Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Mils Muliaina | |||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||
| Pełne imię i nazwisko | Junior Malili Muliaina | ||||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 31 lipca 1980 r. Salelesi, Samoa Zachodnie |
||||||||||||||||||||
| Wzrost | 183 cm | ||||||||||||||||||||
| Masa ciała | 92 kg | ||||||||||||||||||||
| Rugby union | |||||||||||||||||||||
| Pozycja | obrońca, środkowy, skrzydłowy[1] | ||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
| Reprezentacja narodowa | |||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
| 1 Mecze i punkty w lidze aktualne na 2012-04-02. 2 Mecze i punkty w reprezentacji aktualne na 2011-10-09. |
|||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
Mils Muliaina (ur. 31 lipca 1980 r. w Salelesi na Samoa) – nowozelandzki rugbysta, uniwersalny zawodnik formacji ataku, były reprezentant Nowej Zelandii, uczestnik trzech Pucharów Świata w Rugby – w 2003, 2007 i 2011. Zdobywca Pucharu Świata w Rugby w 2011 i brązowy medalista w 2003.
Spis treści |
We wczesnym dzieciństwie Milsa jego rodzina w poszukiwaniu pracy przeniosła się z Samoa do Invercargill w Nowej Zelandii. Już w wieku czterech lat zaczął grać w rugby, w odmianę rugby league[2]. Uczęszczał do Tweedsmuir Intermediate i Southland Boys' High School, skąd w 1998 r. w ostatnim roku nauki przeniósł się otrzymawszy stypendium sportowe do Kelston Boys' High School w Auckland. Dobre występy w reprezentacji szkoły zakończyły się jej zwycięstwem w pierwszych World Schools Rugby Championship oraz zaowocowały powołaniem do reprezentacji New Zealand Schools[3][4][5]. Dyrektorem tej szkoły wówczas był późniejszy selekcjoner reprezentacji Walii i All Blacks – Graham Henry. To dzięki niemu Muliaina nie powrócił do Invercargill, by grać w drużynie Southland, lecz został wytypowany do Auckland Rugby Academy[6][7].
Od 1999 r. grał w drużynie Auckland w krajowych rozgrywkach National Provincial Championship, natomiast w 2001 został również wybrany do zespołu Blues reprezentującego tę prowincję w Super 12. Zadebiutował meczem z Highlanders, a w kolejnych dwóch zanotował dające wygrane przyłożenia[8]. W klubie tym grał do 2005 roku zdobywając mistrzostwo Super 12 w edycji 2003 po zwycięstwie w finale nad Crusaders 21-17[9].
W 2006 r. przeniósł się do Chiefs i zarazem został częścią składu grającego w NPC klubu Waikato. Będąc kapitanem Chiefs w latach 2009–2011 poprowadził tę drużynę w 2009 r. do jedynego w historii klubu finału Super 14, gdzie doznała dotkliwej porażki z południowoafrykańskimi Bulls[10].
Złamany w kwietniu 2010 kciuk i trudna rehabilitacja spodowowała, że ominął część sezonu Super 14 i poważnie rozważał zakończenie kariery[2]. Na początku czerwca 2011 r. Muliaina ogłosił podpisanie dwuletniego kontraktu z japońskim klubem NTT Docomo[11]. W pierwszym sezonie w tej drużynie wystąpił w dziewięciu meczach zdobywając trzy przyłożenia[12].
Muliaina odnosił duże sukcesy w trakcie kariery juniorskiej – w 1999 został mistrzem świata juniorów w kategorii do lat 19 oraz dwukrotnie powtórzył to osiągnięcie z reprezentacją U-21 w latach 2000[13] i 2001[14]. Uczestniczył również w Igrzyskach Wspólnoty Narodów w 2002 zdobywając złoty medal z drużyną rugby siedmioosobowego[15][16], z którą wygrał wcześniej inauguracyjny IRB Sevens World Series w sezonie 1999/2000[17]. W 2000 r. odbył też tournée po Europie wraz z nowozelandzką reprezentacją A[13].
Do seniorskiej reprezentacji został powołany w 2003 roku i zadebiutował wchodząc z ławki rezerwowych w przegranym spotkaniu z Anglią 14 czerwca tego roku[18]. Stał się jednym z filarów tej reprezentacji – od swojego debiutu wystąpił w 34 z rzędu meczach All Blacks, co stanowi dwunasty wynik w historii nowozelandzkiego rugby[19]. Po wygranym przez Nową Zelandię Pucharze Trzech Narodów został powołany na Puchar Świata w Rugby 2003 i został wraz z Dougiem Howlettem współzwycięzcą w klasyfikacji dla zawodnika z największą liczbą przyłożeń (po 7), a jego drużyna zdobyła brązowy medal w tej imprezie[20].
W latach 2005–2007 reprezentacja Nowej Zelandii z Muliainą w składzie zdominowała rugby na południowej półkuli, wygrywając wszystkie trzy Puchary Trzech Narodów, a dodatkowo w 2005 r. pokonując w trzech meczach British and Irish Lions[21] oraz zdobywając pierwszy od 1978 r., a drugi w historii All Blacks, Wielki Szlem po zwycięstwach nad czterema reprezentacjami z Wysp Brytyjskich[22][23].
Wysoka i stabilna forma sprawiła, że zawodnik dostał powołanie na rozgrywany we Francji Puchar Świata w Rugby 2007. Nieudana, zakończona porazką z gospodarzami w ćwierćfinale, kampania All Blacks zmotywowała pragnącego walczyć o Puchar Webba Ellisa Muliainę do przedłużenia kontraktu z NZRU na kolejne lata[24]. Odrzucił tym samym lukratywne oferty z zagranicy, m.in. z RC Toulonnais[25]. Kontynuował zatem z powodzeniem występy w nowozelandzkich barwach, święcąc wraz z drużyną w następnym roku triumf w Pucharze Trzech Narodów oraz drugi w karierze Wielki Szlem okraszając go dwoma przyłożeniami w meczu z Anglią[22][26].
W czerwcu 2009 poprowadził reprezentację Nowej Zelandii w trzech meczach, w zastępstwie kontuzjowanego Richiego McCaw, zostając trzecim w historii kapitanem All Blacks pochodzącym z Samoa[27]. Rok 2010 był pasmem sukcesów zawodnika – wygrana w Pucharze Trzech Narodów, gdzie wraz z Jamesem O'Connorem zdobyli najwięcej przyłożeń w tych rozgrywkach, po raz trzeci zdobyty Wielki Szlem oraz nominacja do nagrody dla najlepszego zawodnika roku na świecie[28]. Dodatkowo, wraz z Richiem McCaw, wyrównali w meczu ze Szkocją wynoszący 92 spotkania rekord Seana Fitzpatricka[29], a tydzień później w meczu z Irlandią ustanowili nowy rekord w liczbie występów w nowozelandzkiej reprezentacji[30].
Powołany na już trzeci Puchar Świata Muliaina[31] swój setny mecz w barwach All Blacks rozegrał w wygranym ćwierćfinale PŚ 2011 przeciwko Argentynie, zostając drugim w historii po Richiem McCaw nowozelandzkim rugbystą, który osiągnął tę barierę[32]. W meczu tym doznał kontuzji ramienia, która wyeliminowała go z dalszej gry w tym turnieju[33], a dzień później ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery[34][35]. All Blacks zaś ostatecznie zwyciężyli w turnieju[36]. Ogółem podczas kariery reprezentacyjnej wystąpił w 100 testmeczach zdobywając z przyłożeń wszystkie 170 punktów, a dodatkowo wziął udział w dwóch meczach All Blacks przeciwko Barbarian F.C. w 2004 roki oraz Munster Rugby w 2008 roku[37].
Mils Muliaina ze swoją żoną Hayley mają urodzonego w 2008 r. syna, Maxa[38].
Ma dwóch braci – zarówno starszy Faolua, jak i młodszy Alesana, grali w drużynie Southland[6].
W lipcu 2009 r. ukazała się autobiografia zawodnika napisana we współpracy z Lynn McConnell[39].
9 czerwca 2012 roku wystąpi w drużynie Asia Pacific Barbarians przeciwko angielskim Saracens F.C. w charytatywnym meczu w Hongkongu[40].
