| Ten artykuł od 2009-04 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Mieczysław Kawalec | |
| Data urodzenia | 1916 |
| Data i miejsce śmierci | 1 marca 1951 Więzienie mokotowskie w Warszawie |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1939 |
| Odznaczenia | |
Mieczysław Marian Kawalec ps. "Iza", "Żbik", "Psarski", "Stanisławski" (ur. w 1916 w Trzcianie k. Rzeszowa; zm. 1 marca 1951). Absolwent i asystent na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1939 walczył w obronie Lwowa. Od 1940 w stopniu majora w ZWZ-AK: oficer wywiadu, zastępca komendanta i komendant w Obwodzie Rzeszów.
Od 1945 kierownik wywiadu Okręgu Rzeszowskiego WiN; zastępca kierownika Okręgu Krakowskiego. Kierownik Wydziału Informacji i Propagandy IV Zarządu Głównego WiN. Po aresztowaniu ppłk. Łukasza Cieplińskiego i mjr. Adama Lazarowicza - działał jako p.o. (ostatniego) prezesa IV Zarządu Głównego WiN.
Aresztowany 1 II 1948 w Poroninie, podobnie jak wcześniej reszta Zarządu, wskutek zdrady Stefana Sieńko, "Wiktora" (alias Andrzej Kazimierowicz, więcej: http://www.zhwin.pl/relacje/relacjea.htm), szefa Biura Studiów IV ZG WiN, poddawany wraz z pozostałymi członkami Zarządu okrutnemu śledztwu nadzorowanemu przez NKWD, skazany na czterokrotną karę śmierci w pokazowym procesie 5-14 października 1950, zabity strzałem w tył głowy 1 marca 1951. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze "Na Łączce".
1 marca 2010 r., wraz z trójką innych "Żołnierzy Wyklętych" straconych tego samego dnia co on, Józefem Batorym, Franciszkiem Błażejemi Adamem Lazarowiczem, został pośmiertnie odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[1][2].