Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Mieczysław Klimowicz | |
| Data i miejsce urodzenia | 14 grudnia 1919 Sokal |
| Data i miejsce śmierci | 26 sierpnia 2008 Wrocław |
| Poseł VI kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | poseł bezpartyjny |
| Okres urzędowania | od 19 marca 1972 do 19 marca 1976 |
| Odznaczenia | |
  |
|
Mieczysław Klimowicz (ur. 14 grudnia 1919 w Sokalu, zm. 26 sierpnia 2008 we Wrocławiu) – polski historyk literatury, profesor i rektor Uniwersytetu Wrocławskiego, członek rzeczywisty PAN, poseł na Sejm PRL VI kadencji.
W czasie drugiej wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej i wywieziony został do łagru w Talicach. W listopadzie 1939 przewieziony do więzienia w Baranowiczach, skąd uciekł. Następnie wstąpił do AK, walcząc m.in. w Puszczy Solskiej, a od 1945 do 1947 był żołnierzem WiN. Jako żołnierz WiN dowodził kompanią walczącą na obszarze lubelskim, brał m.in. we wrześniu 1945 w udanej akcji ataku na więzienie UB w Tomaszowie Lubelskim i odbiciu tamtejszych więźniów.
Po ujawnieniu się wyjechał we wrześniu 1947 do Wrocławia, gdzie podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 1953 pracował w Instytucie Badań Literackich PAN we Wrocławiu, a w okresie 1975–1981 kierował tą placówką naukową. W latach 1987–1990 był rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego, on też przeforsował usunięcie nazwy UWr imienia Bolesława Bieruta. Pełnił także funkcje prorektora tej uczelni (1972–1975) oraz dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Wrocławskiego (1969–1972). W VI kadencji (1972–1976) był bezpartyjnym posłem na Sejm.
Głównym obszarem badań M. Klimowicza były literatura i teatr polskiego Oświecenia. Jest autorem przeszło 150 publikacji naukowych.
Jako członek zarządu Association Internationale de Littérature Comparée w latach 1982–1989 organizował konferencje międzynarodowe i prowadził działalność mającą na celu wprowadzenie do nauki światowej osiągnięć polskiego literaturoznawstwa. Otrzymał doktorat honoris causa uniwersytetu w Lille i Uniwersytetu Wrocławskiego. Otrzymał Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a także Chevalier des Palmes Academiques, Officer dans l'Ordre des Palmes Academiques.
Pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
