Mieczysław Gogacz

Mieczysław Gogacz (ur. 17 listopada 1926 w Nadrożu koło Rypina) – profesor filozofii, przedstawiciel tomizmu, w którym reprezentuje nurt oczyszczania myśli św. Tomasza z arystotelizmu oraz neoplatonizmu. Ponadto zajmuje się historią filozofii średniowiecznej, zagadnieniami ontycznymi, teorią poznania, estetyki, pedagogiki, teorii kultury, mistyki i życia religijnego. Honorowy Obywatel Miasta Rypina.

Początkowo związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim, później z Akademią Teologii Katolickiej, gdzie był w latach 1967–1997 kierownikiem Katedry Historii Filozofii Starożytnej i Średniowiecznej oraz Uniwersytetem Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (który powstał z Akademii Teologii Katolickiej), gdzie pracował w Katedrze Historii Filozofii. Wykładał również na Uniwersytecie Warszawskim, w warszawskiej Akademii Medycznej i w Wojskowej Akademii Technicznej.

Członek Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego. Współzałożyciel Naukowego Towarzystwa Tomistycznego. Autor kilkudziesięciu książek oraz kilkuset artykułów o tematyce filozoficznej, pedagogicznej i teologicznej.

[edytuj] Ważniejsze publikacje książkowe

Filozofia bytu w "Beniamin Major" Ryszarda ze Świętego Wiktora (1957)
Problem istnienia Boga u Anzelma z Canterbury i problem prawdy u Henryka z Gandawy (1961),
On ma wzrastać (1965),
Obrona intelektu (1969),
Ważniejsze zagadnienia metafizyki (1973),
Wokół problemu osoby (1974),
Błędy brata Ryszarda (1975),
Poszukiwanie Boga (1976),
Filozoficzne aspekty mistyki (1985),
Szkice o kulturze (1985),
Człowiek i jego relacje. Materiały do filozofii człowieka (1985),
Filozoficzne aspekty mistyki. Materiały do filozofii mistyki (1985),
Ciemna noc miłości (1985),
Modlitwa i mistyka (1987),
Elementarz metafizyki (1987¹, 2008⁴),
Wprowadzenie do etyki (1993),
Platonizm i arystotelizm. Dwie drogi metafizyki (1996),
Osoba zadaniem pedagogiki. Wykłady bydgoskie (1997).