| Mikołaj Jan Manugiewicz | |
| Data i miejsce urodzenia | 21 kwietnia 1754 Rychcice |
| Data i miejsce śmierci | 25 czerwca 1834 Warszawa |
| biskup pomocniczy warszawski | |
| Okres sprawowania | 1822–1825 |
| biskup diecezjalny sejneński | |
| Okres sprawowania | 1826–1834 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | łaciński |
| Nominacja biskupia | 27 września 1822 |
| Sakra biskupia | 10 listopada 1822 |
Mikołaj Jan Manugiewicz (ur. 21 kwietnia 1754 w Rychcicach, zm. 25 czerwca 1834 w Warszawie) – polski biskup rzymskokatolicki ormiańskiego pochodzenia, biskup pomocniczy warszawski w latach 1822–1825, biskup diecezjalny sejneński w latach 1826–1834.
W latach 1774–1782 był profesorem Akademii Zamojskiej. W 1785 przyjął w Rzymie święcenia kapłańskie. Był proboszczem w Kaskach. W 1809 został członkiem kapituły warszawskiej, w 1815 gnieźnieńskiej, a w 1816 – członkiem kapituły kolegiackiej w Łowiczu.
27 września 1822 papież Pius VII mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej i biskupem tytularnym Tharmacus. Sakrę biskupią przyjął 10 listopada 1822. 19 grudnia 1825 papież Leon XII mianował go biskupem diecezjalnym diecezji sejneńskiej. Ingres odbył 9 lipca 1826. W Sejnach założył seminarium duchowne.
16 maja 1827 został mianowany senatorem Królestwa Kongresowego[1].
W 1830 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława I klasy[2].