Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Minuskuł 482 | |
_folio_226v.JPG&filetimestamp=20100917214607) Portret Ewangelisty Jana na 226 verso |
|
| Rodzaj | Kodeks minuskułowy |
| Numer | 482 |
| Zawartość | cztery Ewangelie |
| Data powstania | 1285 |
| Język | grecki |
| Miejsce przechowywania | British Library |
| Rozmiary | 19 × 15,2 cm |
| Typ tekstu | tekst bizantyjski |
| Kategoria | V |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze | |
Minuskuł 482 (wedle numeracji Gregory-Aland), ε 1017 (w numeracji von Sodena) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim. Według kolofonu został sporządzony w roku 1285[1]. Na liście Scrivenera rękopis znajduje się pod numerem 570[2]. Rękopis zachował się w całości, jednak w niektórych partiach atrament jest wyblakły. Rękopis został sporządzony przez niedokładnego skrybę, o czym świadczy wiele niezwykłych wariantów tekstowych, z których znaczna część nie występuje w żadnym innym rękopisie.
Spis treści |
Kodeks składa się z 317 pergaminowych kart (19 na 15,2 cm)[1]. Pergamin jest cienki i dobrej jakości. Karty kodeksu są ułożone w quarto. Później dodano kilka papierowych kart na początku i jedną na końcu rękopisu[3].
Zawiera pełny tekst czterech Ewangelii, bez żadnych luk, na kartach 6v-288v kodeksu. W niektórych partiach rękopisu tekst wyblakł[4]. Zawiera ponadto tablice Kanonów Euzebiusza (folios 3r-6r), tablice κεφαλαια (spis treści) przed każdą z Ewangelii, noty do czytań liturgicznych, portrety czterech ewangelistów przed każdą z Ewangelii, Synaxarion (folios 290-317) i Menologion. Synaxarion i Menologion dodane zostały później[5].
Tekst Ewangelii pisany jest w jednej kolumnie na stronę, 22-23 linie w kolumnie[1]; marginesy są szerokie, tekst zajmuje powierzchnię 14,0 na 9,0 cm[3]. Tekst dzielony jest według rozdziałów (gr. κεφαλαια), których numery umieszczone zostały na lewym marginesie tekstu, a ich tytuły (τιτλοι) w górnym marginesie. Dzielony jest ponadto wedle krótszych Sekcji Ammoniusza, z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza (pisane na marginesie poniżej numerów Sekcji Ammoniusza)[5]. Zawiera zdobione nagłówki oraz zdobione wielkie inicjały na początku każdej Ewangelii.
Jakkolwiek oryginalny skryba popełnił niewiele błędów itacyzmu (korekty dokonane późniejszą ręką zawierają nawet większą ich liczbę), w manuskrypcie występuje wiele innych błędów. Jedynie w piętnastu pierwszych rozdziałach Ewangelii Mateusza N efelkystikon występuje 20 razy. Częstym jest błąd homoioteleuton, przestawianie słów w zdaniu, zastępowanie słów przez ich synonimy (np. υβρισαν na εδειραν), terminy pochodzenia obcego (hebrajskie, łacińskie) pisane są na kilka sposobów. Nazaret w Jana 1,46 oddany został jako ναζαρεθ, natomiast w Jana 1,47 jako ναζαρετ; łoże pisane jest jako κραββατον w 2 rozdziale Marka, oraz jako κραβαττον w 5 rozdziale Jana[6].
Tekst Ewangelii posiada wiele korekt wprowadzonych przez dwóch późniejszych korektorów. Od jednego z poprawiających pochodzi Synaxarion i Menologion[6].
_folio_91.JPG&filetimestamp=20100917182210)
Grecki tekst kodeksu przekazuje tekst bizantyjski. Hermann von Soden zaklasyfikował go do rodziny tekstualnej Ikc[7]. Kurt Aland nie zaklasyfikował go do żadnej kategorii rękopisów Nowego Testamentu[8]. Według Claremont Profile Method reprezentuje rodzinę tekstualną Kx (standardowy tekst bizantyjski) w Łukaszu 1. W Łukaszu 10 oraz Łukaszu 20 należy do rodziny Πa[7].
Pomimo iż dominuje element rodziny Π, zazwyczaj rękopis nie jest klasyfikowany jako członek tej rodziny, ponieważ ma dość dużo elementów rodziny Kx[9]. Zawiera wiele unikalnych wariantów[10].
W niektórych partiach tekst jest zgodny z najstarszymi uncjalnymi kodeksami jak: Vaticanus, Kodeks Efrema, Kodeks Bezy, Kodeks Cypryjski, Regius, Kodeks Kampiański, oraz Codex Dublinensis[11].
W Marku 13,27 zawiera niezwykły dodatek αγγελους μου μετα σαλπιγγος φωνης μεγαλης (aniołów z wielką trąbą), wariant ten zaczerpnięty został z paralelnego tekstu w Mateuszu 24,31 i nie występuje w żadnym innym rękopisie[12].
Kolofon na stronie 592 podaje: ετελειωθη κατα τον μαιον μηνα εις τας τριακοντα (?) ημερα τεταρτη της ενισταμενης ετους ςψζγ ινδικτ ιγ. Zgodnie z tą notą rękopis został sporządzony 30 maja 6793 roku (tj. roku 1285). Późniejszy korektor zmienił Ψ na Υ, aby uzyskać rok 985. Skryba nazywał się Teofil i był mnichem[4]. Manuskrypt został sporządzony prawdopodobnie w Konstantynopolu.
Na folio 7 występuje nota dokonana przez piszącego z XVI wieku, starta później przez inną osobę.
Rękopis należał ongiś do Ch. Burneya, profesora z Cambridge. W 1818 został zakupiony przez British Museum[5].
Kodeks przechowywany jest obecnie w British Library (Burney 20) w Londynie[1].
