Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Mieczysław Oborski | |
 pułkownik dyplomowany |
|
| Data i miejsce urodzenia | 2 lutego 1900 Radomyśl |
| Data i miejsce śmierci | 6 lutego 1953 Polska, Warszawa, więzienie mokotowskie |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1921-1953 |
| Siły zbrojne | Wojsko Polskie |
| Jednostki | 17 Pułk Artylerii Lekkiej, 3 Dywizja Piechoty Legionów, Sztab Generalny Wojska Polskiego, 2 Dywizja Strzelców Pieszych, 4 Dywizji Piechoty, Główny Inspektorat Artylerii WP |
| Stanowiska | dowódzca plutonu a następnie baterii w 17 Pułku Artylerii Lekkiej w Gnieźnie, pierwszy oficer sztabu 3 Dywizja Piechoty Legionów, Szefostwo Komunikacyjne Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódzca Oddziału IV 2 Dywizji Strzelców Pieszych, polski komendant obozu w Durensoth, zastępca komendanta obozu w Winterthur, szef sztabu 4 Dywizji Piechoty, szef sztabu Dowództwa Artylerii Okręgu Wojskowego Nr I Warszawa, szefa Wydziału Operacyjno-Zwiadowczego w Głównym Inspektoracie Artylerii WP |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
|
|
Arkadiusz Mieczysław Oborski (ur. 2 lutego 1900 w Radomyślu na Ukrainie, zamordowany 6 lutego 1953 w więzieniu mokotowskim w Warszawie) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.
Był synem Leona i Ludwiki ze Skulskich. Po ukończeniu Kijowskiego Korpusu Kadetów studiował w Oficerskiej Szkole Artylerii w Kijowie. Działał w kołach zrzeszających Polaków w Rosji, w sierpniu 1917 wstąpił do Polskiej Ligi Walki Czynnej, a w listopadzie tego roku przeszedł do I Korpusu Polskiego w Rosji, w styczniu 1918 walczył na froncie, ranny. Latem 1919 podczas próby przedostania się do Polski aresztowany, więziony w Kijowie i Charkowie. Wrócił do kraju w sierpniu 1921 i zgłosił się ochotniczo do wojska. Studiował w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. W 17 Pułku Artylerii Lekkiej w Gnieźnie dowodził plutonem, a w 1931 baterią.
Z dniem 4 stycznia 1932 powołany został na dwuletni Kurs 1931-1933 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1933, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, przydzielony został do Dowództwa 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu, na stanowisko pierwszego oficera sztabu. W następnym roku przeniesiony został do Szefostwa Komunikacji Sztabu Głównego WP.
Podczas kampanii wrześniowej przedostał się ze sztabem do Rumunii, internowany w obozie Calimanesti. Uciekł z obozu i przez Jugosławię i Włochy dotarł do Francji. Tu w 2 Dywizji Strzelców Pieszych jako szef Oddziału IV. Dywizję wcielono do 45. korpusu francuskiej 8. Armii. W czerwcu 1940 dywizja została internowana w Szwajcarii. Podówczas był w stopniu majora polskim komendantem obozu w Durensoth, a następnie zastępcą komendanta obozu uniwersyteckiego w Winterthur, najliczniejszego z działających w Szwajcarii. W 1944 został przerzucony do Wielkiej Brytanii, gdzie objął stanowisko szefa sztabu 4 Dywizji Piechoty.
W grudniu 1945 powrócił do Polski, został przyjęty do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Artylerii Okręgu Wojskowego Nr I Warszawa. We wrześniu 1946 przeniesiony został do Głównego Inspektoratu Artylerii WP, na stanowisko szefa Wydziału Operacyjno-Zwiadowczego. W 1947 awansowany do stopnia pułkownika. We wrześniu 1950 został starszym pomocnikiem szefa Oddziału Operacyjnego Dowództwa Artylerii WP do spraw studiów.
Zatrzymany 21 maja 1952 przez funkcjonariuszy Informacji Wojskowej i oskarżony o działalność w rzekomych strukturach konspiracji w wojsku. 14 sierpnia 1952 ława NSW pod przewodnictwem ppłk. Juliusza Krupskiego skazała go w procesie Sn.16/52 po wymuszonych zeznaniach na podst 86 §1,2 KKWP na karę śmierci[1] 4 września 1952 Zgromadzenie Sędziów NSW utrzymało wyrok w mocy. 18 listopada 1952[2] Prezydent Bierut odmówił skorzystania z prawa łaski, o czym zawiadomiono NSW dopiero 3 lutego, najprawdopodobniej, ażeby móc jeszcze wyłudzić ostatnie zeznania[3]. Wyrok wykonano 6 lutego 1953. Świadkiem wywoływania na śmierć był Władysław Boczula z Uciechowa[4]. Dokładne miejsce pochówku jest nieznane. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze "na Łączce". Zrehabilitowany w 1956.
