Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł może zawierać nierzetelne źródła. Informacje oparte na nierzetelnych źródłach mogą zostać usunięte. Pomóż Wikipedii, dodając lepsze źródła. |
| Miranda Otto | |
 Miranda Otto na konwencie Ring Con w Fuldzie, 2006 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 16 grudnia 1967 Brisbane |
| Zawód | aktorka |
| Współmałżonek | Peter O'Brien |
| Lata aktywności | od 1986 |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Miranda Otto (ur. 16 grudnia 1967 w Brisbane) – australijska aktorka.
Karierę rozpoczęła w 1986 roku. Początkowo grała tylko w filmach australijskich, by od 2000 roku zacząć występować także w produkcjach hollywoodzkich. Największą sławę przyniosła jej rola księżniczki Éowiny w trylogii filmowej Władca Pierścieni Petera Jacksona. Zagrała w także wielu innych filmach, wśród których można wymienić obrazy takie jak Cienka czerwona linia, Moja Afryka, Wojna plemników, Doctor Sleep, Julia wraca do domu Agnieszki Holland, Lot Feniksa czy Wojna światów. Oprócz tego występuje także w serialach telewizyjnych, jak i na deskach teatrów.
Spis treści |
Urodziła się w Brisbane, w Queenslandzie. Jest córką pary aktorskiej, Barry’ego i Lindsay Otto. Imię dla niej, zaczerpnięte z sztuki Burza Szekspira wybrała matka, aktorka i projektantka, która jednak zrezygnowała z dalszej kariery po urodzeniu córki. Miranda wychowywała się w Brisbane i Newscastle, a po separacji rodziców (1973) krótko przebywała w Hongkongu. Jej zainteresowania aktorskie rozwijały się pod okiem ojca, u którego spędzała wakacje i weekendy.
W ciągu następnych lat zagrała kilka ról w Nimrod Theatre. Rok 1986 przyniósł jej pierwszą rolę filmową. Zagrała główną bohaterkę Emma's War (reżyseria Clytie Jessop), opowieści o losach australijskiej nastolatki, która podczas II wojny światowej, przeprowadza się na wieś. Choć film nie odniósł większego sukcesu, gra Otto została dobrze przyjęta. Oprócz aktorstwa uczyła się również baletu, ale z racji lekkiej skoliozy, musiała z tego zrezygnować. Krótko studiowała medycynę, ale ostatecznie postanowiła związać swoją przyszłość z graniem[1]
W 1990 ukończyła prestiżową szkołę National Institute of Dramatic Art (NIDA) w Sydney, której absolwentami są także między innymi Cate Blanchett, Mel Gibson czy Hugo Weaving. Jeszcze przed ukończeniem NIDA zagrała kilka pomniejszych ról (filmy Initiation i Trzynaste piętro)[2].
W 1991 roku otrzymała rolę w filmie The Girl Who Came Late, reżyserowanym przez Kathy Mueller. Zagrała młodą kobietę, która może porozumiewać się z końmi. Kreacja ta została doceniona przez Australijski Instytut Filmowy (AFI), bowiem Otto otrzymała nominację do nagrody Instytutu w kategorii Najlepsza aktorka.
Jej kolejny film, W rodzinnym kręgu, opowiadający o relacjach między członkami zwykłej, australijskiej rodziny, przyniósł jej kolejna nominację do nagrody AFI, tym razem w kategorii Najlepsza aktorka drugoplanowa. W 1993 roku zagrała w prowokacyjnej komedii The Nostradamus Kid, opartej na wspomnieniach Boba Ellisa. Dwa lata później pojawiła się w małej roli w filmie niezależnym Sex Is a Four Letter Word.
Poza tą rolą, Otto w ciągu 1995 roku nie zagrała w żadnym filmie, przebywając w swoim domu w Newcastle. Miała zresztą wątpliwości, czy wybór kariery aktorskiej był słuszny, a wolny czas wypełniała malowaniem domu matki.
W 1996 roku reżyser Shirley Barrett zaangażowała Otto w swój film Miłosna Serenada. Rola nieśmiałej, samotnej kelnerki, która na równi ze starszą siostrą, poszukuje mężczyzny życia, przyniosła aktorce bardzo pozytywne recenzje. Autor jednej z nich, Steve Rhodes z Internet Reviews stwierdził, iż gra Otto była najbardziej interesującą i zabawną w całym filmie.
Pierwszoplanowe role Miranda zagrała w dwóch filmach w 1997 roku. Pierwszym z nich była Studnia, w reżyserii Samanty Lang. Aktorka obawiała się, czy mając trzydzieści lat, w sposób przekonywający zagra rolę osiemnastoletniej Katherine, uwikłanej w klaustrofobiczną znajomość z samotną staruszką. Jej gra, jak i film, zebrały mieszane recenzje: część krytyków była pod wrażeniem, część wręcz przeciwnie. W każdym razie Otto otrzymała kolejną nominację do nagrody AFI.
Drugim filmem, w którym zagrała główną rolę, był niskobudżetowy Marząc o Patsy Cline. Również i ten obraz otrzymał dość rozbieżne recenzje. Nadmienić można, iż w filmie tym Otto śpiewa kilka standardowych utworów country. Po obu tych filmach australijskie media niejako zauważyły osobę aktorki i zaczęły poświęcać jej sporo uwagi. Ze szczególnym zainteresowaniem przedstawiały jej życie prywatne.
Kolejnym filmem w którym zagrała była komedia romantyczna Zagubione listy (1988), w której to po raz pierwszy pojawiła się na ekranie wspólnie ze swoim ojcem. Zagrała dziewczynę, która na poczcie zajmuje się listami do nieznanych adresatów. W tym samym roku wystąpiła w In the Winter Dark, w którym zagrała ciężarną dziewczynę, porzucona przez chłopaka. Odbiór filmu przez krytykę był bardzo pozytywny i Otto otrzymała czwartą w karierze nominację do nagrody AFI. Jednocześnie zagrała niedużą rolę, żony jednego z żołnierzy, w dramacie wojennym Cienka czerwona linii. Była to pierwszy „pozaustralijski” film w jakim się pojawiła[3].
Thriller Co kryje prawda (2000) otwiera listę obrazów z Hollywood, w których zagrała Otto. Film, w którym wystąpili także Harrisona Forda i Michelle Pfeiffer, zebrał różne recenzje, okazał się jednak międzynarodowym sukcesem – zarobił 291 milionów dolarów. Rok później zagrała w komedii Wojna plemników, która jednak okazała się dziełem niezbyt udanym, zarówno jeśli chodzi o opinie krytyków, jak i popularność w kinach. Poza tym aktorka zagrała w miniserialu BBC Czasy, w których przyszło nam żyć, ekranizacji powieści Anthony'ego Trollpe'a, w którym wcieliła się w rolę pani Hurtle, kobiety z Południa, która próbuje znaleźć męża.
W 1999 Peter Jackson rozpoczął kręcenie Władcy Pierścieni. Miranda Otto otrzymała rolę księżniczki Éowiny z Rohanu. Jackson zaproponował jej tę rolę zaraz po obejrzeniu video z fragmentami australijskich filmów z jej dorobku. Postać grana przez aktorkę pojawiła się w drugiej i trzeciej części cyklu, Dwóch Wieżach i Powrocie Króla. Ekranizacja powieści J. R. R. Tolkiena okazała się wielkim sukcesem. Za rolę Éowiny Otto otrzymała nominację do nagrody Akademii Filmów Science Fiction, Fantasy i Horrorów w kategorii Najlepsza aktorka drugoplanowa. Została również uhonorowana przez amerykańskie Stowarzyszenie Aktorów Filmowych nagrodą w kategorii Najlepsza rola w filmie.
W tym czasie zagrała w filmie, który można uznać za swoisty polski akcent w jej karierze. Mowa o obrazie Agnieszki Holland Julia wraca do domu, w którym zagrała matkę próbującą uratować chorego na raka syna. W tym celu z Kanady jedzie do Polski, skąd pochodzili jej rodzice (w roli ojca wystąpił Jerzy Nowak), na spotkanie z rosyjskim uzdrowicielem.
Następnie aktorka wystąpiła w komedii Danny Deckchair i remake’u filmu z 1965 roku, Lot Feniksa. Zagrała też tytułową bohaterkę australijskiego miniserialu Historia Lindy Chamberlain (2004), opartego na tragicznej historii procesu o morderstwo z 1982 roku, kiedy to Linda Chamberlain została skazana za zamordowanie swojej córki-niemowlęcia. Za tę rolę Otto otrzymała nagrodę Logie Award telewizji australijskiej w kategorii Najlepsza aktorka w serialu dramatycznym.
W 2005 roku Miranda Otto wystąpiła w Wojnie światów Stevena Spielberga. Reżyser zaangażował ją, będąc pod wrażeniem jej roli we Władcy Pierścieni. Zmienił dla niej nawet nieco scenariusz, aby aktorka, będąca wtedy w ciąży, mogła zagrać w jego filmie.
Po urodzeniu córki w tym samym roku, aktorka nieco zawiesiła swoją działalność, skupiając się na wychowaniu dziecka. Poza grą w teatrze zdecydowała się na występowanie w miniserialu The Starter Wife (gdzie zagrała żonę reżysera) oraz w serialu Cashmere Mafia, w którym to wciela się w postać kobiety sukcesu z Nowego Jorku. Jak stwierdziła sama aktorka do zaangażowania się w oba amerykańskie seriale zachęciły ją ciekawie zarysowane postacie bohaterek i możliwość grania ich przez dłuższy czas, co wiąże się niejako z „rozwojem” postaci. Natomiast w 2008 roku, Otto wzięła udział w pracach nad kolejnym filmem kinowym, kryminałem In Her Skin[4].
Miranda Otto na deskach teatru debiutowała w 1986 roku, w sztuce Rainera Wernera Fassbindera Gorzkie łzy Petry von Kant (ang. The Bitter Tears of Petra Von Kant) w Sydney Theatre Company. W kolejnych trzech sztukach zagrała w 1980 i 1990 roku.
Na scenę powróciła w 2002 roku, grając Norę Helmer w sztuce Nora czyli dom lalki Henryka Ibsena. Rola ta przyniosła jej uznanie krytyków, nominację do nagrody Helpmanna (Helpmann Award) i nagrodę MO Award w kategorii Najlepsza Aktorka w sztuce (2003). Następnie wystąpiła w psychologicznym thrillerze Boy Gets Girl, w roli dziennikarki z Nowego Jorku. Jak sama stwierdziła, choć dzięki filmowi może dotrzeć do większej liczby widzów, to dopiero w teatrze czuje się naprawdę aktorką[5].
W 1997 roku Miranda Otto związała się z aktorem Richardem Roxburghiem, którego poznała na planie filmu Marząc o Patsy Cline. Związek ten zakończył się trzy lata później, ponoć z powodu zaangażowania się obojga aktorów we własną pracę, przez co spędzali mało czasu ze sobą.
1 stycznia 2003 roku, Otto poślubiła Petera O’Breina, który razem z nią zagrał w Domu lalek. W kwietniu tego samego roku urodziła córkę, Darcey.
Życiem prywatnym aktorki media, jak już wspomniano, szczególnie zainteresowały się po 1997 roku i regularnie zajmowały się jej związkiem z Roxburghiem. Jednak aktorka od tego czasu stara się unikać bycia w centrum zainteresowania[6].
| Data produkcji | Tytuł filmu | Rola | |
|---|---|---|---|
| 1985 | The Flying Doctors | Amy Brodie | serial; występ gościnny |
| 1986 | Emma's War | Emma Grange | |
| 1987 | Initiation | Stevie | |
| 1988 | Trzynaste piętro | Rebecca | tytuł org. The 13th Floor |
| 1988 | G.P. | panna Wiggins | film telewizyjny; występ gościnny |
| 1990 | Heroes II: The Return | Roma Page | film telewizyjny |
| 1990 | Police Rescue | Amanda | film telewizyjny; występ gościnny |
| 1991 | The Girl Who Came Late | Nell Tiscowitz | |
| 1992 | W rodzinnym kręgu | Annie | tytuł org. The Last Days of Chez Nous |
| 1993 | The Nostradamus Kid | Jennie O'Brien | |
| 1994 | Police Rescue | Amanda | występ gościnny |
| 1995 | Sex Is a Four Letter Word | Viv | |
| 1996 | Miłosna serenada | Dimity Hurley | tytuł org. Love Serenade |
| 1997 | Marząc o Patsy Cline | Patsy Cline | tytuł org. Doing Time for Patsy Cline |
| 1997 | Studnia | Katherine | tytuł org. The Well |
| 1997 | True Love and Chaos | Mimi | |
| 1998 | Zagubione listy | Alice Walsh | tytuł org. Dead Letter Office |
| 1998 | Cienka czerwona linia | Marta Bell | tytuł org. The Thin Red Line |
| 1998 | In the Winter Dark | Ronnie | |
| 1999 | Bez litości | Cora Redding | tytuł org. The Jack Bull; film telewizyjny |
| 2000 | Co kryje prawda | Mary Feur | tytuł org. What Lies Beneath |
| 2000 | Moja Afryka | Anna | tytuł org. Kin |
| 2001 | Czasy, w których przyszło nam żyć | pani Hurtle | tytuł org. The Way We Live Now; miniserial |
| 2001 | Lis na trzech łapach | Ruth | tytuł org. La Volpe a tre zampe |
| 2001 | Wojna plemników | Gabrielle | tytuł org. Human Nature |
| 2002 | Doctor Sleep | Clary | |
| 2002 | Julia wraca do domu | Julia | tytuł org. Julie Walking Home |
| 2002 | Władca Pierścieni: Dwie Wieże | Éowina | tytuł org. The Lord of the Rings: The Two Towers |
| 2003 | Narzeczony z nieba | Glenda Lake | tytuł org. Danny Deckchair |
| 2003 | Władca Pierścieni: Powrót Króla | Éowina | tytuł org. The Lord of the Rings: The Return of the King |
| 2004 | W kryjówce mojego ojca | Penny | tytuł org. In My Father's Den |
| 2004 | Historia Lindy Chamberlain | Linda Chamberlain | tytuł org. Through My Eyes; miniserial |
| 2004 | Lot Feniksa | Kelly | tytuł org. Flight of the Phoenix |
| 2005 | Wojna światów | Mary Ann | tytuł org. War of the Worlds |
| 2007 | The Starter Wife | Cricket Stewart | miniserial |
| 2008 | Cashmere Mafia | Juliet Draper | serial |
| 2009 | In Her Skin | Elizabeth Barber | |
| 2009 | A Marriage | Abby Gabriel | film telewizyjny |
| 2009 | Blessed | Bianca | |
| 2010 | South Solitary | Meredith Appleton | |
| 2011 | Locke & Key | Nina Locke | serial |
