Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Mieczysław Kuliński | |
 generał dywizji |
|
| Data i miejsce urodzenia | 22 października 1871 Wicyń |
| Data i miejsce śmierci | 22 czerwca 1958 Kraków |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1892-1926 |
| Siły zbrojne | .png&filetimestamp=20100920092323){kind=small} Armia Austro-Węgier Wojsko Polskie |
| Stanowiska | dowódca • Okręgu Wojskowego "Tarnów" • DOK I • DOK V |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka |
| Odznaczenia | |
      |
|
Mieczysław Kuliński (ur. 22 października 1871 w Wicyniu, w powiecie złoczowskim, zm. 22 czerwca 1958 w Krakowie) – pułkownik piechoty C.K. Armii i generał dywizji Wojska Polskiego. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Spis treści |
Od 1892 oficer zawodowy austriackiej piechoty. Był absolwentem Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu. Przeszedł kolejne stanowiska liniowe i sztabowe. Podczas I wojny światowej dowodził batalionem, a potem pułkiem na froncie rosyjskim.
Z dn. 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika i mianowany dowódcą Okręgu Wojskowego "Tarnów"[1]. Od stycznia 1919 dowodził brygadą piechoty w Grupie Operacyjnej "Bug", walcząc z Ukraińcami i odnosząc znaczące sukcesy taktyczne. 17 kwietnia 1919 objął stanowisko pierwszego zastępcy szefa Sztabu Generalnego. 1 maja 1920 został zatwierdzony z dn. 1 kwietnia w stopniu generała podporucznika. W dniach 29-30 lipca 1920 dowodził w zastępstwie 1 Armią. 2 czerwca 1921 otrzymał nominację na stanowisko dowódcy Okręgu Generalnego "Warszawa"[2]. W listopadzie DOG "Warszawa" zostało przeformowane w Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. W kwietniu i maju 1922 był słuchaczem kursu wyższych dowódców we Francji. 3 maja 1922 zweryfikowano go w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919.
26 marca 1923 został zwolniony – na własną prośbę, ze względu na stan zdrowia – ze stanowiska dowódcy OK I[3], ale 15 listopada otrzymał nową nominację – na funkcję dowódcy Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[4].
Przeciwstawiał się atakom Józefa Piłsudskiego kierowanym przeciwko kadrze oficerskiej z byłej armii austriackiej. Podczas przewrotu majowego w 1926 opowiedział się za rządem, co przekreśliło jego karierę. 28 maja 1926 został zwolniony ze stanowiska dowódcy DOK V i przeniesiony – najpierw do dyspozycji ministra spraw wojskowych[5], a z dn. 31 października – w stan spoczynku[6]. Osiadł w Warszawie.
Po przejściu w stan spoczynku czynnie wspierał endecję – współpracował z Romanem Dmowskim. Działał w Obozie Wielkiej Polski. Po II wojnie światowej, od 1945 znajdował się we władzach naczelnych PCK. Pracował społecznie także w innych dziedzinach. Był jednym z nielicznych generałów Wojska Polskiego II RP, który otrzymał emeryturę wojskową w Polsce Ludowej. W ostatnich latach życia mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł.
Mieczysław Kuliński był żonaty z Emilią z Hubisztów. Miał z nią córkę, Władysławę Annę Około-Kułak (ur. 17 grudnia 1907 we Lwowie), która – będąc sanitariuszką – poległa w powstaniu warszawskim.
