Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
| Miron | ||
| Mirosław Chodakowski | ||
 |
||
|
||
| Kraj działania |  Polska |
|
| Data i miejsce urodzenia | 21 października 1957 Białystok |
|
| Data i miejsce śmierci | 10 kwietnia 2010 Smoleńsk |
|
| prawosławny ordynariusz Wojska Polskiego | ||
| Okres sprawowania | 1998–2010 | |
| biskup hajnowski | ||
| Okres sprawowania | 1998–2010 | |
| Wyznanie | prawosławie | |
| Kościół | Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny | |
| Inkardynacja | diecezja warszawsko-bielska | |
| Śluby zakonne | listopad 1979 | |
| Diakonat | 26 grudnia 1978 | |
| Prezbiterat | 15 lutego 1979 | |
| Chirotonia biskupia | 10 maja 1998 | |
| Odznaczenia | ||
    |
||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
||
| Miron Chodakowski | |
 generał brygady |
|
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1998–2010 |
| Stanowiska | prawosławny biskup polowy Wojska Polskiego |
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 10 maja 1998 |
| Konsekrator | Sawa |
| Współkonsekratorzy | Abel Artemiusz Jeremiasz Szymon (bp łódzki) Szymon (bp włodzimierski) |
Miron[1], imię świeckie: Mirosław Chodakowski (ur. 21 października 1957 w Białymstoku, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski arcybiskup prawosławny, prawosławny ordynariusz Wojska Polskiego, generał brygady. Doktor teologii.
Ukończył prawosławne seminarium duchowne w Warszawie. Następnie w 1979 złożył wieczyste śluby mnisze w monasterze św. Onufrego w Jabłecznej. Jeszcze w tym samym roku wyznaczono go do objęcia godności przełożonego tejże wspólnoty zakonnej, którą pełnił przez pięć lat. Od 1984 do 1998 kierował monasterem Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy w Supraślu, prowadząc jego odbudowę ze zniszczeń dokonanych w czasie II wojny światowej i doprowadzając do ponownej organizacji męskiej wspólnoty monastycznej. W 1998 wyświęcony na biskupa pomocniczego diecezji warszawsko-bielskiej z tytułem biskupa hajnowskiego, w tym samym roku został również prawosławnym ordynariuszem Wojska Polskiego. Ordynariatem kierował do swojej śmierci w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M pod Smoleńskiem 10 kwietnia 2010.
Spis treści |
Był synem Jana Chodakowskiego[2] i Marii zd. Iliaszuk, miał młodszą siostrę Barbarę[3]. Rodzina jego matki pochodzi z Kaczałów, zaś ojca − ze wsi Krynica w gminie Narewka[2]. Dziadkowie przyszłego hierarchy byli głęboko religijni, to od babci od strony matki nauczył się on języka cerkiewnosłowiańskiego[4]. Rodzina przyszłego hierarchy przeniosła się ze wsi do Białegostoku jeszcze przed urodzeniem syna; Chodakowscy mieszkali w domu u zbiegu ulic Włókienniczej i Poleskiej. Gdy Mirosław Chodakowski miał siedem lat, jego ojciec zginął w wypadku[5]. Przyszły duchowny ukończył w Białymstoku szkołę podstawową nr 12[6].
W dzieciństwie i wczesnej młodości był również ministrantem w soborze św. Mikołaja w Białymstoku. Tam spotkał arcybiskupa białostockiego i gdańskiego Nikanora, który skierował go na kształcenie w seminarium duchownym[7].
W 1972 wstąpił do Prawosławnego Seminarium Duchownego w Warszawie, które ukończył wraz z liceum ogólnokształcącym w 1976, zdając maturę. Jako słuchacz seminarium śpiewał w chórze soboru św. Marii Magdaleny w Warszawie i był hipodiakonem metropolity warszawskiego i całej Polski Bazylego[7]. Kontynuował naukę w Wyższym Prawosławnym Seminarium Duchownym przy monasterze św. Onufrego w Jabłecznej, które ukończył w 1978[8].
17 grudnia 1978 złożył śluby zakonne w riasofor[6], 25 grudnia 1978 został wyświęcony na diakona, zaś 15 lutego 1979 − na hieromnicha[9]. Wcześniej podjął wyższe studia na kierunku teologia, na Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie[6]. W listopadzie 1979 złożył wieczyste śluby mnisze przed metropolitą warszawskim i całej Polski Bazylim[6].
W latach 1979–1984 sprawował funkcję przełożonego monasteru św. Onufrego w Jabłecznej[6]. Równocześnie pracował w zlokalizowanych w klasztorze wyższych klasach prawosławnego seminarium duchownego jako wykładowca teologii zasadniczej[10].
15 czerwca 1984 został skierowany do pracy w nowo powstałej parafii Zwiastowania Bogurodzicy i św. Jana Teologa w Supraślu jako wikariusz[11], jednak już 25 listopada tego samego roku podniesiono go do godności ihumena, powierzając mu funkcję przełożonego supraskiego monasteru Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy i proboszcza przyklasztornej parafii[6]. W klasztorze przeprowadził gruntowne prace remontowe (odbudowa cerkwi Zwiastowania Bogurodzicy, remont cerkwi św. Jana Teologa, zabudowań mieszkalnych, gospodarczych), w znaczny sposób przyczyniając się do jego odbudowy po zniszczeniach z okresu II wojny światowej i do pełnej reaktywacji supraskiej wspólnoty monastycznej w jej pierwotnym kształcie. Za swoją pracę duszpasterską został w 1986 nagrodzony palicą, zaś w 1989 – krzyżem z ozdobami[12].
Decyzją Soboru Biskupów 7 kwietnia 1990 podniesiony do godności archimandryty[13].
W 1996 obronił pracę magisterską w dziedzinie teologii nt. Ikona Matki Bożej Hodegetrii i jej kult na Białostocczyźnie[14].
Chirotonię biskupią przyjął 10 maja 1998, zostając tym samym wikariuszem diecezji warszawsko-bielskiej z tytułem biskupa hajnowskiego[13]. W charakterze konsekratorów wystąpili min. arcybiskup białostocki i gdański, locum tenens metropolii warszawskiej Sawa, biskup grodzieński i wołkowyski Artemiusz oraz biskup włodzimiersko-wołyński Szymon[15]. 15 sierpnia 1998 mianowany na stopień generała brygady[12], na katedrze Prawosławnego Ordynariatu Wojska Polskiego od 1 października 1998 (obowiązki objął 21 października[12]). Objęcie przez niego katedry Prawosławnego Ordynariusza Wojska Polskiego było związane z wyborem poprzedniego ordynariusza, arcybiskupa Sawy, na zwierzchnika Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego[16].
Sprawując urząd, duchowny uczestniczył w uroczystościach państwowych (zarówno na szczeblu jednostek, jak i centralnym), wizytował polskie jednostki wojskowe uczestniczące w misjach zagranicznych (Kosowo, Czad, wzgórza Golan, Afganistan, Irak[17]), brał udział w uroczystościach na cmentarzach polskich poza granicami kraju (Loreto, Bolonia, Monte Cassino, Tobruk, Narwik, Lenino, Katyń, Piatichatki, cmentarze ofiar rzezi wołyńskiej[17]). Współorganizował prawosławne obchody Święta Wojska Polskiego w Hajnówce[18]. Zorganizował w Warszawie siedzibę ordynariatu prawosławnego z kaplicą św. Bazylego Martysza[19]. Zabiegał również o budowę w Warszawie prawosławnego soboru wojskowego, do którego planował przewieźć szczątki biskupa Sawy (Sowietowa). Starania te nie zostały jednak zakończone sukcesem[16]. Założył również parafię wojskową w Białej Podlaskiej, organizując cerkiew w budynku po zlikwidowanej jednostce lotniczej[20]. Uczestniczył w życiu kulturalnym Hajnówki[21]; interesował się sztuką, przede wszystkim malarstwem[22]. Współorganizował festiwal "Hajnowskie Dni Muzyki Cerkiewnej" oraz studium psalmistów w Bielsku Podlaskim[20]. Uczestniczył w dialogu między autokefalicznymi Kościołami prawosławnymi, w szczególności poprzez wymianę doświadczeń pomiędzy duszpasterzami sił zbrojnych. Regularnie brał udział w międzynarodowych spotkaniach kapelanów wojskowych różnych wyznań[23].
Wielokrotnie w publicznych wypowiedziach podkreślał rolę armii dla właściwego funkcjonowania państwa i bezpieczeństwa jego obywateli. Twierdził również, iż dla budowy dobrze funkcjonujących sił zbrojnych niezbędna jest dbałość o postawę moralną żołnierzy. Pozytywnie wypowiadał się na temat przemian zachodzących w strukturze organizacyjnej Wojska Polskiego[24]. W 1999 zdecydowanie potępił interwencję wojsk NATO w Jugosławii nazywając ją "krucjatą przeciwko prawosławiu"[25]. Negatywnie odniósł się następnie do ogłoszenia niepodległości przez Kosowo i uznania jej przez Polskę[26].
Doktor teologii od 2003, na podstawie rozprawy 500-lecie Monasteru Zwiastowania NMP w Supraślu 1498–1998 roku[16].
Z okazji 10-lecia chirotonii biskupiej, 10 maja 2008 został podniesiony do godności arcybiskupa[8].
W 2009 Rzeczpospolita podała, iż biskup Miron był tajnym współpracownikiem SB o pseudonimie Mirek II. Hierarcha stanowczo zaprzeczył tym oskarżeniom i stwierdził, iż nienawidził komunizmu[27].
_Supra%C5%9Bl.JPG&filetimestamp=20110501112319)
Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku. Razem z prezydentem Lechem Kaczyńskim, przedstawicielami władz państwowych oraz ordynariuszami Wojska Polskiego różnych wyznań udawał się na uroczystości związane z 70. rocznicą zbrodni katyńskiej[28]. Ciało duchownego zidentyfikowali 13 kwietnia w Moskwie kapłani Prawosławnego Ordynariatu Wojska Polskiego: ks. Michał Dudicz i ks. Aleksy Andrejuk. Trumna ze szczątkami arcybiskupa została przewieziona do Polski razem z 29 innymi ciałami następnego dnia[29]. Po czuwaniu przy wojskowej kaplicy św. Bazylego Martysza oraz uroczystościach w soborze w Warszawie[29] 19 kwietnia został pochowany na terenie monasteru w Supraślu[30] w krypcie głównej cerkwi monasterskiej, zgodnie z własnym, wyrażonym wcześniej życzeniem[16].
15 kwietnia 2010 został pośmiertnie awansowany do stopnia generała dywizji[31].
5 lutego 1999 otrzymał złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju"[32]. 15 lutego 1999 w soborze św. Mikołaja w Białymstoku został odznaczony Orderem Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny I stopnia[33].
26 października 2000 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[34], order odebrał 10 października 2001[16]. 10 sierpnia 2008 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nadał mu złotą odznakę Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej[16].
20 stycznia 2010 otrzymał tytuł "Zasłużony dla Powiatu Hajnowskiego"[16].
16 kwietnia 2010 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[35]. Odznaczony Missio Reconciliationis.
9 września 2010 otrzymał pośmiertne wyróżnienie „Zasłużony dla Miasta Warszawy”[36].
27 kwietnia 2010 Rada Miejska Hajnówki nazwała imieniem Mirona (Chodakowskiego) rondo u zbiegu ulic Stefana Batorego, ks. Antoniego Dziewiatowskiego i Sportowej[37]. Natomiast Rada Miejska Supraśla uchwałą z 25 maja tego samego roku nadała jego imię części ulicy Stanisława Konarskiego przylegającej do murów monasteru, w którym działał tragicznie zmarły arcybiskup[37].
19 listopada 2010 Publiczne Gimnazjum w Narwi otrzymało imię abp. gen. dyw. Mirona (Chodakowskiego)[38].
W pierwszą rocznicę śmierci arcybiskupa w soborze Świętej Trójcy w Hajnówce została odsłonięta tablica jego pamięci[39].
| Poprzednik Sawa (Hrycuniak) |
Namiestnik monasteru św. Onufrego w Jabłecznej
1979–1984 |
Następca Nikon (Potapczuk) |
| Poprzednik Sawa (Hrycuniak) |
Prawosławny Ordynariusz Wojska Polskiego
1998–2010 |
Następca Jerzy (Pańkowski) |
