Płocku. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1926 roku. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim (pracę magisterską pisał pod kierunkiem prof. Marcelego Handelsmana). Dzięki stypendium przebywał kilkkrotnie we Włoszech (1932, 1935, 1937). W 1935 uzyskał stopień doktora. Po wybuchu II wojny światowej został wysiedlony z Płocka. Od 1942 uczestniczył w wyższym tajnym nauczaniu na Uniwersytecie Ziem Wschodnich. Od 1945 r. wykładowca Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Po 1945 roku objął na nim Katedrę Historii Kościoła. Tam się habilitował i w 1954 r. otrzymał tytuł profesora. Był współorganizatorem Instytutu Historii Kościoła KUL. W badaniach naukowych początkowo skupił się na stosunku Kościoła katolickiego do ruchów społecznych w Europie, później głównym kierunkiem jego zainteresowań stały się dzieje powszechne. Jego synteza historii XIX w. do 1871 r., opublikowana w 1964 r., doczekała się łącznie trzynastu wydań (w tym dwóch z dodrukami) i do dziś stanowi jeden z podstawowych podręczników akademickich. Związany z ruchem tzw. "księży patriotów" i środowiskiem PAX (działalność w Komitecie Intelektualistów i Działaczy Katolickich). Pod jego kierunkiem prace pisali Czesław Bartnik i Zygmunt Zieliński.