Minimum i maksimum – inaczej odpowiednio element najmniejszy i największy danego zbioru uporządkowanego. Często w zastosowaniach praktycznych rozważany zbiór ma skończenie wiele elementów (np. tylko dwa).
Spis treści |
Minimum i maksimum formalnie są funkcjami przypisującymi parze liczb rzeczywistych
odpowiednio mniejszą (w przypadku minimum) i większą (w przypadku maksimum) z tych liczb. Dokładniej, dla
funkcje te dane są wzorami:


Okazuje się, że funkcje minimum i maksimum można zapisać jawnymi wzorami:

.Odwrotnie, wartość bezwzględną można wyrazić za pomocą funkcji maksimum:
.Ponadto,

.Definicję te można łatwo uogólnić na funkcje skończenie wielu argumentów. Wystarczy zauważyć, że
.W ten sposób można zdefiniować rekurencyjnie np.

itp.Podobnie ma się rzecz z funkcją
. Przypadek zbiorów nieskończonych omówiony jest niżej.
W gruncie rzeczy porządek argumentów nie jest istotny, z tego względu funkcje
definiuje się jako funkcje zbiorów skracając ich zapis przez pominięcie nawiasów:
.Dla dowolnego zbioru
z danym częściowym porządkiem minimum i maksimum można zdefiniować jako odpowiednio element najmniejszy lub największy:


Dla skończonych zbiorów, jeśli porządek jest liniowy, minimum i maksimum zawsze istnieje. Dla zbiorów nieskończonych już tak nie jest. Np. odcinki (przedziały) obustronnie otwarte
nie mają ani maksimum ani minimum.
Dla skończonego zbioru zachodzi ponadto:


czyli minimum pokrywa się z kresem dolnym zbioru, a maksimum z kresem górnym zbioru. Nie zawsze jest to prawda dla zbiorów nieskończonych, gdzie niekiedy istnieje kres dolny, jednak nie istnieje minimum lub też istnieje kres górny, a nie istnieje maksimum.
Minimum z dowolnego skończonego zbioru liczb rzeczywistych jest też kresem dolnym zbioru wszystkich średnich z elementów tego zbioru. Jest też granicą ciągu uogólnionych średnich rzędu
dla
.
Maksimum z dowolnego skończonego zbioru liczb rzeczywistych jest też kresem górnym zbioru wszystkich średnich z elementów tego zbioru. Jest też granicą ciągu uogólnionych średnich rzędu
dla
dla
.
Można też traktować minimum i maksimum jako dwa działania algebraiczne. Każde z nich jest wewnętrzne, łączne i przemienne, nie posiada jednak elementu odwrotnego, a często także elementu neutralnego, więc tworzy półgrupę przemienną. Niekiedy istnieje element neutralny - jest to dla minimum największy element dziedziny, a dla maksimum jej najmniejszy element.
Niektóre języki programowania stosują do minimum i maksimum składnię funkcji (np. C, Java), a niektóre składnię operatora działania (np. SAS 4GL).
|
||||||||