Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyMieczysław Wroński (ur. 21 czerwca 1926 w Łodzi, zm. 15 kwietnia 1997 tamże) – polski chemik, naukowiec, profesor Uniwersytetu Łódzkiego (UŁ).
Spis treści |
W Łodzi w latach 1933–1939 uczęszczał do szkoły podstawowej, dalszą naukę przerwał wybuch II wojny światowej, zajęcie Łodzi przez Niemców i zamknięcie przez nich 12 grudnia 1939 polskich szkół w Łodzi.
Po wojnie w 1945 w trybie eksternistycznym uzyskał świadectwo dojrzałości w l Liceum im. M. Kopernika w Łodzi. W latach 1945–1949 studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej (PŁ) i w 1949 ukończył studia z tytułem magistra inżyniera chemika.
W czasie okupacji pracował początkowo w firmie budowlanej, a następnie w laboratorium chemicznym Fabryki Włókien Chemicznych "Zellgarn" (późniejsza "Anilana").
W latach 1949–1952 pracował w Instytucie Włókiennictwa w Łodzi jako kierownik zespołu badawczego. Jednocześnie był zatrudniony w UŁ i jako asystent profesora Józefa Chrząszczewskiego pomagał zorganizować Pracownię Wody i Ścieków przy Katedrze Chemii Organicznej UŁ, przekształconą w 1951 w Zakład Technologii Chemicznej. Całą swoją pracę naukowo–dydaktyczną związał z UŁ poczynając od starszego asystenta i adiunkta. W 1956 Rada Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii UŁ nadała mu stopień naukowy kandydata nauk chemicznych, w 1958 otrzymał tytuł naukowy docenta. W 1968 został profesorem nadzwyczajnym, w 1990 profesorem zwyczajnym. Przez 35 lat (1961–1996) kierował Katedrą (Zakładem) Technologii Chemicznej i Ochrony Środowiska.
Wchodził w skład różnych komisji rektorskich i dziekańskich.
W dorobku naukowym ma 2 patenty, 11 polskich norm, 4 artykuły przeglądowe w czasopismach i monografiach, ponad 150 artykułów w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych. Obszary badawcze w których działał to głównie zagadnienia dotyczące związków siarki, kinetyki chemicznej, chemii analitycznej dla potrzeb ochrony środowiska, chromatografii, elektroforezy, izotachoforezy.
Uznawany jest za twórcę szkoły chemii siarki i metod oznaczania związków nieorganicznych i organicznych siarki. Jednym z najważniejszych jego osiągnięć naukowych było wprowadzenie w 1958 nowych odczynników chemicznych dla działu analizy, który nazwał tiomerkurometria, z których najważniejsze to: dwutiofluoresceina, rtęciowana fluoresceina i kwas o-hydroksyrtęciobenzoesowy.
Współpracował z różnymi krajowymi firmami i instytucjami przemysłowymi, głównie z Ośrodkiem Badawczo-Rozwojowym Przemysłu Siarkowego w Machowie, Instytutem Gazownictwa, Instytutem Ochrony Środowiska, Zakładami Chemitex-Wistom, Instytutem Włókien Chemicznych w Łodzi.
Współpracował z zagranicznymi instytucjami naukowymi i badawczymi. Jako ekspert w International Standard Organization opiniował projekty nowych norm w zakresie ochrony środowiska. Współpracował z Niemieckim Towarzystwem Chemicznym we Freiburgu. Ponadto w latach 1976–1978 był kierownikiem Katedry Inżynierii Chemicznej i Petrochemii w Uniwersytecie Port Harcourt w Nigerii.
Był promotorem ponad 120 prac magisterskich i 10 doktorskich.
Zmarł w Łodzi i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Dołach w Łodzi.
