Miriam – siostra Mojżesza i Aarona.
Czuwała nad losem swego brata – Mojżesza, gdy ten płynął w koszyczku z sitowia po wodach Nilu. Kiedy córka faraona ujrzała niemowlę, wzruszyły ją łzy małego chłopczyka. Wtedy Miriam, która przyglądała się wszystkiemu zza krzewów, odważnie zaproponowała księżniczce znalezienie kobiety, która wykarmi maleństwo. Córka faraona zgodziła się, a siostra Mojżesza przyprowadziła swoją (i jego) matkę (BT Wj 2,1-10).
Potem, gdy jej brat wrócił z kraju Madian (BT Wj 2,11-22), aby wyprowadzić naród Izraela z niewoli egipskiej, wspierała go i opiekowała się Izraelitami na czas jego wizyt wraz z Aaronem u faraona.
Gdy Jahwe przeprowadził naród wybrany przez Morze Czerwone (BT Wj 13,17-14,31), Mojżesz z mężczyznami a potem i Miriam z kobietami zainicjowała pieśń dziękczynną (inaczej Pieśń morza) ku czci Jahwe, chwaląc Go za wielką potęgę. Później została za to nazwana prorokinią (BT Wj 15,20).
Według Biblii Miriam zmarła w miejscowości Kadesz, leżącej na pustyni Cin (Księga Liczb 20:1).
Miriam zmarła podczas wędrówki do Ziemi Obiecanej z Egiptu. W czasie gdy lud stanął u granic krainy Indumejczyków. Pochowano ją na górze Sin. Podczas wyjścia z Egiptu miała ona lat 40 (Józef Flawiusz DDIk4_77).